บทที่ 1590 ตอนนี้เธอเป็นลูกมีพ่อมีแม่

หลังจากบุริศร์เห็นนรมนกลับมา จิตใจเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดถึงเรื่องเจตต์ เขาฉวยโอกาสตอนไม่มีคน กระซิบข้างหูนรมนเบาๆ ว่า “ฝั่งเจตต์ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก อันที่จริงคุณท่านขันธ์ชัยไปประเทศข้างๆ ไม่ใช่แค่โรครูมาตอยด์ แต่ไม่น่าจะเกี่ยวกับสุขภาพ ผมได้ยินมาว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ ต่อไปคุณท่านขันธ์ชัยน่าจะยกกิจการให้เจตต์ ครั้งนี้เลยพาเขาออกไปเปิดหูเปิดตาด้วย และถือโอกาสพาขวัญตามาแก้เบื่อ คุณไม่ต้องคิดมากหรอก”

เมื่อได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ นรมนอดอึ้งไม่ได้

“นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

“ผมให้คนไปสืบ ตอนพวกเขาจะมา”

นรมนอดถามไม่ได้ว่า “นายสืบเรื่องคุณท่านขันธ์ชัย ไม่กลัว......”

“ถ้าเรื่องนี้ไม่มีผมกับเจตต์ส่งข่าวกันทั้งนอกและใน คุณคิดว่าผมจะแทรกแซงเข้าไปในเส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์ได้เหรอ”

นรมนเข้าใจทันที เมื่อได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้

โอเค ถ้านี่คือความต้องการของเจตต์ ยังไงเธอก็ต้องเคารพการตัดสินใจ ของลูกพี่ลูกน้อง

นภดลถูกส่งตัวเข้ามาในตำหนัก จณัตว์ไม่อยากลุกจากเตียงของหงส์ แต่เมื่อคิดถึงอาการของนภดล กินยาพวกนั้นเข้าไป ไม่รู้จะเกิดปฏิกิริยาอะไรบ้าง เขาจึงสวมเสื้อและลุกขึ้น

หงส์ยื่นมือมากอดเขาจากข้างหลัง ร่างกายอันอวบอิ่ม ทำให้จณัตว์ไม่อยากไป

“อย่ากวน! นภดลรออยู่”

“อืม นายจัดการเสร็จ รีบกลับมานะ”

หงส์ยังคงอาลัยอาวรณ์

เกือบสองปีแล้ว ตอนนี้จณัตว์กลับมาข้างกายอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนความฝัน ถึงขนาดที่กลัวว่า เมื่อลืมตาขึ้นมา จณัตว์จะหายตัวไป ราวกับว่าต้องใช้มือสัมผัส ถึงจะสบายใจ

จณัตว์รู้ว่าหงส์รู้สึกอย่างไร เขาสัมผัสมือเธอ แล้วพูดว่า “ผมรับรองว่าจะรีบกลับมา”

“จูบฉันหน่อย”

หงส์ทำปากจู๋ เหมือนเด็กน้อย

เธอเป็นอย่างนี้ จณัตว์จะปฏิเสธได้อย่างไร

เขากดตัวเธอลงกับเตียง จากนั้นจึงจูบอย่างแรง แทบอยากจะอยู่กับเธอแบบนี้ตลอดไป

ขณะที่หงส์รู้สึกหายใจไม่ออก จนแทบจะเป็นลม ได้ยินเสียงจณัตว์พูดเบาๆ ว่า “รอผมกลับมานะ”

พูดจบ ก็รู้สึกหนาวกาย จณัตว์ออกไปแล้ว

เธอรู้สึกเหมือนความอบอุ่นทั้งหมดหายไป ความรู้สึกโดดเดี่ยว ยากที่จะอธิบายออกมา

หงส์เอามือกอดอก คิดไปคิดมา เธอจึงเก็บเตียงของตัวเอง เธอรู้สึกปวดขาสองข้างมาก อดยิ้มมุมปากไม่ได้

ผู้ชายคนนี้ยังคงดุดันเหมือนแต่ก่อนไม่มีผิด

นรมนเห็นจณัตว์ออกมา เธออึ้งเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะไม่ออกมาตอนนี้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ก็รู้ว่าเขาได้รับความพึงพอใจแล้ว

“พี่ นภดลทานยาของพี่แล้ว ตอนนี้อยู่ในห้องปฏิบัติการ”

“ฉันกำลังจะไปดู ถ้าพวกเธอไม่มีอะไร อย่าตามเข้ามา”