บทที่ 1456 เธอรู้จักเขาดีที่สุดอย่างที่คิดไว้

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์เหมือนไม่คิดเลยว่านภดลจะพูดจาเด็ดขาดแบบนี้ ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้ กำลังจะทำตัวไร้เหตุผลต่อไปก็ได้ยินนภดลพูดขึ้น “มีอีกประโยคที่ลืมบอกคุณ ตอนนี้ผมทำงานกับตระกูลโตเล็ก ถ้าคุณต้องการทำให้ปาณีลำบากใจต่อ ผมจะไม่ถือสาให้ตระกูลโตเล็กออกหน้าให้ ถึงตอนนั้นผมจะไม่จำเป็นต้องปกป้องคุณเสมอไป ผมสัญญาแค่ดูแลคุณ แต่ไม่ได้สัญญาว่าจะจัดการความยุ่งเหยิงให้คุณตลอดไป”

เมื่อพูดคำนี้ออกไป คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็หดหู่

เธอรู้อิทธิพลของบุริศร์ คราวก่อนเสียเปรียบอยู่ตรงหน้า เธอไม่กล้าหาเรื่องตระกูลโตเล็กตามใจชอบ และเธอแอบดร.ฐานทัตออกมา ถ้าดร.ฐานทัตรู้ว่าตัวเองก่อเรื่องอีก ไม่รู้ว่าจะว่าเธออย่างไรบ้าง

คิดถึงตรงนี้ คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็พูดขึ้น “ฉันแค่ซื้อเสื้อผ้าเอง ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“แบบนั้นก็ดีแล้ว”

นภดลพูดจบก่อนจะดึงมือปาณีหันตัวเดินจากไป

เมื่อครู่นี้นภดลกดศีรษะปาณีตลอดเวลา ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก ระหว่างลมหายใจล้วนเป็นกลิ่นเย็นแห้งๆ บนตัวนภดล มีเสียงหัวใจเต้นแรงเหมือนกลองของนภดลดังก้องข้างหู ตอนนี้ถูกนภดลปกป้องออกมาได้อีกครั้ง หัวใจปาณีก็เต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

หลังจากนภดลดึงเธอออกมาก็ยัดเธอใส่รถทันที จากนั้นก็ขับรถกลับคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาลงรถโดยตรง ไม่สนใจปาณี ดูท่าทางเหมือนโกรธมาก

ปาณีก็ค่อนข้างสงสัย

เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธอีก?

ทำไมรู้สึกว่าท่าทางโกรธเคืองนี้มันเกี่ยวข้องกับเธอ?

ปาณีอยากไปถาม แต่คิดๆ แล้ว นภดลไม่ได้พูดอะไรกับตน ก็ช่างมันเถอะ

วันนี้บางทีตัวเองอาจจะยุ่งเรื่องชาวบ้านมากไป

น่าสงสารเงินหนึ่งแสนของเธออ่า

ปวดใจ!

ปาณีเบ้ปากลงรถ จากนั้นก็กลับห้องตัวเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ

เธอสมองตายแล้วเหรอ?

ไม่คิดว่าจะเอาเสื้อผ้าราคาหนึ่งแสนให้คนอื่นจริงๆ รู้แบบนี้ตัวเองน่าจะเอากลับมาขายก็ยังได้เงินคืนมาบ้างไม่ใช่เหรอ?

แงๆ!

เงินออมของเธอ เงินของเธอ!

ปาณีรู้สึกทั้งร่างเริ่มเจ็บปวด

ต้องโทษคุณนายตระกูลจันทรวงศ์นั่น!

หลังจากนภดลกลับมาถึงห้องก็รอปาณีอยู่ตลอด แต่รอไปรอมาปาณีก็ไม่มา เขาจึงออกไปดูอย่างช่วยไม่ได้ ในรถหรือที่ไหนๆ ก็ไม่มีร่างปาณี

ตัวเธอล่ะ?

สีหน้านภดลมืดมนทันที

คนรับใช้เห็นนภดลเหมือนกำลังตามหาคน ก็รีบพูดขึ้น “หัวหน้านภดล คุณกำลังตามหาพยาบาลปาณีใช่ไหม? เธอเหมือนกลับห้องไปแล้ว”

สีหน้านภดลยิ่งหดหู่

ไม่คิดว่าเธอกลับไปห้องตัวเอง?

หรือเรื่องในวันนี้ไม่ตั้งใจจะคุยกับเขาหรือไง?

นภดลยิ่งคิดยิ่งโกรธ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาปาณีทันที

ปาณีกำลังปวดใจกับเงินเธออยู่ เมื่อโทรศัพท์เข้าก็เลื่อนรับสายเลย พูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีมาก “ใครอ่ะ?”

“ออกมาหน่อย! รอเธอหลังสวน”

นภดลพูดจบก็วางสายไป

ปาณีตกตะลึงไปทั้งตัว

นภดลโทรมา?

เธอดูเบอร์โทรศัพท์อีกครั้ง เป็นนภดลจริงๆ

พระเจ้า?!

เขาตามหาเธอทำไม?

เธอยอมรับว่าเธอยุ่งเรื่องชาวบ้านมากไปแล้ว เธอไม่ควรไปยั่วยุคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก่อน แต่เธอก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะโอเคไหม

เงินหนึ่งแสนหยวนของเธอ

ปาณีรู้สึกว่าตัวเองไม่กี่วันข้างหน้าอาจจะกินไม่ได้นอนหลับไม่สบายแล้ว

แค่โยนโทรศัพท์ไว้ในผ้าห่ม ปาณีหลอกตัวเองว่าตราบใดที่ตัวเองไม่ไป นภดลก็ทำอะไรตนไม่ได้

นภดลรอสิบกว่านาทีปาณีก็ไม่มา ดวงตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย

ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ใจกล้ามาก หรือจะบอกว่าจริงๆ แล้วเธอนิสัยแบบนี้?

เมื่อก่อนเพราะชอบตน เลยทำให้ตัวเองลำบาก ตอนนี้ตั้งใจจะตัดใจ ก็เลยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง?

เมื่อนภดลคิดว่าปาณีตั้งใจจะตัดใจจากตน ก้นบึ้งหัวใจก็ยิ่งหดหู่

เขายกเท้าเดินไปที่ห้องปาณีโดยตรง แต่เดินไปเดินมาก็รู้สึกแปลกๆ

นภดลเดินไปที่ระเบียงทันที กระโดดเข้าไปจากระเบียง เห็นปาณีนอนบนเตียงใบหน้าย่นเข้าหากัน ปากก็พึมพำ “เงินๆๆ เงินแสนหนึ่งของฉัน! อ๊ากกกก ปาณียัยโง่ แกว่าแกโง่ไหม? แกออกเงินแสนหนึ่งจ่ายชุดนั้นให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ทำไม? ซื้อก็ซื้อ ยังสมองตายเอากลับไปให้คนแปลกหน้าทำไม? เขาจำแกได้ไหม? ตอนนี้ในบัตรเหลือเงินแค่ไม่กี่หยวนแล้ว แกจะทำยังไง?”

นภดลอยากจะขำทันที

ที่แท้เธอก็ใช้เงินหนึ่งแสนซื้อชุดให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ ต่อมาก็กลับคำมอบมันให้คนแปลกหน้า?

การกระทำนี้มันช่างโง่เขลาจริงๆ

แต่นภดลเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของปาณีกลับทำให้อารมณ์สุขใจมากขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โอนเงินให้ปาณีหนึ่งแสนทันที

ได้ยินเสียงติ๊งโทรศัพท์ดังขึ้น ปาณีก็รีบหยิบขึ้นมาดู พบว่าบัตรธนาคารของตัวเองมีเงินเพิ่มมาหนึ่งแสน จึงกระโดดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“เชี่ย! ใครโอนเงินผิดบัญชี?”

“เธอคิดว่าใครจะโง่เหมือนเธอล่ะ?”

นภดลพูดเรียบๆ จากนั้นก็เดินออกมาจากหน้าต่างบานประตู กลับทำให้ปาณีตกใจมาก

“ทำไมคุณมีประตูไม่เดิน เดินมาทางหน้าต่างอ่ะ?”

ในเวลานี้ปาณีหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ ค่อนข้างหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

ถึงแม้เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร

นภดลเดินมานั่งหน้าเตียงเธอ แล้วพูดขึ้นเรียบๆ “ทำไมไปยุ่งเรื่องของหล่อน? เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนหล่อนปฏิบัติยังไงกับเธอ?”

“ฉันอยากยุ่งที่ไหนกันล่ะ เธอตะโกนเรียกชื่อฉันในที่สาธารณะ แถมยังบอกว่าฉันเป็นลูกสะใภ้เธอ ฉันไม่จ่ายเงินให้เธอได้เหรอ? แล้วเสื้อผ้าหนึ่งตัวฉันนึกว่าราคาไม่เท่าไร ใครจะไปคิดว่าหนึ่งแสน! ฉันต้องกัดฟันรูดบัตรโอเคไหม คุณไม่รู้หรอกว่าหัวใจฉันเจ็บปวดแค่ไหน”

เมื่อปาณีนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้น ก็รู้สึกว่าทำไมตัวเองไม่หัวใจวายเป็นลมไปนะ?

เสื้อผ้าหนึ่งแสนหยวน คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ต้องขึ้นสวรรค์ล่ะ!

นภดลตกตะลึงเล็กน้อย เมื่อปาณีพูดคำว่าลูกสะใภ้สามคำนี้แววตาก็มีแสงสว่าง ทำให้ในใจเขามีความสุขมาก

“ต่อไปถ้าเจอหล่อนก็เดินหลบนะรู้ไหม?”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะเธอปกป้องตัวเองไม่ได้ไง”

นภดลพูดจบก็ลุกขึ้น แต่จู่ๆ ก็เหมือนนึกถึงอะไรบางอย่าง โอนเงินจากโทรศัพท์ให้ปาณีอีกห้าหมื่นหยวน

“คุณให้เงินฉันอีกทำไม?”