บทที่ 1458 คิดถูกจะมีรางวัล

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์มีปัญหา!

หรือจะบอกว่าดร.ฐานทัตมีปัญหาก็ได้!

ปาณีเครียดขึ้นมาทันที

“คุณนาย ฉันถามหนึ่งประโยคได้ไหม เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

นรมนไม่มีทางให้เธอไปตรวจสอบดร.ฐานทัตสองสามีภรรยาอย่างไร้เหตุผล ถึงแม้จะระบายความโกรธเพราะเรื่องตอนกลางวันเพื่อเธอ ก็คงไม่ทำจริงจังขนาดนี้ ดังนั้นในใจปาณีจึงไม่ค่อยสงบ

เห็นท่าทางกังวลของปาณี นรมนก็ถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “ตอนนี้ยังแน่ใจอะไรทั้งนั้น เธอไปตรวจสอบที่อยู่พวกเขามาก่อน ช่วงนี้ติดต่อกับใครบ้าง และบัญชีดร.ฐานทัตมีธุรกรรมทางการเงินอะไรบ้าง เรื่องพวกนี้ตรวจสอบแล้วส่งให้ฉันคนเดียว จำไว้ว่าเรื่องพวกนี้บอกนภดลไม่ได้ เธอบอกเขาได้ว่าฉันกำลังตรวจสอบพวกเขา แต่ผลการตรวจสอบฉันอยากให้ฉันกับเธอเห็นกันแค่สองคน เข้าใจไหม?”

นรมนไม่ได้พูดตรงๆ ปาณีก็เข้าใจแล้ว

“ฉันรู้แล้วค่ะ”

“เธอแต่งตัวแล้วสวยมากนะ”

นรมนพูดเรื่องสำคัญจบ มุมปากก็ยกขึ้นมาเล็กน้อย

ปาณีรู้สึกอายเล็กน้อยทันที

“ฉันเปล่านะคะ จริงๆ แล้วฉัน……”

“เอาล่ะ ผู้หญิงก็ควรแต่งตัวให้เต็มที่นั่นแหละ เธอยังสาวขนาดนั้น แต่งหน้าอ่อนๆ สวยมาก”

นรมนเห็นปาณีเขินอายทำอะไรไม่ถูก ก็นึกถึงตัวเองเมื่อห้าปีก่อนอย่างช่วยไม่ได้

ครั้งหนึ่งตอนที่เธอเผชิญหน้ากับบุริศร์ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

เพราะว่าชอบ ก็เลยอยากให้อีกฝ่ายเห็นด้านที่ดีที่สุดของตัวเอง เพราะว่าชอบ เลยพยายามซ่อนข้อบกพร่องของตัวเองให้มากที่สุด

นี่คือความรู้สึกของความรักน่ะ

นรมนราวกับย้อนกลับไปในอดีต เธอยิ้มขณะพูดขึ้น “จริงๆ ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามมากจริงๆ นะ ทั้งหมดอาศัยความรู้สึก เดินไปตามจิตใจ ถึงแม้จะกระแทกจนศีรษะแตกเลือดไหล อย่างน้อยตัวเองก็เคยต่อสู้เอาชนะ เคยทุ่มเท และไม่เสียใจภายหลัง มีความรักก็เหมือนน้ำตาล คนที่หวานก็ยิ้มโง่ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ มีความรักก็เหมือนความเจ็บปวด เพราะคนใกล้ชิดอื่นๆ บางคนหรือผลกระทบจากปัจจัยที่ไม่รู้มาส่งผลเสียต่อตัวเอง แต่นี่มันก็คือความรัก ตราบใดที่ตัวเองเคยมีประสบการณ์มาก่อน ถึงจะเข้าใจรสชาติ ปาณี ความสุขเราต้องฉวยเอาไว้เอง รู้ไหม?”

จู่ๆ ปาณีก็รู้สึกว่านรมนรู้อะไรบางอย่างหรือเปล่า? ไม่งั้นทำไมพูดเรื่องพวกนี้กับตน?

หรือเรื่องที่นภดลจูบเธอถูกคุณนายรู้เข้าแล้ว?

ปาณีรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที

“คุณนาย ฉันคิดๆ ดูแล้ว ยังไม่อยากนัดบอดตอนนี้ค่ะ”

นรมนคาดการณ์คำตอบนี้ได้นานแล้ว แต่เห็นท่าทางปาณี เหมือนระหว่างเธอกับนภดลจะมีความคืบหน้า?

จิตใจขี้เม้าของนรมนไฟลุกขึ้นมาทันที

“ทำไม? นภดลสารภาพรักกับเธอแล้วเหรอ?”

ปาณีรีบส่ายหน้า ในดวงตามีความอ้างว้างเล็กน้อย

“ยังไม่สารภาพรักทำไมไม่ไปนัดบอดล่ะ? นภดลไอ้ไม้ท่อนนั้น ถ้าเธอไม่กระตุ้นเขาหน่อย เขาจะทำให้เธอเสียเวลาจนตายได้เลยนะ”

คำพูดนรมนทำให้ปาณีตกตะลึง

“กระตุ้น?”

“ไม่งั้นล่ะ? เธอพยายามอย่างหนักให้กับเจ้านภดลนั่นมาก และทุ่มเทเพื่อเขาไปมากมาย นภดลก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกกับเธอ แค่คนอย่างเขาไม่กล้าแสดงความรู้สึกภายใน ภายนอกดูเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง สงบนิ่งเก็บตัว แต่ในใจร้อนแรงเหมือนไฟเลยล่ะ”

นรมนพูดอย่างนินทา สมองปาณีนึกย้อนถึงจูบของนภดลทันที

ร้อนแรงเหมือนไฟมาก

เธอเกือบถูกเขาเผาไหม้ แถมยังจูบจนเป็นลมเลยล่ะ

แต่คำพูดนี้เธออายที่จะพูดกับนรมน

“เฮ้ๆๆ นี่หน้าแดง นภดลคงไม่ได้ทำอะไรกับเธอหรอกใช่ไหม?”

“เปล่าๆ!”

ปาณีรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอกัดปาก นิ้วกำชายเสื้อผ้า แววตาไม่กล้ามองนรมนเลย

ท่าทางสาวน้อยคนนี้ นรมนเห็นแล้วอยากรังแก ถ้าเป็นผู้ชายจะควบคุมได้อย่างไร

นภดลนี่ก็อดทนได้จริงๆ

มีคนน่ารักอยู่เคียงข้างแบบนี้ไม่คิดว่าเขาจะไม่สับสนจริงๆ แถมยังไม่แยแสเพิกเฉย เจ้านี่คงไม่ได้มีปัญหาหรอกใช่ไหม?

“ปาณี เธอว่านภดลร่างกายมีปัญหาหรือเปล่า?”

“คะ?”

ปาณีมองนรมนอย่างไม่รู้เพราะเหตุใด ก็ได้ยินนรมนพูดขึ้น “เธอดูสิ นภดลกับฉัตรยาเป็นคู่รักกันตั้งแต่เด็กๆ ฉัตรยาตายเพื่อเขาด้วย นี่มันจะสร้างปมในใจเขาหรือเปล่า? ไม่กล้าทำอะไรเกินเลยกับผู้หญิง?”

“ไม่นะคะ!”

ปาณีรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

จิตใจมีปมอะไรล่ะ

ผู้ชายคนนั้นหน้าไม่อาย

ชุดชั้นในของตัวเองก็ให้เธอซัก แถมยังให้เธอซื้ออีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาเหตุที่จูบเธอจนหมดสติ ถ้าเขามีปัญหา บนโลกใบนี้คงไม่มีผู้ชายปกติแล้ว

คำตอบรวดเร็วของปาณีทำให้นรมนจับอะไรบางอย่างได้

“อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว นภดลลงมือกับเธอแล้ว”

“เปล่านะคะ คุณนาย”

ปาณีร้อนใจแทบตายแล้วจริงๆ

คุณนายฉลาดเกินไปแล้ว ทำอย่างไรดี?

เธอจะปกปิดความลับนี้ไว้ไม่ได้แล้ว

เห็นปาณีร้อนใจจนจะร้องไห้ นรมนก็ไม่แหย่เธอแล้ว ยิ้มขณะพูดขึ้น “เอาล่ะๆ ฉันว่างเบื่อๆ อยากฟังเรื่องซุบซิบ พวกเธอแต่ละคนก็ไม่เล่าให้ฉันฟัง ช่างเถอะ เธอออกไปทำธุระเถอะ แต่ต้องใส่ใจ ต้องระวังนะ ต้องการใครก็บอกนภดล ทางที่ดีเวลาออกไปข้างนอกก็เอาบอดี้การ์ดไปสักสองสามคน ฉันรู้ตอนนี้เธอฝีมือไม่เลว แต่จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด”

“ฉันรู้แล้ว ฉันไปแล้วค่ะ”

ปาณีจัดการอารมณ์เรียบร้อยแล้วก็ออกไป

นรมนถือโทรศัพท์อยู่ ขมวดคิ้วแน่น

ดร.ฐานทัตนี่อย่าทำให้เธอผิดหวังจะดีที่สุด อย่าทำให้นภดลกระอักกระอ่วนก็พอ

หลังจากปาณีออกไปแล้วก็โทรหานภดล

เห็นเบอร์โทรศัพท์ปาณี มุมปากนภดลก็ยกขึ้นเล็กน้อย บอกคนตรงหน้าว่า “พวกเธอคุยกันไปก่อน ฉันจะไปรับโทรศัพท์”

ผู้คนไม่กี่คนตกตะลึงเล็กน้อย แต่ไม่มีใครพูดอะไรเช่นกัน