ตอนที่ 1480
บทที่ 1480 ชีวิตที่เหลือจากนี้มีคุณ พอแล้ว
October 31, 2026
ระหว่างที่ป้องเดินกลับไปห้องทำงาน ในหัวก็ครุ่นคิด จะบอกเรื่องนี้กับบุริศร์ดีมั้ย
เมื่อบุริศร์รู้เรื่องทั้งหมด ก็เงียบขรึมลง
เขานึกไม่ถึงอาการป่วยของขวัญตาจะร้ายแรงขนาดนี้
บางทีเขาอาจจะรู้ว่าขวัญตาเก็บทุกอย่างไว้ในใจ แต่คิดไม่ถึงการสูญเสียลูกคนหนึ่งจะกระทบกระเทือนอารมณ์ของเธอขนาดนี้
เพราะความรักลึกซึ้ง จึงยึดติดกับลูกมาก น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่อวยพร เด็กคนนี้ตายก่อนคลอดอย่างเลี่ยงไม่ได้
ในใจขวัญตาที่จริงแล้วทุกข์มาก
เธอกับเจตต์ คนหนึ่งอดทนอดกลั้น อีกคนทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่อาจบอกได้ใครถูกใครผิด เพียงแต่แต่งงานครั้งแรก มีความรักครั้งแรก ไม่มีใครเคยมีประสบการณ์ ไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะต้องทนความยากลำบากเพื่อที่จะเติบโตขึ้น
บุริศร์ถอนหายใจ เดินมาที่ห้องนรมน
เขารู้ดีหากบอกเรื่องนี้กับนรมน นรมนอาจจะโทษตัวเอง แต่หากไม่บอกก็ยิ่งเป็นการไม่เคารพนรมน
นรมนเห็นบุริศร์เดินเข้ามาก็สังเกตเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี
“เป็นอะไรไปคะ นภดลมีข่าวแล้วหรือคะ”
“ยังครับ”
บุริศร์นั่งลงข้างนรมน โอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด
“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
“คะ”
นรมนเอียงหน้า มองบุริศร์ท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป ก็อดสงสัยไม่ได้
“เรื่องอะไรคะ เห็นคุณพูดไม่ออกอย่างนี้ คงไม่ใช่จะไปรับเมียน้อยที่ไหนนะ”
“อย่าเพิ่งพูดเล่น ผมจริงจัง เรื่องนี้เกี่ยวกับเจตต์”
เมื่อได้ยินบุริศร์พูดอย่างนั้นนรมนก็อึ้งไป
“ฉันเพิ่งคุยกับเขา เป็นอะไรไปคะ”
เธอมองบุริศร์ ในใจครุ่นคิด
บุริศร์เล่าเรื่องอาการป่วยของขวัญตาให้นรมนฟัง
นรมนตกตะลึง
“ทำไมเป็นอย่างนี้คะ”
“ป้องเป็นคนบอกผมเอง น่าจะไม่ผิด อีกอย่างเจตต์ก็เพิ่งรู้เรื่องนี้”
ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ นรมนก็ตำหนิตัวเองทันที
“เป็นความผิดของฉันเอง หลังจากพวกเขาแต่งงาน ฉันไม่ควรขอความช่วยเหลือจากเจตต์ อีกอย่างใช่ว่าขวัญตาจะไม่รู้ความสัมพันธ์ของฉันกับเขา ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ถือสา เพราะเธอรักมากเกินไปถึงได้ยอมเท่านั้น บางทีหลังจากพวกเขาแต่งงานกันแล้วเราไม่เข้าไปรบกวนถึงจะดีที่สุด
นรมนไม่คาดคิดเรื่องจะกลายเป็นอย่างนี้
ตอนที่ขวัญตาแท้งเธอกับบุริศร์อยู่ข้างนอกเกิดเรื่องติดพันมากมาย ร่างกายของเจตต์ต้องล้างพิษ ตอนที่เธอต้องการใครสักคน แต่กลับไม่มีใครเลย
ตอนที่เธอตกเลือดต้องการสามีอยู่เคียงข้าง เธอกลับโทรเรียกเจตต์ไปต่างประเทศ
แม้จะบอกว่าเธอไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่นรมนเข้าใจผู้หญิงตัวคนเดียวหมดหวังและไม่รู้จะทำอย่างไร
รักแล้ว หวังว่าตัวเองจะเป็นดวงใจของอีกฝ่าย หวังว่าตอนที่ตัวเองต้องการเขาที่สุดเขาจะอยู่เคียงข้างตัวเอง
แต่ทุกครั้งขวัญตาจำต้องเผชิญกับมันคนเดียว
เป็นพี่สะใภ้ เธออิจฉาไม่ได้ เธอต้องเข้มแข็ง เธอทำได้ดีมาก ดีมากๆ
แต่เป็นผู้หญิง เธอจะน้อยใจมากขนาดไหน
นรมนรู้สึกอยากจะร้องไห้
“เป็นความผิดฉันเองค่ะ”
นรมนเสียใจมาก
บุริศร์โอบกอดเธอ พูดเสียงแผ่วเบา “เรื่องนี้ยากจะพูดว่าใครผิดใครถูก ที่สำคัญคือเจตต์ไม่จัดการความสัมพันธ์ครอบครัวให้ดี เขาช่วยพวกเราโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเสมอ แต่งงานแล้วก็ยังเหมือนเดิม อีกอย่างขวัญตาก็อดทนกับพวกเรามาก ทำให้เขาเข้าใจผิด รู้ว่าทุกอย่างยังเหมือนเมื่อก่อน เพราะมีภรรยาใส่ใจ เรื่องครั้งนี้คงจะทำให้เขาโตขึ้นมาก”
“การเติบโตอย่างนี้ทำให้เจ็บปวดเหลือเกิน ต่อไปไม่ว่าเรื่องอะไรอย่าไปรบกวนพวกเขาจะดีกว่า”
ตอนที่นรมนพูดเช่นนี้รู้สึกเศร้าใจไม่น้อย
เธอกับเจตต์ตลอดมานี้ แม้ว่าจะไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบคู่รัก แต่ก็ผ่านเรื่องต่างๆ มาด้วยกันมากมาย และตอนนี้ยังเป็นญาติกันอีก เมื่อเธอมีเรื่องอะไรก็จะขอให้เขาช่วย แต่นึกไม่ถึงการกระทำของตัวเองจะสร้างแรงกดดันมากให้คนที่อยู่รอบข้าง
บางทีคนที่ต้องโตขึ้นไม่ใช่แค่เจตต์ แต่ยังมีเธอด้วย
คนที่จะทุ่มเทช่วยเธอได้เต็มที่มีแต่คนรักเท่านั้นแล้ว
นรมนลูบอกของบุริศร์ กระซิบ “ที่รักคะ ต่อไปคุณต้องพยายามให้หนักขึ้นแล้ว พวกเราผู้หญิงต้องฝากความหวังที่คุณแล้ว”
“ครับ สามีจะทำเต็มที่”
บุริศร์ยิ้มบาง
ตอนนี้เอง เจตต์ก็ส่งข้อความเข้ามา นรมนชะงักนิดหนึ่ง