ตอนที่ 1391
บทที่ 1391 เธอชินกับแบบนี้แล้ว
October 31, 2026
“ก็สิทธิ์ที่นายบอกว่านายคือพี่เขยของฉันไง!”
บุริศร์พูดอย่างเอาแต่ใจจบ ก็พานรมนไปอีกด้านทันที
ด้านจวัตณ์ก็ฟึดฟัดเล็กน้อย
“ฉันเป็นพี่เขย นายก็ควรเกรงใจฉันไม่ใช่เหรอ?”
“”เมียฉันแต่งงานกับฉันแล้ว นายไปเอาความกล้ามาจากไหนคิดว่าเมียฉันจะยอมทะเลาะกับฉันเพราะพี่เขยอย่างนาย? แล้วฉันต้องเกรงใจนายด้วยเหรอ? จวัตณ์ สมองนายมีปัญญาหรือไง? ฉันคือผู้บังคับบัญชาของนายนะ!”
น้อยครั้งมากที่บุริศร์จะพูดอะไรทิ่มแทงแบบนี้ ในเวลานี้จึงทำให้นรมนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ช่วงนี้ผู้ชายคนนี้ปากจัดบ่อยจังแฮะ
ด้านจวัตณ์ถูกขัดจนจะตายแล้ว
เอาตำแหน่งมาขู่ มุขนี้ของบุริศร์ใช้ได้เลยนี่
“ฉันสามารถปฏิเสธคำสั่งของนายได้ เพราะนี่ไม่ใช่การปฏิบัติภารกิจ”
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่านายต้องทำอย่างนี้สักหน่อย แต่นายลองคิดดูนะ ตัวนายยังไม่ได้กลับเข้าตระกูล นายก็ทำให้น้องสาวผิดหวังเสียแล้ว พอถึงเวลานั้นฉันก็จะไปบอกคุณอารองว่านายทำให้เมียฉันผิดหวังยังไง แม้ว่านายจะเป็นลูกชายของคุณอารอง แต่ฉันคิดว่าคุณอารองต้องเป็นห่วงความรู้สึกของเมียฉันมากกว่าแน่ๆ และอีกอย่างแม่ของนายก็ยังเป็นป้าของเมียฉันอีก”
ไม่บ่อยนักที่บุริศร์จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา ครั้งนี้เขาพูดออกหน้าแทนนรมนไปเยอะมาก จวัตณ์อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
ทำไมเขาเปิดเผยตัวเองเร็วนักนะ?
ถ้าเขายังไม่พูด ป่านนี้คงได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว และคงไม่ต้องมาทำการผ่าตัดที่โคตรของโคตรยากแบบนี้หรอก
“งั้นฉันขอพูดไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่ได้เป็นคนผ่าตัดลำคอของเธอ ดังนั้นฉันจึงไม่รู้ว่าข้างในมันอักเสบไปถึงขั้นไหนแล้ว ผลของการผ่าตัดในครั้งนี้ก็ไม่สามารถคาดการณ์ได้ ดังนั้นถ้าผ่าตัดไม่สำเร็จ พวกนายอย่ามาโทษฉันนะ”
“คนที่แม้แต่ผ่าตัดก็ยังทำได้ไม่ดียังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองเรียนจบแพทย์อีกเหรอ? สมชัยตาบอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงได้พะเน้าพะนออยากให้นายเข้าร่วมสถานบันวิจัยการทหารให้ได้”
บุริศร์พูดออกมาอย่างเนิบๆ กระตุ้นเส้นเลือดตรงหน้าผากของจวัตณ์จนกระตุก
นี่เขากำลังแหย่รังแตนยั่วโมโหกันใช่ไหม?
เพราะก่อนหน้านี้จวัตณ์แสดงออกว่ารักใคร่นรมนเลยถูกอีกฝ่ายบีบบังคับและเอาคืนใช่ไหม?
ไหนความยุติธรรม?
แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้จวัตณ์ไม่กล้าพูดกับบุรศร์อยู่แล้ว
“เมื่อปัญญ์ได้ยินว่าจวัตณ์สามารถผ่าตัดให้มายด์ได้ ก็รีบจูงมือมายด์มาส่งให้จวัตณ์พร้อมกับพูดขอบคุณ
“อย่าเพิ่งขอบคุณเลย รอให้ผลการผ่าตัดออกมาก่อนแล้วค่อยพูดก็ได้ การผ่าตัดในลักษณะนี้ต้องมีความละเอียดสูงเป็นพิเศษ ระดับความยากก็สูงมากๆด้วย ฉันต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งคืนในการผ่าตัด ดังนั้นทางที่ดีพวกนายห้ามมารบกวนฉันเด็ดขาด แล้วก็ ตอนนี้ลำคอของเธอเกิดปฏิกิริยาต่อต้านสิ่งแปลกปลอมและอักเสบ อาจจะต้องหาของมาแทนเครื่องผลิตเสียงที่เธอมีอยู่ข้างในตอนนี้ ดังนั้นพวกนายกลับไปนอนเถอะ คาดว่าคืนนี้คงอีกนาน”
จวัตณ์สรุปออกมาสั้นๆ
แน่นอนอยู่แล้วว่าบุริศร์เป็นห่วงนรมนกลัวไม่ได้พักผ่อน หลังจากฟังจบก็พูดเสียงต่ำขึ้นมาว่า “ถ้าผ่าตัดเสร็จแล้วก็บอกพวกฉันด้วย ต่อให้ดึกแค่ไหนก็ตาม”
“ได้”
แล้วจวัตณ์จะยังพูดอะไรได้?
ตอนนี้เขารู้สึกว่านรมนแต่งงานกับบุริศร์เป็นอะไรที่เสียเปรียบชะมัด ผู้ชายคนนี้หน้าเนื้อใจเสือ แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีกด้วย
แต่ปัญญ์กลับไม่ยอมไปไหน
“ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน ผมก็จะรออยู่ข้างนอก”
เขามองมาที่มายด์ด้วยแววตาเป็นประกาย
มายด์ที่ตอนนี้แรกยังกลัวอยู่ตอนนี้เหมือนยกภูเขาออกจากอก รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเยอะ
จวัตณ์ให้เนกษ์ไปเตรียมการผ่าตัด นรมนตื่นเต้นมาก แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามารำลึกความหลังกับจวัตณ์ ดังนั้นจึงทำได้เพียงเดินกลับห้องกับบุริศร์
“บุริศร์ คุณว่าพี่ชายฉันจะผ่าตัดสำเร็จไหม?”
“ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เขายังไม่ได้ตรวจดูคอของมายด์ก็รู้แล้วว่าเคยเธอผ่าตัดมาก่อน แถมยังรู้อีกว่าลำคอของเธออักเสบและมีปฏิกิริยาต่อต้านสิ่งแปลกปลอม แสดงว่าก็ต้องมีข้อมูลอยู่แล้ว อีกอย่างสมชัยให้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้น แปลว่าเขาก็น่าจะเก่งอยู่พอสมควร ปัจจุบันคนที่สามารถทำการผ่าตัดในลักษณะนี้ได้บนโลกนี้น่าจะมีไม่เยอะแล้ว คนก่อนที่ปัญญ์หามาผมว่าคงผ่านการคัดเลือกหลายขั้นตอนถึงตัดสินใจเลือกได้ แต่การผ่าตัดก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จมากเท่าไหร่ ดังนั้นฝีมือของจวัตณ์ก็อาจจะมีมากอยู่พอสมควร มายด์น่าจะยังมีหวัง”
เมื่อได้ยินบุริศร์พูดมาแบบนี้ นรมนก็วางใจลง
“แล้วหลังจากกลับประเทศคุณคิดจะให้ปวีราผ่าตัดเหมือนกันเหรอ?”
“อืม ถึงยังไงป้องก็เป็นเพื่อนผม ปวีราคือคุณหนูของตระกูลพรรณโรจน์ ถ้าพูดไม่ได้ก็คงหดหู่น่าดู ถ้าสามารถทำให้เธอกลับมาพูดได้เหมือนคนปกติผ่านการผ่าตัดนี้ คงเป็นเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง”
บุริศร์เอ่ยพูดเสียงเบา นรมนเองก็พยักหน้าตามไปด้วย
“ใช่ ปวีราเป็นเด็กดี อีกอย่างยังเด็กกว่ามายด์อีกด้วย พวกเขาสมควรมีอนาคตที่ไร้ข้อจำกัดในชีวิต และมันคงเป็นเรื่องที่ดีมากจริงๆ พี่ชายฉันนี่ยอดเยี่ยมไปเลยแฮะ เมื่อก่อนฉันอิจฉารมิดามาตลอด อิจฉาที่เธอได้เป็นหมอผ่าตัดมือฉมังระดับประเทศ ที่ช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้มากมาย คิดไม่ถึงเลยว่าพี่ชายของฉันก็เป็นอย่างนี้เหมือนกัน น่าภูมิใจสุดๆ”
สีหน้าภูมิอกภูมิใจของนรมนกระต้นบุริศร์ได้เป็นอย่างดี
“จวัตณ์ดีขนาดนั้นเลย? ดีถึงขนาดที่คุณไม่คิดจะเอาใครแล้ว? นรมน คุณคงไม่ได้ลืมหรอกใช่ไหมว่าคุณยังมีสามียืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อยู่?”
กลิ่นอายหึงหวงเข้มข้นล้นออกมาจากคำพูดของบุริศร์ ทำให้นรมนพลันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นเธอก็คล้องแขนเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว เอ่ยพูดราวกับกำลังปลอบประโลมว่า “สามีของฉันดีที่สุดอยู่แล้ว อีกอย่างพี่ชายของฉันเป็นแค่หมอผ่าตัดที่มีชื่อเสียง แต่สามีของฉันเก่งครบทุกด้าน เขาจะมาเทียบคุณได้ยังไงกัน? ฉันดีใจที่เพิ่งได้รู้ว่าตัวเองมีพี่ชายแค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ? คุณเข้าใจฉันใช่ไหม?”
นรมนพูดมาขนาดนี้แล้ว บุริศร์จะยังพูดอะไรได้อีก?
แน่นอนว่าเขารักภรรยาของตัวเองอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะให้โอกาสไว้เวรจวัตณ์นั่นเหรอ?
บุริศร์ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่จะมาแย่งความรักไปจากตัวเองไม่ใช่ศัตรูหัวใจ แต่ดันเป็นพี่ชายของนรมนซะงั้น