บทที่ 1418 ทำเองต้องรับผิดชอบเอง

คมทิพย์ออกจะรู้สึกว่าคราวนี้นรมนแปลกไป ตามที่เธอเข้าใจนรมน บุริศร์น่าจะทำเธอโกรธ และโกรธไม่เบาด้วย

“เฮ้ จะไม่ถามว่าสามีของเธอเป็นยังไงบ้างเหรอ?”

คมทิพย์พูดถึงสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจบุริศร์โดยตรง

เขารีบเงี่ยหูตั้งใจฟัง ไม่อนุญาตให้มิลินส่งเสียงใดๆ เกรงว่าจะพลาดคำตอบของภรรยาไป

นรมนกลับตอบอย่างเรียบเฉย “มีผู้เชี่ยวชาญมาดูแลแล้วจะอะไรอีก? จริงด้วย เธอบอกว่าดาราที่มีข่าวเมาท์นั้นเล่นละครเรื่องไหนนะ? ช่วงนี้ฉันกำลังพักฟื้นพอดี ฉันจะได้หาละครดู”

“โห หายากนะเนี่ย ไม่คิดว่าเธอจะมีเวลาดูละคร”

คมทิพย์ได้ยินคำนี้ของนรมนก็รู้ว่าเธอไม่อยากพูด

ช่างเถอะ

เธอกับนรมนเป็นพี่น้องกัน ขอเพียงนรมนอารมณ์ดีก็พอแล้ว ส่วนบุริศร์ ในเมื่อกล้าทำให้นรมนโกรธ ก็ต้องกล้าหาญรองรับความโกรธของนรมนให้ได้

แต่พูดตามความจริง คมทิพย์ไม่เห็นนรมนโกรธมากแบบนี้มานานแล้ว

คนส่วนมากเวลาโมโหจะระบายออกมา แต่ไม่ใช่กับนรมน

เธอกำลังทำสงครามเย็น!

และเป็นสงครามเย็นที่ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็สามารถปิดกั้นได้อย่างอัตโนมัติ ราวกับอีกฝ่ายตีปุยฝ้าย ไร้พลังมาก

นรมนจะสุภาพกับคุณ จนแม้แต่จัดการเรื่องทั้งหมดอย่างเหมาะสม แต่เธอจะไม่สนใจคุณ

อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน คมทิพย์เห็นใจบุริศร์อยู่บ้าง

เกรงว่าครั้งนี้นรมนจะทำให้บุริศร์เป็นบ้า

คมทิพย์มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น มุมปากโค้งขึ้นเบาๆ

แน่นอนว่านรมนเห็นสีหน้าของคมทิพย์ แต่ก็ไม่สนใจ

เธอกับบุริศร์โกรธกัน แต่ไม่เอาความโกรธไปลงกับคนอื่น ดังนั้นคนอื่นจะทำอย่างไรก็ทำไปเถอะ

“ตกลงจะบอกไม่บอก?”

“โอเคๆ เธอนะเธอ ไปประเทศ F กลับมา ทำไมถึงได้ใจร้อนแบบนี้?”

คมทิพย์บ่น หยิบมือถือออกมาหาละครให้เธอทันที

บุริศร์ได้ยินภรรยาเปลี่ยนเรื่องโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องพูดเลยว่ากลุ้มใจแค่ไหน

จู่ๆ เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ร้องโหยหวนทันที “มิลิน เธอเบาหน่อยสิ เจ็บนะ เธอไม่เห็นหรือไงว่าเลือดออก?”

มิลินที่ยืนห่างบุริศร์ไปสิบก้าวมองเห็นบุริศร์เล่นละครอยู่คนเดียว งุนงงทันที พลันเข้าใจอะไรขึ้นมา รีบกล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ร่างกายของคุณบาดเจ็บค่อนข้างหนัก อย่าขยับสิคะ”

“ภรรยาของฉันเองยังไงบ้าง? ไม่ได้บาดเจ็บด้วยหรือไง? ฉันจะไปหาเธอ พยุงฉันขึ้นมา”

เสียงของบุริศร์ดังมาก

คมทิพย์กลั้นขำทันที

นรมนกลับนิ่งไป จากนั้นกล่าวว่า “ละครนี้ยังอัปเดตอยู่”

“ใช่ ยังถ่ายไม่จบ”

คมทิพย์กลับจะชื่นชมนรมน แบบนี้ยังอดทนได้

บุริศร์เห็นภรรยาไม่สนใจตนเองอีก จึงรีบกล่าว “เร็วเข้า เข็นรถไป ฉันจะไปหาภรรยาของฉัน”

นรมนหาวทันที “ช่างเถอะ ยังอัปเดตไม่จบก็ไม่ดูแล้ว จู่ๆ ก็ง่วงขึ้นมา อยากนอนสักพัก คมทิพย์ตอนเธอออกไปช่วยฉันกดล็อกประตูจากด้านในด้วย ไม่รู้ว่าเสียเลือดไปเยอะหรือเปล่า รู้สึกเวียนหัว ได้ยินเสียงนิดหน่อยก็รู้สึกสะอิดสะเอียนไม่น่าฟัง”

มุมปากของบุริศร์กระตุกทันที

นี่รังเกียจที่เขาพูดรบกวนเธอ?

มิลินก็ฟังออก ตอนนี้ไม่รู้ว่าต้องเข็นรถไปหรือเปล่า

คมทิพย์กลั้นขำ จนแทบจะช้ำใน จากนั้นจึงไอออกมา “ได้ งั้นเธอรีบพักผ่อนเถอะ ฉันกลับก่อนนะ ช่วงนี้ฉันอยู่ที่นี่ เธอไม่มีอะไรทำก็โทรหาฉัน ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อน”

“อืม”

นรมนยิ้มบางๆ

คมทิพย์ลุกขึ้นออกไปจากห้อง

บุริศร์กลุ้มใจ ตนเองยังไม่ทันได้ออกไปก็ถูกปฏิเสธแล้ว?

มิลินก็ทำหน้าจนปัญญา จนแม้แต่สับสนด้วยซ้ำ

“ผู้ใหญ่บ้าน ยังจะให้เข็นไปไหมคะ?”

“เธอไม่ได้ยินภรรยาของฉันบอกว่าจะพักผ่อนหรือไง? จะเสียงดังทำไม?”

บุริศร์พูดใส่มิลินโดยตรง จากนั้นข่มตาหลับลง เหมือนกับนอนหลับ แท้จริงแล้วในใจทรมานอย่างยิ่ง

ทำอย่างไรดี?

ภรรยาจะไม่สนใจเขาแล้วจริงๆ เหรอ?

แต่ตอนนี้ร่างกายของเขายังขยับไม่ได้ ทำอย่างไรดี?

มิลินไม่ได้ไม่พอใจมากนักที่บุริศร์พาลใส่ แค่ดูแลบุริศร์ตามหน้าที่

นรมนได้ยินเสียงทางนั้นเงียบไป หยิบมือถือออกมาปัดดูโพสต์ของเพื่อนๆ ก็เห็นบุริศร์ที่ไม่ได้โพสต์อะไรมาเป็นชาติ จู่ๆ ก็โพสต์ขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้ว

เป็นรูปภาพเซลฟี่ชีวิตสิ้นหวัง นอนอยู่บนเตียงอย่างน่าเวทนา เนื้อหาคือ ทำให้คุณภรรยาโกรธต้องทำยังไงดี? เข้ามาเม้นท์ด้วย

นรมนปัดผ่านทันที ไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว

อรรณพกับป้องเห็นโพสต์ของบุริศร์ จึงตอบกลับด้านล่างด้วยความแปลกใจ

“พี่รอง พี่ถูกขโมยบัญชีหรือเปล่า? ความรักและความผูกพันของพวกพี่สองคนสามีภรรยา พี่ยังทำให้พี่สะใภ้รองโกรธอีกเหรอ? ลำบากเลย”

บุริศร์เห็นที่ป้องตอบกลับมา ยิ่งกลุ้มใจอย่างห้ามไม่ได้ ตอบกลับไปทัน

“ไปให้พ้น!”