บทที่ 1479 ตัวเขาเจตต์เป็นอะไรกันแน่

“ฉันไม่อยากกลับบ้าน! ฉันยังช็อปปิ้งไม่เสร็จ อีกอย่าง คุณไปเถอะ นรมนคงจะร้อนใจมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่โทรหาคุณ ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีมือมีเท้า ไปช็อปปิ้งเองได้ คุณปล่อยฉันสิ”

ขวัญตาพยายามทำให้ตัวเองเหมือนเมื่อก่อน แต่สีหน้าของเจตต์เคร่งเครียด

“ขวัญตา ถ้าคุณอยากให้ผมจูบคุณตรงนี้ ผมจะทำทันที”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ ขวัญตาปิดปากตัวเองทันที จากนั้นก็ซุกหน้าในอ้อมอกของเจตต์

ในหูได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นโครมคราม ไม่รู้ว่าเขาโกรธเธอหรือเปล่า

บางทีคงจะเสียใจกระมัง

โฉมหน้าของตัวเองที่จริงที่สุดถูกเขาพบแล้ว สุดท้ายแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงขี้อิจฉาเท่านั้น

เธออิจฉานรมน แต่ไม่กล้าพูดออกมา

เธอเป็นอย่างนี้จะต้องทำให้เจตต์ผิดหวังใช่มั้ย

ในเมื่อนรมนคือรักที่ไม่มีวันลืมเลือนของเจตต์ไม่ใช่หรือ

พูดไปแล้ว เธอเพ้อฝันไป รู้ทั้งรู้ตัวเองไม่อาจเทียบกับนรมนได้ และเตรียมใจไว้แล้วเมื่อขัดแย้งกับนรมนจะถอยออกมา แต่ทำไมถึงได้ทุกข์ใจอย่างนี้ ทำไมถึงยังอยากได้มากกว่านี้ล่ะ

ขวัญตารู้ว่านรมนกับบุริศร์ดีกับเธอและเจตต์มากแค่ไหน เธอจึงไม่อาจแยกแยะดีเลวได้

ยิ่งคิดอย่างนี้ ขวัญตายิ่งเจ็บปวด เธอกัดริมฝีปากแน่น สีหน้าซีดเซียวจนน่ากลัว ตัวสั่นเทา

เห็นเธอผิดปกติเจตต์ก็ไม่พูดอะไร อุ้มเธอไปที่โรงพยาบาลของป้อง

“ช่วยตรวจให้หน่อยเธอเป็นอะไรกันแน่”

ขวัญตานึกไม่ถึงเจตต์จะพาตัวเองมาโรงพยาบาล ไม่ใช่บอกว่ากลับบ้านหรือ

เธอรีบลงจากเก้าอี้ พูดขึ้น “ฉันไม่เป็นไร ปกติดีค่ะ”

พูดจบก็จะออกไป แต่ถูกเจตต์ปิดประตูห้อง และยังล็อกด้วย

“ขวัญตา หนีไม่ใช่การแก้ปัญหา พวกเราเป็นสามีภรรยากัน! ผมเจตต์ไม่เคยเชื่อฟังอะไร และยิ่งไม่ใช่แม่ศรีเรือน คุณเข้าใจมั้ย

เป็นไปได้ที่เจตต์เข้าใจสาเหตุที่ขวัญตาผิดปกติ แต่เขารู้สึกว่าเรื่องระหว่างสามีภรรยาต้องแก้ไข การหนีหน้าไม่ใช่วิธีการ

ขวัญตาได้ยินเขาพูดอย่างนั้นสีหน้ายิ่งซีดเผือด ตัวสั่นเทารุนแรง

เขาเกลียดตัวเองหรือเปล่า

ตั้งแต่แรกเธอจีบเจตต์คอยตามเขาแจ ร้องไห้กระจองอแงจะแต่งงานกับเขา ตอนนี้ในที่สุดเขาก็เบื่อแล้วหรือ

ความคิดอย่างนี้เหมือนฟางทับขวัญตา เธอกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ รู้สึกเย็นไปทั้งตัว

ป้องเห็นพวกเขาสองคนเป็นอย่างนี้ ก็อดตะลึงไม่ได้ จากนั้นก็พูดกับเจตต์ใบหน้าเย็นชา “นายออกไปก่อนละกัน”

“เธอเป็นภรรยาของฉัน”

“รู้ว่าเธอเป็นภรรยาของนายละก็งั้นก็ออกไป!”

สีหน้าของป้องเคร่งเครียด นี่ทำให้ใจของเจตต์เต้นรัว

หรือว่าขวัญตาสุขภาพมีปัญหาจริงๆ

เจตต์จู่ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

“เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“ถ้าขืนนายไม่ออกไปอีกเธอก็จะเป็นแน่”

คำพูดของป้องทำให้เจตต์รีบเปิดประตูออกไปโดยไม่ชักช้า

ในห้องเหลือแต่ขวัญตากับป้อง ในที่สุดขวัญตาก็ทนไม่ไหวพิงที่โต๊ะทำงาน ฝืนยิ้ม “คุณหมอป้อง ต้องรบกวนคุณอีกแล้ว”

“ท่าทางคุณอย่างนี้น่าจะทำให้เขารู้แล้ว”

ดวงตาของป้องซับซ้อนมาก เขายืนขึ้น ประคองขวัญตาไปนอนที่เตียงข้างๆ และหยิบเครื่องมือมาเริ่มตรวจเธอ

ทั้งหมดนี้ ขวัญตาไม่ต่อต้านเลย และคุ้นเคยทุกขั้นตอนมาก

เธอหลับตาลงเบาๆ พูดเสียงแผ่วเบา “คุณหมอป้อง ขอร้องคุณให้ยานอนหลับฉันอีกได้มั้ยคะ”

“อาศัยยานอนหลับไม่ใช่การรักษาระยะยาว อีกทั้งร่างกายของคุณก็ทนรับไม่ไหวด้วย ขวัญตา คุณเป็นโรคซึมเศร้าแล้วคุณรู้ตัวมั้ย”

คำพูดของป้องทำให้ขวัญตาลืมตาทันที

“เป็นไปไม่ได้! ฉันเป็นคนสดใสร่าเริง ปรับตัวเองได้ดีมาก คุณดูสิสภาพจิตใจฉันก็ดีมาก อย่างนั้นคุณหมอป้อง คุณกำลังขู่ฉันใช่มั้ย”

ป้องมองขวัญตาที่อยู่ตรงหน้า พูดอย่างเสียใจ “ไม่ได้มีใครกำหนดว่าคนเป็นโรคซึมเศร้าจะต้องถอนหายใจทั้งวัน จะต้องอยากฆ่าตัวตายตลอด ตั้งแต่คุณสูญเสียลูก สภาพจิตใจก็ไม่ดี นอนไม่หลับทุกคืน ต่อให้หลับก็สะดุ้งตื่นเร็ว กลัวการอยู่คนเดียว ไม่ชอบความอ้างว้าง แต่บางครั้งก็ขังตัวเองอยู่คนเดียวตลอดช่วงเช้า คุณคิดว่าตัวเองกำลังปรับอารมณ์ แต่ที่จริงคุณป่วยแล้ว ขวัญตา คุณควรจะบอกให้เจตต์รู้เรื่องทั้งหมดนี้นะครับ”

“ไม่! ให้เขารู้ไม่ได้! เขามีธุระเยอะแยะ เขา...”