บทที่ 1387 นี่เธอกล้าหนีด้วยเหรอ

"ปัญญ์ค่ะ!"

มัทยาแทบฉี่รดกางเกงเพราะไอสังหารของสมชัย

ก็แค่ผู้ชายพิการเดินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? พระราชาต้องใส่ใจขนาดนี้เลยหรือไง? หรือว่าคนชื่อปัญญ์อะไรนั่นมีสถานะอื่น?

ในตอนที่ความคิดของมัทยากำลังตีกันวุ่นวาย ทันใดนั้นสมชัยก็ตบโต๊ะอย่างกรุ่นโกรธ คำรามเสียงต่ำออกมาว่า "องครักษ์ ไล่จับปัญญ์มาให้ได้ ไม่ว่าจะจับเป็นหรือจับตาย ยังไงก็ต้องประหารทิ้ง!"

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าปัญญ์เป็นใคร แต่สมชัยรู้เป็นอย่างดีว่าปัญญ์เป็นน้องชายของคมทิพย์ มีความสัมพันธ์ที่ดีกับนรมนเป็นอย่างมาก ขาสองข้างพิการก็เพราะว่านรมน หลังจากที่ตระกูลเจริญไชยพังพินาศ สองพี่น้องอย่างปัญญ์และคมทิพย์กลับไม่ถือโทษโกรธแค้นนรมนกับบุริศร์เลยแม้แต่น้อย กลับกันความสัมพันธ์ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ

ดารัณชอบปัญญ์งั้นเหรอ?

กลัวก็แต่พอปัญญ์รู้ถึงตัวตนของดารัณ จะหลอกใช้เธอเอาน่ะสิ

ผู้หญิงโง่บรมคนนี้ ทำไมต้องมาเป็นลูกสาวเขาด้วยนะ?

ในตอนนี้เองสมชัยเริ่มรู้สึกว่าดารัณไม่น่าจะกล้าทรยศเขา ลูกสาวคนนี้เป็นพวกขี้ขลาดเหมือนแม่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้ว่าตระกูลแหลมวิไลจะมีจณัตว์คอยพยุง แต่ว่าพวกเธอไม่ได้สนิทกับจณัตว์ และไม่เคยได้ยินว่าเคยติดต่ออะไรกันด้วย คนที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวฝ่ายแม่ไม่น่าจะกล้าทรยศพ่อแท้ๆ อย่างเขาหรอก

ตอนนี้สมชัยมั่นใจเป็นอย่างมากว่าปัญญ์เป็นคนล่อลวงดารัณ ทั้งยังอาศัยจังหวะนี้เข้ามาช่วยพวกนรมนกับบุริศร์ออกไปจากวัง ไม่อย่างนั้นคนพวกนั้นจะไปอยู่ไหนล่ะ?

ใครมันมีความสามารถถึงขนาดพาคนพวกนั้นออกไปอย่างเงียบเชียบต่อหน้าต่อตาเขาได้?

แค่คิดขึ้นมาได้ว่าดารัณถูกหลอกใช้ สมชัยก็โกรธจนเจ็บใจไปหมด

"นำตัวองค์หญิงหกไปกักบริเวณ ถ้าฉันไม่อนุญาตใครหน้าไหนก็ห้ามให้เธอออกมาทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นมันได้ตายแน่!"

ผู้คนโดยรอบหดหัวสั่นกลัวกันทั้งแถบ แม้แต่หายใจแรงๆ ก็ยังไม่กล้า เดิมทีมัทยายังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ว่าจากสถานการณ์ในตอนนี้แม้แต่คำเดียวก็ไม่กล้าเปล่งเสียงออกมา

ดารัณถูกนำตัวไปแล้ว ทั่วทั้งราชวังเต็มไปด้วยความกดดันและความเคร่งเครียดเนื่องจากการหายตัวไปของกล้าณรงค์ และเรื่องของดารัณ

ทางด้านปัญญ์หลังจากที่ถูกนำตัวออกมา ก็ไม่สามารถออกไปไหนได้ทันที เนื่องจากข้างนอกมีการคุ้มกันอย่างหนาแน่น หญิงสาวทำอะไรไม่ได้นอกจากพาปัญญ์ไปที่ตำหนักของนงลักษณ์

ไม่มีใครเคยมาที่นี่ นอกจากราเชนและสมชัย และในตอนนี้ก็ไม่พ้นสองคนนี้เข้ามาเยือน

หญิงสาววางปัญญ์ลงบนเตียง มองเขาที่ยังอยู่ในสภาพหลับสนิท พอคิดได้ว่าก่อนหน้านี้ดารัณเกือบจะถอดเสื้อผ้าของเขาออกหมด ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

สีหน้าของหญิงสาวก็อึมครึม ดวงตาสวยคู่นั้นทอแววดุดัน ทว่าปัญญ์ที่ยังคงหลับสนิทกลับไม่รับรู้เลยสักนิด

เมื่อเห็นปัญญ์นอนหลับฝันหวาน หญิงสาวก็หาน้ำเย็นมาสาดใส่เขา

"เชี่ย!"

ปัญญ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะถูกน้ำเย็นสาด แม้ว่าจะนิสัยดีแค่ไหนเจออย่างนี้ไปก็เก็บอาการไม่ได้อยู่ดี

"บ้าหรือไง? ใครเนี่ย?"

ในฤดูหนาว ตำหนักแหน่งนี้ยิ่งไม่ค่อยมีใครมาอยู่อาศัยจึงไม่มีความอบอุ่นใดๆ พอน้ำเย็นสาดลงมา ปัญญ์ก็หนาวสั่นแทบแข็ง นัยน์ตาคมปลาบตวัดมอง กลับพบผู้หญิงคนหนึ่งกำลังแสยะยิ้มใส่เขา

เสียงหัวเราะเยือกเย็นนี้คุ้นหูเป็นอย่างมาก คุ้นเสียจนปัญญ์รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์

เขาคงไม่ได้ฝันไปหรอกใช่ไหม?

ปัญญ์จับมืออีกฝ่ายมาวางบนหน้าเพื่อทดสอบอุณหภูมิทันที

ไม่ใช่ฝันงั้นเหรอ?

ทันใดนั้นปัญญ์ส่งเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง ทั้งยังดึงหญิงสาวเข้ามากอดอย่างแนบแน่น

"ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้ว"

"พี่นั่นแหละตายฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก"

หญิงสาวฮึดฮัดจะผละตัวออก แต่ราวกับปัญญ์ใช้แรงทั้งหมดโอบกอดเธอเอาไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมปล่อยมือ

"มายด์ นี่เธอกล้าหนีด้วยเหรอ!"

นอกจากดีใจแล้วปัญญ์ยังแอบเคือง แต่เขาก็ยินดี ยินดีที่มายด์หนีออกมา

ช่วงเวลาที่ตระกูลเจริญไชยถูกโจมตีอย่างหนัก สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือมายด์จะยอมโง่ปกป้องตระกูลเจริญไชย จนพาตัวเองเดือดร้อน

ยังดีที่เธอหนีมาแล้ว

แม้ว่ามันจะไม่ค่อยชอบธรรมเท่าไหร่ แต่ว่าในตอนนี้ปัญญ์ก็ยังคงดีใจอยู่ดี

เขาฝากคนนู้นคนนี้ตามหามายด์มานานแสนนาน นานจนคิดว่าเธอไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้กอดเธอตัวเป็นๆ เพียงแต่ว่าพอไม่ได้เจอกันนานเขาก็ไม่รู้ว่าควรพูดกับมายด์ยังไงดี อีกอย่างปัจจุบันเขาก็กลายมาเป็นอย่างนี้ ทำได้เพียงใช้นำเสียงฮึดฮัดรั้งให้เธออยู่

เขาคิดถึงเธอมากจริงๆ

รู้ดีว่ามายด์ยังไม่ถึงวัยรู้จักความรัก แต่แล้วยังไง?

ถ้าเป็นคนที่ปัญญ์ชอบ ต่อให้เด็กแค่ไหน เขาก็สามารถรอจนกว่าอีกฝ่ายจะโตได้

นัยน์ตาของมายด์แดงเล็กน้อย ดิ้นขลุกขลักแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้คิดหนี ช่วงที่ตระกูลเจริญไชยเกิดเรื่องฉันท้องเสีย เลยออกไปซื้อยาข้างนอก ตอนที่ฉันกลับมาก็พบว่าตระกูลเจริญไชยเกิดเรื่อง ตอนนั้นฉันกำลังจะโทรหาพี่ แต่ถูกตีหัวสลบ พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าไม่ได้อยู่ที่เมืองBแล้ว"

"ใครตีหัวเธอ?"

ปัญญ์ปล่อยมายด์ออก พร้อมทั้งดึงผ้าปิดหน้าของเธอออก

ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน มายด์ดูโตขึ้นเยอะ ใบหน้าเรียวใสขึ้น หน้าอกก็เริ่มเจริญพันธุ์ตามวัย

มายด์ถูกปัญญ์มองจนรู้สึกขัดเขิน

แม้ว่าเธอเพิ่งจะอายุสิบสาม แต่ก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเป็นอย่างดี ความรู้สึกที่มีต่อปัญญ์มันซับซ้อนเป็นอย่างมาก ความรู้สึกมันไม่เหมือนพี่ชาย เธอรู้สึกหวงเขามาก อย่างตอนที่เห็นดารัณแอบแต๊ะอั๋งเขาเมื่อกี้ เธอแทบอยากจะฆ่าดารัณทิ้ง ที่ตัดแค่นิ้วก็ถือว่าไว้ชีวิตอีกฝ่ายสุดๆ แล้ว

เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอยังเด็ก บางอย่างเธอก็ไม่กล้าพูดออกไป กลัวว่าจะทำให้ปัญญ์ตกใจ

ต่อให้ตอนนี้เขาจะรู้สึกกับเธอแค่น้องสาวเธอก็ไม่สนใจ อายุเธอยังน้อย เธอสามารถรอได้