บทที่ 1415 ดูแลเขาให้ดี

ดูเหมือนตอนนี้พฤกษ์จะเข้าใจนรมนอย่างถ่องแท้

มีบุริศร์อยู่ นรมนก็คือผู้หญิงตัวเล็กอ่อนโยน บางครั้งก็ออดอ้อน วาดภาพทิวทัศน์บ้าง เพื่อเป็นการฆ่าเวลาในแต่ละวันเท่านั้น แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับบุริศร์ พริบตาเดียวเธอกลายร่างเป็นนักรบหญิง กลายเป็นคนที่สามารถให้พักพิงกับคนที่ตนเองรัก

และการวางแผนเหล่านี้ของนรมนนอกจากเธอใครก็ไม่มีความสามารถเพียงพอ ไม่ว่าจะเป็นน่านน้ำสากลและการมาบรรจบกันของทหารคริชณะ หลังจากนั้นกลับเมืองชลธีโดยผ่านเส้นทางทะเลของตระกูลปวนะฤทธิ์ คนเหล่านั้นต่างรู้จักนรมน

ถ้าคุณอาธรรศไม่ได้เห็นนรมน ต้องเป็นห่วงไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่าจะทำสงครามอย่างสบายใจหรือเปล่า ส่วนเจตต์ถ้าไม่ได้เห็นนรมน เกรงว่าคงจะไปยืนยันความปลอดภัยของนรมนทันที ถึงแม้สิ่งเหล่านี้สามารถติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์ได้ แต่ช่วงเวลาสำคัญของการทำสงครามโทรศัพท์ไร้สายจะเปิดเผยตำแหน่งของทั้งสองฝ่าย เช่นนั้นการจัดการแบบนี้ไร้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นการไปบรรจบกัน ถ้าไม่มีพฤกษ์อยู่กับพวกเขา นรมนอาจจะไม่มีความสามารถปกป้องบุริศร์กับมิลิน

ดังนั้นคำที่นรมนพูดออกมาได้ผ่านการคิดอย่างรอบคอบแล้ว ไม่มีทางหนีทีไล่ให้เขาโต้แย้งเลยแม้แต่น้อย

พฤกษ์ท้อถอย

ตนเองอยู่กับบุริศร์มานาน มีพฤติกรรมเหมือนบุริศร์สุดๆ แต่การระดมกำลังคนเหล่านี้จากทุกด้านภายในระยะเวลาอันสั้น เกรงว่าเขาจะไม่สามารถทำได้ และในฐานะที่นรมนเป็นคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ตระกูลพรโสภณกับตระกูลโตเล็ก ข้างกายยังมีเจตต์ที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงตระกูลปวนะฤทธิ์ด้วยต่างกลายเป็นความช่วยเหลือของเธอ

ความรู้สึกที่เป็นเด็กน้อยของกลุ่มไม่ใช่ทุกคนจะมีได้

พฤกษ์พูดอย่างเป็นห่วง “แต่ที่นี่พวกเรามีนักบินคนเดียว”

“มีคนของคุณชายอรรณพในนี้ขับเครื่องบินได้ ฉันเพิ่งจะถามไป”

ความจริงแล้วตอนนั้นนรมนไม่คิดว่าคุณชายอรรณพจะจัดคนมาคุ้มครองตลอดทาง ตอนนั้นเธอคิดว่าจะลงจอดในสถานที่ที่ไม่รู้จัก และอาศัยจ้างนักบินด้วยเงินเดือนสูง แม้เรื่องความปลอดภัยจะไว้ใจไม่ค่อยได้ แต่คนของอาณาจักรรัตติกาลสามารถควบคุมนักบินได้

แต่ตอนนี้มีคนของคุณชายอรรณพ พวกเขาช่วยคุ้มครองความปลอดภัยไม่น้อย

พฤกษ์เห็นนรมนแก้ไขปัญหาแม้แต่เรื่องนี้ ก็อดเสียใจไม่ได้ ถ้าบุริศร์ฟื้นขึ้นมารู้ว่าตนเองทำให้นรมนตกอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าจะถลกหนังเขาออกหรือเปล่า

นรมนกลับไม่สนว่าพฤกษ์จะคิดอย่างไร กล่าวอย่างเรียบเฉย “ไปเตรียมการ คนของสมชัยใกล้มาถึงแล้ว”

“ครับ”

เวลานี้พฤกษ์ก็รู้ว่านรมนตัดสินใจถูกต้อง

เขาไปหาคนของคุณชายอรรณพ ส่วนนรมนมาที่ห้องบุริศร์

บุริศร์ยังคงไม่ได้สติ ครั้งนี้เขาบาดเจ็บหนักเกินไป ถึงแม้อยากให้ฟื้นขึ้นมาเร็วๆ ก็ดูไม่น่าจะเป็นไปได้

มิลินเห็นนรมนเข้ามา รู้ว่านรมนอาจมีเรื่องพูดกับบุริศร์ จึงลุกขึ้นจะเดินออกไปอย่างรู้งาน กลับถูกนรมนเรียกเอาไว้

“มิลิน”

มิลินชะงักไปเล็กน้อย มองนรมนด้วยใบหน้าฉงน

นรมนกล่าวอย่างเรียบเฉย “เห็นแก่ที่เธอช่วยชีวิตบุริศร์ ฉันจะปล่อยวางอดีตทั้งหมด เธอยังคงเป็นอาจารย์ของกิจจา แต่เงื่อนไขแรกคือหลังจากนี้ไม่อนุญาตให้เธอทำสองอย่างในเวลาเดียวกันต่อบุริศร์และกิจจา”

ไม่ใช่ว่านรมนจะไม่รู้สถานการณ์ของมิลิน ในฐานะผู้หญิงเธอสามารถเข้าใจได้ แต่ในฐานะนายหญิงต้องพูดบางอย่างที่ควรพูด กฎระเบียบบางอย่างยังต้องปฏิบัติ

“ฉันจะไม่ทำ”

มิลินละอายใจ

นรมนกล่าวเสียงเบา “หลังจากบุริศร์ฟื้นจะลงโทษเธอยังไงฉันจะไม่แทรกแซง เนื่องจากหมู่บ้านมีระเบียบเป็นของตนเอง ไม่ว่าเธอจะมีความอึดอัดใจอะไร การทรยศหมู่บ้าน ไม่สนความปลอดภัยของผู้ใหญ่บ้าน เรื่องนี้หาเหตุผลไม่ลงโทษเธอไม่ได้ หมู่บ้านดารายนยังมีคนอื่นอยู่ เดี๋ยวจะให้เธอได้เจอ”

“ไม่ว่าจะลงโทษอย่างไรฉันยอมรับทุกอย่าง”

“งั้นรบกวนเธอคุ้มกันบุริศร์กลับเมืองชลธีด้วย”

นรมนมองบุริศร์อย่างอาลัยอาวรณ์

มิลินกลับแปลกใจ

“คุณนาย คุณไม่กลับไปกับพวกเราเหรอคะ?”

“คนของสมชัยไล่ตามมาแล้ว ทุกสิ่งที่มันทำกับบุริศร์ฉันจะเอาคืนกลับให้มันทั้งหมด เธอกับพฤกษ์ไปก่อนเลย ฉันจะตามไปทันทีหลังจากนั้น มิลิน ฉันเชื่อใจเธอได้ใช่ไหม?”

คนที่นี่ต่างเป็นคนของนรมน มีเพียงมิลินที่ยังไม่แน่ใจ เป็นปัจจัยไม่มั่นคง ตอนนี้นรมนจะถามคำถามนี้กับมิลินก็ว่าอะไรไม่ได้

“ได้ค่ะ! ฉันจะปกป้องผู้ใหญ่บ้านด้วยชีวิต”

มิลินพูดอย่างมุ่งมั่น เธอรู้ว่าไม่ง่ายเลยที่จะมีคนเชื่อใจตนเอง แต่เธอเชื่อมั่นว่าขอแค่ตนเองจริงใจพอ ทุกคนจะมองเห็นเอง

นรมนพยักหน้า หันตัวเดินจากไป

“คุณนาย คุณจะไม่พูดอะไรสักหน่อยกับผู้ใหญ่บ้านเหรอคะ?”

“เขาได้ยินด้วยเหรอ? ถ้าไม่ได้ยินฉันพูดไปจะได้อะไร?”

นรมนรู้ว่าบุริศร์อาจไม่ได้ยินทุกอย่างที่ตนเองพูด แต่ตอนนี้เธอก็ไม่อยากพูดกับเขา แค่มาดูว่าอาการบาดเจ็บของเขาเป็นอย่างไรบ้าง

หลังพูดจบนรมนก็เดินออกไป มิลินกลับสงสัยท่าทางของนรมน

นรมนไม่คิดจะอธิบายกับใครใดๆ

เมื่อเธอกลับมา พฤกษ์ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว

“คุณนาย คนของคุณชายอรรณพยืนยันว่ามีเครื่องบินตามหลังพวกเรามา ถ้าคุณต้องการ พวกเขารอรับคำสั่งได้ทุกเมื่อ”

“เข้าใจแล้ว ดูแลเขาให้ดี”

พูดจบนรมนก็เดินออกไป

พฤกษ์ยังคิดจะพูดอะไร แต่มองแผ่นหลังที่ว่องไวของนรมน สุดท้ายจึงกลืนคำที่กำลังจะพูดลงไป

บางครั้งเรื่องระหว่างสามีภรรยาคนนอกก็เข้าไปยุ่งไม่ได้ เพียงแต่หวังว่าครั้งนี้คุณชายบุริศร์จะไม่พ่ายแพ้จนน่าสงสารเกินไป

หลังจากนรมนออกมาก็มองสภาพอากาศด้านนอก กล่าวเสียงเบา “เหมาะสมกับการบินไหม”