ตอนที่ 1417
บทที่ 1417 คุณนายไม่ได้ถามอะไรเลย
October 31, 2026
“คุณชายบุริศร์ อย่าขยับครับ ครั้งนี้คุณสามารถเอาชีวิตรอดกลับมาไม่ง่ายเลยผมจะบอกคุณให้ ถ้าไม่เพราะคุณนาย คุณคงไม่รอดแล้วครับ”
พฤกษ์เห็นบุริศร์ทรมานเช่นนี้ จึงอดก้าวขึ้นไปห้ามเขาไม่ได้
“นรมน?”
บุริศร์งุนงง
พฤกษ์จึงเล่าเรื่องทั้งหมดตลอดทางนรมนให้บุริศร์ฟัง รวมถึงที่รเมศออกมาตาย
“คุณชายบุริศร์ คุณไม่เห็นว่าคุณนายลงมือกับรเมศอย่างว่องไวและเด็ดขาด และตอนนั้นคุณนายพูดว่าอย่าเอาบุญคุณมาเป็นข้อต่อรองปกป้องตนเองไปตลอดชีวิตช่างสง่างามจริงๆ”
พฤกษ์เล่าอย่างสมจริงสมจัง มุมปากของบุริศร์ยกขึ้นเบาๆ
ผู้หญิงของเขายอดเยี่ยมอยู่แล้ว
แต่ได้ยินทุกอย่างที่นรมนทุ่มเทลงไปเพื่อหาเลือดมาให้เขา หัวใจของบุริศร์เจ็บปวดอย่างทรมาน
เนื่องจากเขายังไม่รู้เลยว่าตนเองเลือดกรุปอะไร
“ครั้งนี้ลำบากนรมน รอเธอตื่นฉันจะขอโทษเธอแน่นอน”
นึกถึงนรมนที่รีบกลับมาช่วยชีวิตตนเองจากกลุ่มองครักษ์ นึกถึงเธอที่ซักถามตนเองอย่างคับข้องใจว่าทำไมต้องแบกรับความโกรธทั้งหมดเอาไว้เพียงผู้เดียว บุริศร์กลุ้มใจ
ครั้งนี้เกรงว่านรมนจะโกรธไม่น้อย ตนเองจะขอให้ยกโทษอย่างไร?
อันที่จริงเขาก็รู้ดี ตนเองทำเช่นนี้นรมนรับไม่ได้แน่นอน ท้ายที่สุดในทางใดทางหนึ่ง เขาก็ทอดทิ้งนรมนไป แต่เมื่ออันตรายมาถึงจริง เขาไม่อาจมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ทำได้เพียงรับประกันความปลอดภัยของนรมนก่อน
แม้จะรู้ดีว่าทำแบบนี้เธอจะโกรธได้ แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะยังคงทำแบบเดิม สำหรับเขา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการมีชีวิตอยู่ของนรมน
แต่เขาเองก็รู้ นรมนเองก็คิดแบบนี้
เรื่องนี้ไม่มีใครผิดใครถูก แต่แน่นอนว่าทำให้นรมนเจ็บปวดใจ เรื่องนี้เขาต้องขอให้นรมนให้อภัยเขา
พฤกษ์มองบุริศร์ที่อ่อนแรง จึงใจไม่แข็งพอที่จะพูดออกมาว่าครั้งนี้นรมนไม่มีทางจบเรื่องง่ายๆ
“คุณชายบุริศร์ คุณพักผ่อนก่อนเถอะครับ รอคุณนายตื่นก็มาหาคุณอยู่แล้ว”
“ทำไมต้องจับพวกเราแยกด้วย? ย้ายเตียงเข้ามา เอาวางไว้ข้างฉัน ให้นรมนอยู่กับฉัน”
ในที่สุดบุริศร์ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขากับนรมนเป็นสามีภรรยากัน ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องแยกห้องนอน? ยิ่งไปกว่านั้นการอยู่ด้วยกันจะไม่เอื้อต่อการรักษาเหรอ?
มิน่าล่ะเขาถึงรู้สึกว่าห้องนี้เงียบเหงามากๆ
พฤกษ์กลับกระแอมไอ “คุณนายสั่งเอาไว้เป็นพิเศษก่อนจะพักผ่อน ไม่อยากรบกวนการรักษาของคุณ เธอจึงไปพักที่ห้องนอนเล็ก”
สีหน้าของบุริศร์มืดมนลงหลายเท่าทันที
ไม่อยากรบกวนการรักษาของเขาหมายความว่าอะไร? ชัดเจนว่าเธอยังโกรธ ไม่อยากเห็นหน้าเขา เห็นแล้วรกหูรกตาแค่นั้นเอง
ความกลุ้มใจของบุริศร์อัดแน่นที่ทรวงอก พฤกษ์กลัวจะกระทบมาถึงตนเอง จึงรีบกล่าว “ผมจะไปเรียกมิลินมา คมทิพย์ได้ยินว่าคุณนายไม่สบาย เลยนั่งเครื่องบินมาแล้ว ผมต้องไปรับที่สนามบิน คุณชายบุริศร์ต้องการอะไรสามารถเรียกมิลินได้โดยตรงครับ”
พฤกษ์ทิ้งปัญหาเอาไว้และออกไป
พูดเป็นเล่นไป ระหว่างพวกเขาสองคนมีปัญหากัน เขาจะอยู่ที่นี่ให้อึดอัดใจเหรอ?
พูดจบก็ไม่รอให้บุริศร์พูดอะไร พฤกษ์หันตัววิ่งออกไป
บุริศร์เห็นเขารีบหนีไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ยิ่งกลุ้มใจอย่างห้ามไม่ได้
นี่เคยเป็นผู้ช่วย เป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของเขาหรือเปล่า?
ในไม่ช้ามิลินก็เข้ามา เธอทำการตรวจให้บุริศร์ เนื่องจากเขาเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จไปได้ไม่นาน พักอยู่ไม่นานก็เหนื่อยล้า
แต่เขายังคงกำชับ “ถ้านรมนมาให้ปลุกฉันด้วย”
“ค่ะ”
มิลินพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
เช้าวันต่อมานรมนถึงจะตื่นขึ้น หลังจากตื่นขึ้นพบว่าตนเองมีแรงนิดหน่อย กำลังวังชาก็ผ่อนคลายไปเยอะ
คมทิพย์นั่งอยู่หน้าเตียง บ่นว่า “เธอนะเธอ ทำไมต้องทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย? ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอหรือไง?”
นรมนหัวเราะออกมาทันที
บนโลกใบนี้คนที่เอาใจใส่ตนเองที่สุดนอกจากบุริศร์เดาว่าคงมีเพียงคมทิพย์
“ไม่ต้องพูดเรื่องฉันหรอก ปัญญ์กลับมาหรือยัง? มีส่งข่าวมาบ้างไหม?”
นรมนเอาแต่ห่วงเรื่องของปัญญ์อยู่ตลอด
คมทิพย์พยักหน้า “มีส่งข่าวมาแล้ว เห็นบอกว่าคนที่ชื่อหงส์อะไรนั้นส่งพวกเขาออกมาผ่านช่องทางบางอย่าง ให้ฉันไปรับพรุ่งนี้ที่ เมืองC”
ได้ยินว่ามีความเกี่ยวข้องกับหงส์ นรมนวางใจมาก
“เขากับมายด์ปลอดภัยก็ดี อีกอย่างมายด์พูดได้แล้วนะ”
“ฉันรู้หมดแล้ว ปัญญ์เล่าให้ฉันฟัง แต่เธอดูแปลกมากเลย”
คมทิพย์มองนรมน ซักถามอย่างช่วยไม่ได้
นรมนถูกเธอมองก็รู้สึกอึดอัด อดพูดไม่ได้ “ฉันมีอะไรแปลก? ฉันมีสองเขางอกออกมาหรือไง?”
“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่หลังจากเธอตื่นขึ้นมาไม่คิดว่าเธอจะไม่ถามว่าบุริศร์เป็นยังไงบ้าง ฟื้นหรือยัง นี่มันไม่เหมือนเธอเลยนะ”
นรมนได้ยินชื่อนี้ก็โมโหขึ้นมาเบาๆ ทันที แต่ยังคงพูดอย่างเรียบเฉย “มีอะไรให้ถาม ฉันอยู่ในการผ่าตัดของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ เลือดของเขาฉันก็ออกไปหา หลังจากเขาผ่าตัดสำเร็จก็มีมิลินอยู่เฝ้าข้างๆ จะเกิดอะไรขึ้นได้? ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้อยู่ในเมืองชลธี อยู่ในอาณาเขตของตนเองฉันมีอะไรต้องเป็นห่วง”
“นี่ๆ ๆ น้ำเสียงนี้ผิดปกติ ท่าทางก็ผิดปกติ ดูเหมือนความรู้สึกก็ผิดปกติ”
คมทิพย์ลูบคางของตนเอง มองนรมนด้วยสีหน้าหยอกล้อ
นรมนกลับตีมือของเธอหล่นลงทันที กล่าวว่า” ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังกับเธออยู่นะ”
“ฉันก็กำลังพูดเรื่องจริงจังกับเธออยู่”
“คมทิพย์!”
นรมนตวาดทันที พาลโกรธเอาดื้อๆ