บทที่ 1385 ความแค้นทั้งหมดจบสิ้นลงแล้ว

เรณุกามองไปทางนรมนเล็กน้อย บนหน้าผากของนรมนได้มีเหงื่อซึมออกมาแล้ว สามารถมองออกได้ว่าความกังวลของเธอเป็นเหมือนกับของเรณุกาเลย

ตามองเห็นว่าคนของกล้าณรงค์กำลังจะเข้าไปแล้ว เรณุกาก็รู้แล้วว่าไม่มีเวลาให้เธอลังเลอีกแล้ว แล้วเธอก็เหนี่ยวไกปืนขึ้นทันที และยิงเล็งไปที่ขาของกล้าณรงค์

กระสุนพุ่งทะลุผ่านอากาศ พุ่งตรงมาที่กล้าณรงค์

กล้าณรงค์หลบไปได้อย่างความรู้สึกไว แล้วก็ยังบอกให้ป้องกันขึ้นมาเป็นอันดับแรก

“ทางสามนาฬิกามีคนซุ่มยิงอยู่”

พอคนทั้งหมดได้ยินว่ากล้าณรงค์โดนซุ่มจู่โจม ก็ออกมาจากข้างในอย่างรวดเร็ว แล้วก็ยิงสะเปะสะปะไปทางตำแหน่งของเรณุกาเลย

ใจของนรมนบิดกันเป็นเกลียวขึ้นมาทันที

ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าเรณุกาจะยอมเสียสละตัวเองมาปกป้องเธอ หนำซ้ำเพื่อภารกิจในครั้งนี้เธอถึงกับมองความตายเป็นแค่เรื่องธรรมาดาเช่นนี้เลยเหรอ?

แล้วในระหว่างที่นรมนอึ้งไปนั้น กล้าณรงค์ก็ได้วิ่งเข้ามาหลบในห้องแล้ว

“ยิ่งมันให้ตายไปเลย! ยิ่งไปเรื่อยให้มันตายไปเลย!”

กล้าณรงค์ร้องพร่ำบ่นไปเรื่อย สีหน้าก็โหดเหี้ยม

นรมนไม่มีเวลาให้ไปดูสภาพของเรณุกา ยิ่งไม่มีเวลาให้ไปคิดเรื่องอื่นแล้ว ตอนนี้เธอได้แต่ต้องทำให้ลมหายใจของตัวเองสงบนิ่งลง แล้วก็เล็งหัวของกล้าณรงค์ให้แม่นแล้วเหนี่ยวไกปืนทันที

จะไม่พูดก็ไม่ได้ ว่ากล้าณรงค์นั้นฉลาดหลักแหลมมาก แต่ในตอนที่เขารู้ตัวว่ายังมีมือซุ่มยิงอยู่อีกคน และอยากจะหมุนตัวหลบไปนั้นก็เป็นไปไม่ได้ซะแล้ว ในสถานการณ์ที่คับขันนั้นกล้าณรงค์ก็ดึงลูกน้องคนหนึ่งของตัวเองมาบังอยู่ข้างหน้าตัวเอง

กระสุนทะลุผ่านขมับของลูกน้อยมา และกล้าณรงค์ย่อตัวไว้เล็กน้อย ลูกกระสุนจึงถากหนังศรีษะของเขาแล้วบินออกไป

คราบเลือดเส้นหนึ่งไหลลงมาจากหัวของกล้าณรงค์ และแฝงไว้ด้วยกลิ่นคาวของเลือด ในขณะเดียวกันก็ได้ทำให้กล้าณรงค์โกรธเคืองขึ้นมา

“สมควรตายจริง ๆ! นี่มันยังมีมือซุ่มยิงอยู่อีกคนหนึ่งเหรอ!”

เขารีบแย่งปืนของลูกน้องที่ตายไปแล้วมา แล้วก็ยิงไปทางตำแหน่งของนรมน

นรมนกลิ้งไปตามพื้น แล้วก็เปลี่ยนตำแหน่งไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเล็งปืนไปที่กล้าณรงค์ให้แม่นในระหว่างที่เคลื่อนไหวไป

และครั้งนี้กล้าณรงค์ก็ไม่สามารถหลบพ้นไปได้

ลูกกระสุนทะลุหน้าอกของเขาไป ทำให้ตัวเขาทั้งตัวตกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ล้มลงไปอย่างทื่อ ๆ เลย

“คุณชายกล้าณรงค์!”

คนของเขาตื่นตกใจขึ้นมาทันทีเลย

นรมนไม่กล้าต่อสู้ต่อ แล้วก็ถอยออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็วเลย

แล้วก็ในเวลานี้พอดี ในที่สุดคนของบุริศร์ก็มาถึงแล้ว พวกเขาได้ล้อมคนของกล้าณรงค์เอาไว้ แล้วก็ขจัดให้สิ้นซากรอบหนึ่ง

ถือโอกาสที่บุริศร์มารับช่วงสนามรบต่อ นรมนก็รีบอ้อมไปที่ตำแหน่งของเรณุกาอย่างรวดเร็ว แล้วถึงเห็นว่าตัวเรณุกาโดยยิงนับครั้งไม่ถ้วน กำลังหายใจโรยรินอยู่แล้ว

“เรณุกา!”

ในใจของนรมนรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ

เธอประคองตัวเรณุกาขึ้นมาเบา ๆ เลือดอุ่นร้อนเปื้อนฝ่ามือและเสื้อผ้าของเธอจนแดงไปหมด และก็ทิ่มตาเธอจนเจ็บ

“เพราะอะไร? ทำไมจะต้องทำแบบนี้ด้วย?”

ในความทรงจำของนรมน เรณุกาเป็นคนเห็นแก่ตัว และเจ้าเล่ห์มาตลอด แถมยังไม่สนิทสนมกับใครด้วย เธอยังจำได้ว่าหล่อนให้คนมากรอกยาทำให้เป็นใบ้กับตัวเองยังไง ทารุณและรังแกตัวเองยังไง คนที่ชั่วร้ายคนหนึ่งแบบนี้ จะมาเสียสละตัวเองเพื่อเธอได้ยังไง?

ไม่!

ไม่มีทางหรอก?!

หล่อนจะต้องวางแผนอะไรอยู่แน่

“คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่ใช่ไหม? คุณยังต้องการอะไรอย่างอื่นอีกใช่ไหม? คุณมาเลย คุณพูดมานะ!”

ดวงตาของนรมนฝืดเคืองเล็กน้อย ดวงตาระคายเคืองจนเจ็บแสบไปหมด

เรณุกาเห็นนรมนมีท่าทางแบบนี้ แล้วก็ยิ้มแล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “นรมน เธอเลียนแบบคนชั่วอย่างนั้นไม่ได้หรอก และเธอก็เป็นคนชั่วไม่ได้ด้วย นิสัยของเธออ่อนโยน แต่ก็แข็งแกร่ง เรื่องที่ตัวเอาตัดสินใจไปแล้วเอาช้างสิบเชือกมาฉุดก็ไม่อยู่ ที่จริงนิสัยแบบนี้นั้นค่อนข้างเสียเปรียบเอามาก ๆ เลยนะ ถ้าหากไม่ใช่บุริศร์ปกป้องเธอไว้ เธอคงจะไม่มีความสำเร็จอย่างเช่นตอนนี้หรอก”

“ฉันรู้ ฉันรู้ทุกอย่าง คุณไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวฉันจะเรียกหมอมา ในทีมน่าจะมีหมอสนามอยู่ เดี๋ยวฉันไปเรียก!”

นรมนกำลังจะลุกขึ้น ก็โดนเรณุกาคว้ามือทั้งคู่ไว้

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ไหมแล้ว อย่าไปสิ้นเปลืองยาของหมอเลย”

เรณุกาพูดจบก็กระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำหนึ่งทันที

ในที่สุดน้ำตาของนรมนก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ และไหลลงมาจากหางตา

“คุณนึกว่ามีท่าทางแบบนี้แล้วฉันจะให้อภัยคุณเหรอ เรณุกา เรื่องที่คุณทำกับฉันไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ให้อภัยคุณหรอก คุณคิดว่าคุณมาตายไปเพราะฉันแล้วฉันจะรู้สึกผิดเหรอ? ฉันจะบอกคุณนะ ฉันไม่มีทางรู้สึกหรอก!”

“ไม่รู้สึกก็ดีที่สุด คนอย่างฉันนั้นเป็นคนเลือดเย็นคนหนึ่ง ที่ทำทั้งหมดเมื่อกี้ก็ไม่ได้ทำเพื่อเธอ นรมน ที่จริงฉันไม่ชอบเธอเอามาก ๆ เลย”

เรณุกาหายใจหอบขึ้น และหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถึงพูดขึ้นว่า “ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อบุริศร์ ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของเขา แต่ว่าสามารถช่วยเขาทำเรื่องอย่างสุดท้ายได้ ฉันตายก็คุ้มค่าแล้ว เธอคือคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด เพราะฉะนั้นเธอจะเป็นอะไรไม่ได้ ถ้าหากว่าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น ชีวิตต่อไปของบุริศร์จะทำยังไงล่ะ? ข้างกายเขาไม่มีญาติพี่น้องอีกแล้ว เหลือเพียงแต่เธอที่จะอยู่ข้างกายเขาแล้ว ถึงฉันจะไม่ชอบเธอ แต่ว่าเธอเป็นคนที่เขาชอบ แน่นอนว่าฉันก็ต้องอยากจะให้เธออยู่กับเขาจนแก่เฒ่าด้วย”

พูดจบเรณุกาก็ไออย่างแรงขึ้นมา เลือดสีแดงสดได้เปื้อนมุมปากของเธอ และใบหน้าของเธอจนเต็มไปหมด แต่เธอกลับยิ้มอย่างปลดปล่อยอยู่บ้างขึ้น

“ทั้งชีวิตของฉันนี้ล้วนน่าสงสาร ฉันนึกว่าฉันต่อสู้เพื่อประเทศของฉันและประชาชน พยายามอย่างเต็มที่ ถึงกับหักหลังความรัก ตอนแรกนึกว่าจะสามารถเสียสละทุกอย่างของฉันเพื่อประเทศของฉันได้ แต่สุดท้ายถึงพบว่าไม่มีใครสนใจการเสียสละของฉันเลย ประเทศของฉัน พระราชาที่ฉันอยากจะปกป้องไว้ไม่ได้ทำเพื่อประชาชนเลยสักนิด ตอนนี้มาดูแล้ว ทั้งชีวิตของฉันก็เป็นเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง มาตอนนี้สามารถตายไปแบบนี้ได้ก็ถือว่าได้ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว ฉันเป็นคนที่ไม่มีรางเหง้าไม่มีบ้าน ฉันหวังว่าพวกเธอจะสามารถเอาอัฐิของฉันกลับไปด้วย เอาไปฝังไว้ข้าง ๆ ทศกร ชาตินี้ฉันเคยรักเขานะ เขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันรัก แต่ว่าฉันก็เป็นคนที่เกือบจะทำลายลูกชายของเขาและทั้งตระกูลโตเล็กไป ฉันเป็นคนบาป ถึงแม้ว่าจะลงไปในนรกแล้วก็ไม่แน่ว่าจะได้รับการช่วยเหลือและให้อภัย แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังอยากจะพบเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะมาด่าฉันก็ได้”

เรณุกาพูดไปพูดไปเสียงก็ขาดหายไปแล้ว

แขนของเขาตกลงไปอย่างอัตโนมัติ และให้ความรู้สึกที่โศกเศร้าและหนาวเย็นแบบหนึ่งกับคน