บทที่ 1371 ฉันเชื่อคุณ

“ระวัง!”

บุริศร์พูดจบก็กดหัวของนรมนลงไปทันที ต่อจากนั้นก็มีแสงเลเซอร์จู่โจมส่องมาตรงทิศทางของพวกเขาอีกเป็นชุดติด ๆ กัน

“โดนจับได้แล้วเหรอคะ?”

“ไปเร็ว!”

บุริศร์รีบจับมือของนรมนเอาไว้แล้วกลิ้งไปตามพื้น หลบหลีกไปอย่างรวดเร็ว แต่ว่าบนตัวพวกเขากลับเหมือนกับว่าโดนอะไรมาล็อกเอาไว้ยังไงอย่างงั้น ไม่ว่าจะเดินไปถึงตรงไหน ลำแสงจู่โจมนั่นก็ส่องตามไปถึงตรงนั้นอยู่ดี

สมองของนรมนหมุนวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เป็นรังสีอินฟราเรดเหรอคะ?”

“ใช่”

ตอนแรกบุริศร์ยังคิดอยู่ว่าจะอธิบายกับนรมนยังไงดี แต่ตอนนี้เห็นว่าเธอเข้าใจแล้ว ก็แน่นอนว่าง่ายขึ้นเยอะเลย

“เป็นเพราะผมประมาทไปเอง ระบบตรวจจับด้วยรังสีอินฟราเรดนี่น่าจะเป็นอุปกรณ์ที่สมชัยใช้เฝ้าตรวจตราทุกตำหนักอยู่แน่ ผมว่าแล้วไง ทำไมพอผมไปถึงตำหนักของราเชนปุ๊บ สมชัยก็มาถึงทันทีเลย และคุณก็บอกกับผมว่าตำหนักของหงส์ สมชัยก็ไปมาแล้วเหมือนกัน คิดว่าเขาน่าจะพบเห็นพวกเราตั้งนานแล้ว”

ในใจของบุริศร์มีความเยือกเย็นและรู้สึกกลัวเพิ่มขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

“ถ้างั้นคุณน้าชัญญา……”

สีหน้าของนรมนเปลี่ยนไปทันทีเลย

“มีวินเซนต์อยู่ด้วย คุณน้าชัญญาจะต้องจากไปได้แน่นอน และถึงแม้ว่าสมชัยจะรู้เรื่องอะไรเข้า แต่ก็ไม่มีทางที่จะรู้เรื่องของคนคนนั้นหรอก”

ในตอนนี้บุริศร์ไม่กล้าพูดชื่อของจณัตว์ออกมาแล้ว แต่ว่านรมนก็ฟังเข้าใจอยู่ดี

คิดว่าที่นี่ก็คงจะมีระบบดักฟังอยู่ด้วยแน่?

“ตอนนี้ควรจะทำยังไงดีคะ?”

นรมนและบุริศร์วิ่งหนีกันอย่างยากลำบากมาก แต่ก็ยังไม่สามารถหลบหนีลำแสงจู่โจมที่ส่องมาได้ ถึงแม้ทุกครั้งจะหลบหนีกันไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ว่าความรู้สึกที่โดนไล่ยิงอยู่แบบนี้มันรู้สึกย่ำแย่มากจริง ๆ และอีกอย่างเสียงดังที่เกิดขึ้นที่นี่ก็มีความเป็นไปได้สูงที่อาจจะดึงดูดความสนใจจากภายนอกเข้ามาได้ พอถึงตอนนั้นพวกเขาก็คงจะเป็นลูกไก่ในกำมือแล้ว

บุริศร์เองก็ร้อนใจอยู่เหมือนกัน

เขาจ้องมองห้องลับที่ปิดสนิทอยู่ทีหนึ่ง แล้วก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ตอนนี้ที่แห่งเดียวที่ปลอดภัย ก็คงจะเป็นห้องลับห้องนั้นแล้ว”

“แต่ว่าจะเปิดออกยังไงละ? และพวกเราก็ไม่รู้เวลาที่รังสีอินฟราเรดนั่นมาถึงแต่ละตำหนักคือเมื่อไหร่ และตอนนี้ใครจะไปรู้ว่ามันจะมาตอนไหน?”

นรมนเองก็ร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เป็นเพราะเธอเองที่ประมาทไป

ถ้าหากพบเห็นปัญหานี้ตั้งแต่แรกแล้วบอกกับบุริศร์ละก็ ไม่แน่ก็อาจจะไม่เกิดเรื่องอย่างเช่นตอนนี้ขึ้นมาก็ได้

แต่บุริศร์กลับไม่ได้กล่าวโทษเธอ และยังพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “พวกเราไปทางห้องลับกัน ลำแสงจู่โจมนี้ถึงแม้จะไม่ใช่รังสีอินฟราเรด แต่ไม่แน่อาจจะมีผลที่แตกต่างกันก็ได้”

นรมนฟังความหมายของบุริศร์เข้าใจแล้ว

ที่นี่เป็นตำหนักของพรินทร์ ห้องลับที่เขาออกแบบไว้นี่คงจะไม่ต้องรอให้ถึงตอนที่ระบบตรวจจับรังสีอินฟราเรดของสมชัยส่องมา ถึงจะเปิดประตูได้หรอกมั้ง? ไม่แน่ที่นี่อาจจะมีระบบสแกนรังสีอินฟราเรดไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพียงแต่พวกเขาไม่รู้เท่านั้น?

พอคิดได้แบบนี้ นรมนก็รวบรวมสติแล้วมองไปลำแสงจู่โจมที่ไล่ยิงพวกเขาอยู่ทีหนึ่ง แล้วพบว่ามันส่องมาจากวัตถุอย่างหนึ่งที่คล้ายกับเว็บแคม

หรือจะพูดว่าที่นั่นอาจจะมีสิ่งสำคัญที่ใช้เปิดปิดห้องลับอยู่เหรอ?

และแค่ช่วงเวลาที่เผลอไปครู่เดียวนี้ นรมนก็โดนแสงเลเซอร์ยิงเข้าแล้ว

“โอ๊ย……”

ความเจ็บปวดที่รุนแรงนั่นทำให้นรมนร้องออกมาคำหนึ่งทันที แขนทั้งแขนราวกับว่าโดนกระแสไฟแรงสูงจู่โจมมาใส่ และรู้สึกชาไปทันที

“นรมน!”

สีหน้าของบุริศร์ขาวซีดราวกับกระดาษขึ้นมาทันที

“ไม่ต้องสนใจฉัน รีบไปเถอะ ไม่แน่คุณอาจจะเดาถูกก็ได้ ลำแสงพวกนี้อาจจะสามารถเปิดประตูห้องลับออกจริง ๆ ก็ได้”

ตอนนี้นรมนเองก็สนใจบาดแผลของตัวเองไม่ได้แล้ว จูงมือบุริศร์ไว้แล้วก็วิ่งไปทางห้องลับเลย

ฝีมือของทั้งสองคนนั้นต่างก็เก่งกาจมาก ขอแค่ไม่เสียสมาธิไป ก็สามารถหลบหลีกไปได้อยู่

พอมาถึงหน้าห้องลับได้อย่างหน้าสิ่วหน้าขวาน ลำแสงพวกนั้นก็ตามมาด้วยเช่นกัน และในตอนที่ยิงใส่ประตูห้องลับนั้น ก็เกิดเสียงดังติ๊ด ๆ ขึ้น

“กรุณาใส่รหัสผ่านหรือปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ”

อยู่ ๆ ประตูห้องลับก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

บุริศร์และนรมนอึ้งไปทันทีเลย

โอ้โห!

นี่มันไฮเทคเกินไปแล้วมั้ง?

ยังต้องใช้ลายนิ้วมือมาปลดล็อกอีก?

อยู่ ๆ นรมนรู้สึกอยากจะด่าแม่ขึ้นมาเลย

บุริศร์เปิดคอมพิวเตอร์ย่อส่วนบนข้อมือออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็แฮกรหัสผ่านปลดล็อกออกอย่างรวดเร็ว

เรื่องนี้สำหรับบุริศร์แล้วถือว่าเป็นเรื่องง่ายดาย ผ่านไปไม่นานนรมนก็ได้ยินเสียงแกร๊กดังขึ้นทีหนึ่ง แล้วประตูก็เปิดออก

“รีบไปเร็ว!”

บุริศร์คว้าขวับที่แขนของนรมนทีหนึ่ง แล้วก็ลากเธอเข้าไปในห้องลับเลย และประตูก็ปิดลงทันที และในขณะเดียวกัน ประตูห้องนอนของพรินทร์ก็โดนคนเปิดออกทันที แล้วทหารองครักษ์ลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา

“เมื่อกี้ที่นี่มีเสียงความเคลื่อนไหว รีบค้นหาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าเจอคนที่ไม่รู้จัก ก็ให้ฆ่าทิ้งได้เลยไม่ต้องถาม!”

หัวหน้าทีมเล็กขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วตอนที่เห็นเลือดสด ๆ หยดหนึ่งบนพื้นนั้นดวงตาก็หรี่ลงทันที

ที่นี่เคยมีคนเข้ามาแล้วจริง ๆ ด้วย!