บทที่ 1414 งั้นเขาก็หาเรื่องใส่ตัวเอง

ได้ยินว่าการผ่าตัดของบุริศร์ประสบความสำเร็จ หัวใจที่เป็นกังวลของนรมนสงบลง

“คอยปรนนิบัติดูแลให้ดี ฉันขอตัวไปพักก่อน”

นรมนทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

หนทางข้างหน้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก กลับถึงเมืองชลธีไม่มีทางสงบสุข ตอนนี้เธอไม่อาจร่วงไปได้

นรมนพูดจบหันตัวจากไป หาห้องผู้ป่วยเอนกายลง หลับไปทันที

พูดให้ถูกคือหมดสติไป

มิลินแปลกใจ แต่ก็รีบตรวจดูเธอ

บาดแผลของนรมนอักเสบ มากเสียจนบวมแดงขึ้นมา ผ้าก๊อซเปียกชุ่มไปด้วยเลือดนานแล้ว แต่เธอกลับอดทนไม่พูดอะไรสักคำ

ตอนนี้ในที่สุดมิลินก็ชื่นชมเธอด้วยใจจริง ยอมรับจากใจว่าเธอคือเจ้านายของตนเอง

มิลินใส่ยาฆ่าเชื้อและพันแผลให้เธอใหม่ ในระหว่างนี้นรมนไม่ตื่นขึ้นมาเลย

พฤกษ์ดูแลบุริศร์ เมื่อเห็นมิลินกลับมาก็รีบถาม “คุณนายเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แค่ต้องการพักผ่อน เธอเครียดเกินไป”

คำพูดของมิลินทำให้พฤกษ์ถอนหายใจ

“จะไม่เครียดได้ยังไง? ในเมื่อพวกเราต้องหนีตายเอาชีวิตรอด สมชัยไม่ได้ไร้อำนาจ ต้องไล่ตามมาโดยเร็วแน่นอน และฉัตรพลก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสฆ่าพวกเรานี้ไป”

ถ้าพูดว่าเพราะการตายของกล้าณรงค์ทำให้สมชัยกับฉัตรพลต่อสู้กันเอง เช่นนั้นในเวลานี้พวกเขาก็จะสงบศึกหันมาร่วมมือกัน เพราะไม่ว่าจะเป็นสมชัยหรือฉัตรพล ก็ต่างอยากให้นรมนกับบุริศร์ตายทั้งนั้น

มิลินไม่ได้พูดอะไร แค่อยู่เงียบๆ

“คนของคุณล่ะ? ตอนนี้ยังหลบซ่อนอยู่ไหม?”

พฤกษ์จำได้ว่ามิลินยังพอมีอิทธิพลอยู่ คนที่ฝึกฝนมาอย่างดีที่มีเครื่องหมายแกะสลักดอกนรกไม่ใช่คนของมิลินหรอกหรือไง?

มิลินกลับส่ายหน้า “นั่นไม่ใช่คนของฉัน พูดให้ถูกคือคนของสมชัย พวกเขาเป็นนักรบดัดแปลงพันธุ์กรรม”

พฤกษ์สีหน้าเปลี่ยนทันที

“ไม่คิดว่าคุณจะทำงานให้สมชัย?”

“คุณเองก็รู้ ตอนแรกนงลักษณ์ก็หล่อหลอมอำนาจบางส่วนไว้ คุณคิดว่าสถานการณ์ในประเทศ F ของพวกเราดีมากนักหรือไง? พระมเหสีเจ็ดควบคุมดอกเตอร์ด้านพันธุกรรมเอาไว้คนหนึ่ง จึงให้เขาฝึกซ้อมนักรบดัดแปลงพันธุกรรมขึ้นมากลุ่มหนึ่ง เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยขององค์ชายรอง และเพื่อตัดขาดจากการควบคุมของสมชัย แต่พวกเราไม่มีใครคิดว่า ทั้งหมดนี้จะเป็นอุบายของสมชัย เดิมทีดอกเตอร์คนนั้นก็เป็นคนของสมชัย เขาแค่ใช้ประโยชน์จากความคิดที่จะปกป้องตนเองพระมเหสีเจ็ดให้เธอทำเรื่องที่เขาต้องการทำมาตลอดแต่ไม่สำเร็จ นักรบดัดแปลงพันธุกรรมกลุ่มนั้นเกือบจะสมบูรณ์แบบ แต่เพราะการศึกษาด้านพันธุกรรมมีความลึกลับอยู่แล้ว อีกทั้งข้อมูลก็ไม่เสถียร ดังนั้นในความเป็นจริงพวกเขารับคำสั่งจากสมชัย ฉันสามารถระดมกำลังพวกเขาได้เพราะสมชัยคิดว่าใช้ประโยชน์จากฉันได้คุ้มค่า และคิดจะให้ฉันนำคนเหล่านี้ไปปรากฏตัวตรงหน้าพระมเหสีเจ็ด ให้พระมเหสีเจ็ดกับฉันแตกคอกัน ไปจนถึงทำให้พระมเหสีเจ็ดอยู่ในสภาพโดดเดี่ยว แม้แต่ในหมู่บ้านดารายนคราวก่อน ก็เพราะต้องการช่วยฉัตรพลเขาถึงให้ฉันยืมคน ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันตัวคนเดียว ฉันไม่มีสิทธิระดมกำลังพวกเขาได้”

มิลินเจ็บใจ

ดิ้นรนกับนงลักษณ์มาตั้งนาน คิดว่าเป็นอำนาจของตนเอง กลับไม่คิดว่าหลายปีที่ผ่านมาก็แค่ลำบากแทนสมชัย ช่างโชคร้ายจริงๆ

สีหน้าของพฤกษ์ก็ดูไม่ได้อย่างยิ่ง

“ไม่คิดว่าคุณเพิ่งจะมาบอกเรื่องนี้กับพวกเรา”

“ฉันมีเวลาบอกพวกคุณที่ไหนกันเล่า”

มิลินก้มหน้าลง รู้สึกผิดในใจ

พฤกษ์กลับพูดเย็นชา “มีเวลา? คุณไม่มีเวลาส่งข้อความเลยหรือไง? มิลิน อย่าหาข้ออ้างให้ตัวเองเลย ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณคิดจะพัฒนาอำนาจนี้ใช่ไหม? แค่คุณทำไมสำเร็จ”

คราวนี้มิลินไม่พูดอะไร แต่เธอแค่เงียบไปไม่กี่วินาที จากนั้นเงยหน้าขึ้น “ใช่ ก็ฉันเป็นหมอ ฉันรู้ว่ามูลค่าทางแพทยศาสตร์ของนักรบดัดแปลงพันธุกรรมกลุ่มนี้สูงมาก ตัวฉันเองไม่มีงานวิจัยด้านพันธุกรรมมากนัก แต่คิดว่าข้อมูลบางอย่างที่รวบรวมได้จากร่างกายพวกเขา น่าจะมีคนทำวิจัยด้านพันธุกรรมไม่จริงหรือไง? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องอื่นฉันช่วยไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ข้อมูลพันธุกรรมนี้มา ถ้าคนของพวกเราสามารถวิจัยวิธีต่อสู้กับนักรบดัดแปลงพันธุกรรมได้ อาจเป็นโอกาสชดใช้ความผิดอย่างหนึ่ง”

พฤกษ์ชะงักไป เขาไม่ได้คิดถึงสิ่งเหล่านี้

การกระทำทุกอย่างของมิลินความจริงแล้วไม่มีทางเลือก และเพื่อปกป้องตนเอง แต่จะจัดการเธออย่างไรหลังจากนี้ต้องให้บุริศร์กับนรมนออกคำสั่ง

“คุณได้ข้อมูลพันธุกรรมมาไหม?”

“ได้มา แต่ยังขาดอีกเล็กน้อย ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นกับผู้ใหญ่บ้านและคุณนาย ฉันอาจยังตรวจสอบต่อไปได้”

“เดี๋ยวเล่าเรื่องนี้ให้คุณนายฟัง”

ตอนนี้บุริศร์ไม่ได้สติ ที่นี่มีนรมนเป็นเจ้าบ้าน พฤกษ์วางใจนรมนมาก

“ได้เลย”

ผ่านเรื่องนี้มา มิลินก็ยอมรับในตัวนรมนอย่างสมบูรณ์

นรมนหลับไปได้ห้าชั่วโมงกว่าก็ถูกพฤกษ์ปลุกขึ้นมา

“คุณนายครับ พวกเราต้องออกเดินทางแล้ว”

ความง่วงของนรมนยังไม่หายไป ได้ยินพฤกษ์พูดเช่นนี้ ก็อดแปลกใจไม่ได้

“ออกเดินทาง เกิดเรื่องขึ้นกับบุริศร์อีกเหรอ?”

เธอลุกขึ้นนั่งทันที เพราะออกแรงกะทันหันเลยหน้ามืด เกือบเสียหลักล้มลงบนพื้น