บทที่ 1386 แกบอกว่าเขาชื่อว่าอะไรนะ

ฉัตรพลต่อสายหาสมชัยเป็นสิ่งแรกในตอนที่ได้รู้ข่าว ส่วนสมชัยในเวลานี้อยู่ที่งานเลี้ยงของรัฐกำลังเจรจากับจวัฒว์ตัวปลอม หรือก็คือเนกษ์เรื่องการลงทุนและเข้าประจำการที่สถานบันวิจัยการทหาร เมื่อเห็นสายโทรศัพท์จากฉัตรพลก็ชะงักนิ่งไปเล็กน้อย ทว่าก็ยังตัดสายทิ้งเหมือนเดิม

สมชัยคิดว่าธุระของฉัตรพลไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องเงินๆ ทองๆ ตอนนี้การถือโอกาสตีสนิทกับคนของตระกูลแหลมวิไลต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด แต่ทว่าในมุมมองของฉัตรพล กลับคิดว่าเพราะสมชัยฆ่าลูกชายของตัวเองจึงจงใจตัดสายของเขาทิ้ง

ในเวลานี้เขาเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกยั่วโมโห จึงกดโทรออกหาสมชัยครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยดวงตาที่แดงเถือก

เนกษ์เหลือบมองโทรศัพท์ของสมชัย จากนั้นก็พูดเสียงต่ำว่า "พระราชารับโทรศัพท์ก่อนดีไหมครับ เผื่อมีเรื่องสำคัญอะไรจะได้ไม่เสียเวลา"

ตอนนี้สมชัยเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

วันนี้ฉัตรพลเป็นอะไรนักหนา?

อีกอย่างหลายปีมานี้เขาให้สิทธิ์และอำนาจกับฉัตรพล จนทำให้อีกฝ่ายหลงลืมไปแล้วใช่ไหมว่าใครคือเจ้าของประเทศFที่แท้จริง?

สมชัยเดินถือโทรศัพท์ออกไปอย่างกรุ่นโกรธ เมื่อเดินมายังสถานที่ที่ไร้ผู้คนถึงได้กดรับสาย

"ฉัตรพล ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ ธุระของแกเอาไว้เดี๋ยวฉันโทรหาอีกทีหนึ่ง"

น้ำเสียงของสมชัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

ด้านฉัตรพลก็แสยะยิ้มออกมา "โทรหาผม? กลัวก็แต่ว่าอีกสักพักจะส่งทหารมาฆ่าผมน่ะสิ"

"แกพูดอะไรของแก?"

สมชัยขมวดคิ้วขึ้นมา รู้สึกว่าฉัตรพลในตอนนี้เริ่มไม่มีความพอดีขึ้นทุกวัน

ฉัตรพลพูดออกมาเสียงเย็นว่า "พี่ฆ่าลูกชายของผม ยังมีหน้ามาถามว่าผมพูดอะไรอีกเหรอ? สมชัย ในฐานะที่เป็นพี่ชายของผม ยังจำได้ไหมว่าเมื่อก่อนพี่พูดกับผมว่าจะดูแลลูกชายของผมให้ดี? ตอนนี้เขากลับต้องมาตายอยู่ในกำมือของพี่ พี่จะให้คำอธิบายกับผมยังไง?"

"แกพูดเพ้อเจ้ออะไร? กล้าณรงค์ยังอยู่ในงานเลี้ยงดีๆ อยู่เลย"

สมชัยรู้สึกว่าฉัตรพลเริ่มสติเลอะเลือน

"งั้นเหรอ? งั้นพี่เปิดกล้องให้ผมคุยกับลูกหน่อยสิ ถ้าเขายังอยู่จริงๆ ผมจะลงโทษตัวเองที่วันนี้พูดจาล่วงเกินพี่ แต่ถ้าลูกชายของผมตาย พี่ก็ต้องมีคำอธิบายให้กับผม!"

คำพูดของฉัตรพลทำให้สมชัยเริ่มจับใจความอะไรบางอย่างได้

"กล้าณรงค์ยังไงนะ?"

"ตายแล้ว! พี่อย่าบอกนะว่าพี่ไม่รู้!"

ฉัตรพลขึ้นเสียง

หลายปีมานี้เขาจากบ้านไกลเมืองเพื่อเก็บรวบรวมเงินทองไปเพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อลูกชายตัวเองไม่ใช่เหรอ? ทะเยอทะยานเพื่อตระกูลจันทรวงศ์ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้อีกแค่นิดเดียวก็จะสำเร็จแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าสมชัยจะฆ่าแกงกันเมื่อใช้ประโยชน์เสร็จแล้วแบบนี้ ช่างเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ

หัวคิ้วของสมชัยขมวดมุ่น เอ่ยพูดเสียงต่ำว่า "ฉันจะไปดูก่อน แล้วเดี๋ยวโทรหาแกอีกที"

พูดจบก็ไม่รอให้ฉัตรพลพูดอะไร ชิงตัดสายอีกฝ่ายในทันที

สมชัยเรียกหาองครักษ์ของตัวเองด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็ออกคำสั่งว่า "รีบส่งคนไปตามหาคุณชายกล้าณรงค์ ไม่ว่าเขากำลังทำอะไร ก็พาตัวมาหาฉันที่นี่"

"รับทราบ"

องครักษ์เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

พรินทร์จ้องมองสมชัยอยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าเหล่าองครักษ์เดินออกไปอย่างรีบเร่ง จึงรู้ในทันทีว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

เขาจึงให้คนตามไป

จู่ๆ สมชัยก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะท่าทีของฉัตรพล หรือว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับกล้าณรงค์จริงๆ ?

แต่ว่าเขาให้อำนาจที่เด็ดขาดกับกล้าณรงค์ในวังแห่งนี้ ไม่น่ามีใครกล้าทำอะไรกล้าณรงค์ได้

เขาหันไปมองลูกชายทั้งสองคนของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ถูกล้อมหน้าล้อมหลังไม่สามารถขยับไปไหนได้ ส่วนคนของพวกเขาก็ถูกจับตามองเขม็ง หาโอกาสลงมือไม่ได้เลยสักนิด ดังนั้นถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับกล้าณรงค์จริงๆ ก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายหนีออกไปจากวังเอง

ถ้าหากคนนอกวังคิดจะเล่นงานกล้าณรงค์ เกรงก็แต่ว่าจะเป็นบุริศร์กับนรมนที่มีความเป็นไปได้สูงสุด

"ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่านรมนกับบุริศร์อยู่ที่ไหน"

เดิมทีสมชัยกางตาข่าย วางแผนดักจับบุริศร์กับนรมน แต่ดูจากตอนนี้แล้วเหมือนความสามารถของพวกเขาจะไม่ใช่เด็กๆ อย่างที่คิด หนีออกจากวังไปได้แล้วเหรอ?

ใคร?

ใครเป็นคนเปิดทางให้พวกเขา?

นัยน์ตาของสมชัยมองสำรวจราเชนและพรินทร์อีกครั้ง ถึงขั้นอดคิดไปถึงหงส์ไม่ได้ แต่ว่าพวกเขาต่างก็ไม่ได้มีเวลาไปก่อเหตุอะไรแบบนั้น

เดี๋ยวนะ!

ดารัณ!

จู่ๆ สมชัยก็นึกถึงลูกสาวคนที่หกของตัวเอง

ดารัณเก็บตัวมาตลอด งานเลี้ยงวันนี้โผล่หัวมาแค่แป๊บเดียวก็ไม่รู้หายไหนแล้ว หรือว่าจะเป็นเธอ?

เมื่อความสงสัยผุดขึ้นมาก็ไม่สามารถปล่อยวางได้ง่ายๆ เขาตะโกนเรียกองรักษ์ เอ่ยพูดเสียงต่ำว่า "ตามหาตัวองค์หญิงหกให้เจอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรอยู่ ให้นำตัวเธอไปล่ามไว้ที่ห้องหนังสือ"

เบื้องลึกนัยน์ตาของสมชัยในขณะนี้เต็มไปด้วยไอสังหาร

เดิมทีลูกสาวคนนี้ก็เป็นแค่เครื่องมือเกี่ยวดองอยู่แล้ว ถ้าหากตอนนี้ดารัณช่วยพวกนรมนแก้แค้นตัวเองจริงๆ เขาก็จะไม่ลังเลที่จะจัดการลูกเวรคนนี้ด้วยมือตัวเอง

ด้านดารัณก็ไม่ได้รู้เรื่องว่าสมชัยกำลังเพ่งเล็งตัวเอง เมื่อเธอมองผู้ชายที่นอนหมดสติถูกส่งมาตรงหน้าของเธอ ใบหน้าน่ารักพลันแดงระเรื่อขึ้นมา

"องค์หญิงหก พาคนผู้นี้มาให้แล้วค่ะ แต่นิสัยเขาจะรั้นหน่อย อีกเดี๋ยวพอฟื้นขึ้นมา เกรงก็แต่ว่าองค์หญิงหก จะเอาไม่อยู่ ให้คนเอาเชือกมัดแขนมัดขาเขาก่อนดีไหมคะ"

มัทยามองมาที่ดารัณ แล้วอดพูดขึ้นมาไม่ได้

ดารัณส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่ต้อง ฉันไม่อยากบังคับผู้ชายที่ฉันชอบ อีกอย่างวันนี้ที่จับตัวเขามาก็ไม่ใช่เพื่อทำอะไรแบบนั้น ฉันก็แค่อยากเจอเขา เธอออกไปเถอะ ห้ามให้ใครเข้ามาถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ใจดีก็แล้วกัน"

"ค่ะ"

มัทยาเหลือบมองผู้ชายที่ยังคงหลับสนิท จากนั้นถึงได้ถอยออกมาเงียบๆ