ตอนที่ 1392
บทที่ 1392 พวกเขาเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?
October 31, 2026
“คุณชายจณัตว์!”
ธีรตาแทบขาอ่อน
แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อย แต่ธีรตากลับรู้สึกกลัวแปลกๆ ตัวเขาเหมือนมีรังสีบางอย่างที่ทำให้คนยอมก้มหัวให้ น่ากลัวว่าหงส์เสียอีก
“ไสหัวออกไป!”
เสียงของจวัตณ์เย็นเยือก ธีรตาหวาดกลัวจนหัวหด แต่ก็ยังหันไปมองหงส์
“ไป!”
การกระทำนี้กระตุ้นต่อมโมโหของจวัตณ์ได้เป็นอย่างดี มือใหญ่ของเขายื่นออกไป กระชากคอเสื้อของธีรตาแล้วจับเธอโยนออกไป ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง “ตึง”
ไฟโทสะของหงส์พลันลุกโชน
“จวัตณ์ มันจะมากเกินไปแล้วนะ!”
“มากเกินไป? แล้วเมื่อกี้พวกคุณกำลังปรึกษากันเรื่องอะไรเหรอ? คิดจะหนี?”
จวัตณ์เดินเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไอเยือกเย็นที่เจือปนได้กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อจู่โจมเข้ามาในจมูกของหงส์ทันที
เธอขมวดคิ้วมุ่นอย่างรู้สึกไว ซ้ำยังก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำนี้กลับทำให้โทสะของจวัตณ์เพิ่มขึ้นสูงมากกว่าเดิม
เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่กับบุริศร์ หงส์กลับไม่ได้มีท่าทางแบบนี้
แค่เห็นว่าเป็นบุริศร์ หงส์ก็รีบแสดงท่าทีเอาอกเอาใจ โทสะของจวัตณ์จึงลุกโชนอย่างรุนแรง
ถึงยังไงหงส์ก็เป็นถึงองค์หญิง พอมาถูกจวัตณ์เค้นถามอย่างนี้ก็เริ่มเดือดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
“ฉันจะหนี? ฉันจำเป็นต้องหนีด้วยเหรอ? ถ้าจะหนีฉันจะเดินออกไปอย่างผ่าเผยเองโอเคไหม? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? คิดว่าตัวเองมองขาดเรื่องการแพทย์แล้วจะกดข่มฉันยังไงก็ได้เหรอ? จวัตณ์ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้คนอื่นมองว่าคุณคือเศรษฐีใหม่ แต่ในสายตาของฉัน คุณไม่ใช่อะไรทั้งนั้น แล้วก็อย่าคิดเอาศาสน์ของสมชัยมาขู่ฉันล่ะ ถ้าเขาควบคุมฉันได้ ป่านนี้ฉันคงแต่งงานออกไปนานแล้ว ไม่มีทางมีอิสระอยู่ที่นี่หรอก อีกอย่างญาณินคนนี้ไม่ใช่คนที่ใครจะมาบีบบังคับได้ตามสบายหรอกนะ ทางที่ดีคุณควรสำนึกได้และปล่อยฉันไป ไม่อย่างนั้น......”
หงส์ยังพูดขู่ออกมาไม่ทันจบ จวัตณ์ก็เดินเข้าไปประชิดตัวของหงส์อย่างรวดเร็ว
คำพูดต่อจากนี้ของหงส์ถูกกลืนลงไป ไฟโกรธลุกโชนจนเผาไหม้ความรู้สึกนึกคิดของเธอทั้งหมด
“จวัตณ์ นี่คุณกล้าเหรอ! คุณมัน....อื้อ.....”
เสียงของเธอขาดหายไป เนื่องจากถูกจวัตณ์จูบปิดปากเอาไว้
ญาณินนิ่งอึ้ง
จูบแรกของเธอ!
ทำไมถึงได้ถูกคนใจทรามคนนี้ขโมยไป?
เธอทั้งดิ้นทั้งผลัก แต่จวัตณ์กลับเป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับร่างกายของเธอเอาไว้ จนเธอไม่
สามารถขยับไปไหนได้
เป็นครั้งแรกที่ญาณินขุ่นเคือง แต่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่กัดลิ้นของจวัตณ์อย่างกรุ่นโกรธและไร้ซึ่งความปรานี
ผู้ชายคนนี้กล้าทำแบบนี้กับเธอ เธอยังต้องปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่อีกเหรอ?
ถ้าไม่แก้แค้นก็ไม่ใช่นิสัยเธอแล้ว ตอนนี้เธอแทบอยากจะฆ่าจวัตณ์ทิ้ง
กลิ่นสนิมคละคลุ้งอยู่ในช่องปาก แต่เหมือนจวัตณ์ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างไรอย่างนั้น เขายังคงไม่สนใจสิ่งใด และเริ่มฉีกกระชากเสื้อผ้าของหงส์ออก ท่าทางแบบนั้นดูเหมือนว่ายังไงวันนี้ก็ต้องทำอะไรแบบนั้นกับเธอให้ได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหงส์ไม่เคยเกรงกลัวใคร ความรู้สึกที่มีต่อบุริศร์ก็มีแค่ความเคารพและความรัก แต่ว่าพอมาเจอท่าทางของจวัตณ์ในวินาทีนี้ เธอก็เริ่มกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
ผู้พิทักษ์ที่เธอชุบเลี้ยงยังไม่ปรากฏตัวออกมา มีความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น ก็คือถูกคนของจวัตณ์คุมตัวเอาไว้แล้ว
ตอนนี้ธีรตาก็ถูกขังอยู่ข้างนอก เธอไม่มีโอกาสที่จะชนะจวัตณ์ได้เลย ถ้าหากหมอนี้คิดจะทำอะไรเธอจริงๆ เธอก็คงไม่สามารถขัดขืนได้แน่ๆ
ชั่วขณะหงส์ก็รู้สึกกลัดกลุ้ม มากไปกว่านั้นคือรู้สึกโกรธและไม่เป็นธรรม
ในเมื่อดิ้นยังไงก็ไม่หลุด เธอจึงหยุดดิ้น ยอมนอนนิ่งๆเหมือนปลายตาย ปล่อยให้จวัตณ์ได้ทำตามใจ
เธอจะคิดซะว่าถูกหมากัดปากก็แล้วกัน แต่เรื่องหลังจากนี้เธอจะให้จวัตณ์ชดใช้แน่นอน
นัยน์ตาของหงส์แฝงไปด้วยหยาดน้ำตา ขณะที่กำลังครุ่นคิดอย่างกรุ่นโกรธ
เมื่อจวัตณ์เห็นว่าเธอหยุดดิ้น อันที่จริงก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกำลังคิดอะไร เพียงแต่ว่าเขากลับไม่ได้หยุดการกระทำ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือแค่ชั้นใน จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างทั้งสองคนเอาไว้ จากนั้นก็ผละจากตัวของเธอ เปลี่ยนแขนกอดเอวของเธอเอาไว้ แล้วเอนตัวลงนอนข้างๆเธอ
หงส์ชะงักไปเล็กน้อย งุนงงกับการกระทำของเขา
“คุณ......”
“เงียบ! หนวกหูจะตายแล้ว！ ผมอยากนอน ถ้าคุณยังพูดอยู่อีก ผมก็จะจูบคุณอีก จูบจนกว่าคุณจะหยุดพูด”
จวัตณ์เค้นเสียงแหบแห้ง เอ่ยพูดอย่างโมโห
หงส์เดือดดาลจนแทบลุกขึ้นนั่ง
ทำไมมีผู้ชายหน้าด้านขนาดนี้อยู่บนโลก?
“คุณก็ปล่อยฉันสิ!”
“ถ้ายังดิ้นอีกผมไม่รับประกันว่าจะไม่ทำเรื่องเมื่อกี้กับคุณต่อจนเสร็จ”
คำพูดนี้ของจวัตณ์ทำให้หงส์หยุดการกระทำลงในพริบตา
ถ้ารักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้ ใครจะอยากเสียไปกันล่ะ?
เมื่อเห็นหงส์ยอมอยู่นิ่งๆ ถึงแม้จะยังมีท่าทางอยากฆ่าเขาให้ตายอยู่ก็ตาม แต่จวัตณ์ก็ไม่สน เอ่ยพูดออกมาอย่างเหนื่อยล้าว่า “ผมผ่าตัดมาทั้งคืน อย่าเสียงดัง ผมขอนอนสักพัก”
“งั้นคุณก็กลับไปนอนห้องคุณสิ”
หงส์รังเกียจเป็นที่สุด โดยเฉพาะเพราะกลิ่นยาฆ่าเชื้อแสบจมูกบนตัวของเขา อีกอย่างผู้ชายคนนี้ยังกอดเธอในสภาพที่เกือบเปลือยเอาไว้ มันอึดอัดสุดๆเลยไม่รู้หรือไง?
“นี่ห้องผม”
จวัตณ์มองมาที่เธอราวกับกำลังมองคนโง่ จากนั้นก็หลับตาลง
หงส์พูดอะไรไม่ออก
“งั้นคุณหาห้องรับแขกให้ฉันสิ”
“ห้องเต็มหมดแล้ว ไม่มีเหลือให้คุณหรอก คุณอยู่ที่นี่แหละ แล้วก็หุบปากได้แล้ว ผมปวดหัว ถ้ายังเสียงดังอีกผมจะทำอะไรแบบนั้นกับคุณจริงๆด้วย”
น้ำเสียงของจวัตณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
หงส์เกือบจะตบบ้องหูของเขาเข้าให้