บทที่ 1612 เขาประกาศสงครามกับฉัน

คมทิพย์ขับรถเคลื่อนที่ไปตามทางหลวง ในหัวสมองก็หมุนวนอย่างรวดเร็วขึ้นมา

คนที่ชญตว์อยากจะตามหาคือจณัตว์ นี่กลับทำให้เธอคิดไม่ถึงจริงๆ แต่ว่าจณัตว์เป็นลูกพี่ลูกน้องของนรมน ดูจากระดับความห่วงใยที่นรมนมีต่อเขาแล้วเธอก็รู้สึกกลุ้มใจขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องนี้มันยุ่งวุ่นวายจนน่าเบื่อมากจริง ๆ

ทำไมชญตว์ถึงได้สืบเจอความสัมพันธ์ของเธอกับนรมน รวมทั้งของนรมนกับจณัตว์ด้วยล่ะ?

เธอจำได้ดีนะว่านรมนและบุริศร์โดนกักตัวตรวจสอบไปหนึ่งปีกว่า แต่เพราะอะไรนั้นตัวเธอเองก็ไม่รู้ แต่ว่าในเวลานั้นได้ยินมาว่าคุณชายของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาได้เสียชีวิตไป แล้วทำไมถึงได้ฟื้นคืนชีพกลับมาได้นะ? แต่ว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ นี่ก็หมายความว่าการฟื้นคืนชีพของเขาเป็นความลับน่ะซิ และที่สำคัญเธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาชื่อจณัตว์ มาก่อนนี่

เพราะฉะนั้น เรื่องที่เป็นความลับแบบนี้แต่ชญตว์กลับสืบรู้เรื่องมาได้ ก็มากพอที่จะบอกได้ว่าพลังอำนาจที่อยู่เบื้องหลังชญตว์นั้นจะต้องไม่ธรรมดา แน่ๆ

หัวคิ้วของคมทิพย์ขมวดกันแน่นขึ้นมา

เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก เธอไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลยได้

พอคิดมาถึงตอนนี้ คมทิพย์ก็ขับรถกลับเข้าไปในวังเลย และเพราะว่านี่คือรถในวัง คมทิพย์ก็เลยไม่ได้โดนสกัดกั้น

เธอตรงไปที่ห้องวิจัยของจณัตว์เลย แต่กลับไม่เห็นจณัตว์ ในระหว่างทางที่กลับออกมาจากห้องวิจัยนั้น คมทิพย์ก็เห็นจณัตว์กำลังอยู่กับหงส์อยู่ ทั้งสองคนแววตาหวานชื่น ท่าทางที่กะหนุงกะหนิงกันมากแบบนั้นทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรวจำที่สวยงามในอดีตของเธอกับพฤกษ์ขึ้นมา

คนที่ดีงามขนาดนั้นคนหนึ่งทำไมถึงได้เปลี่ยนไปได้นะ?

ใจของคมทิพย์ค่อย ๆ ขมขื่นขึ้นมา แต่ก็ยังคงยกฝีเท้าก้าวเดินไปทางจณัตว์

“คุณจณัตว์ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย จะได้ไหมคะ?”

หงส์จ้องมองคมทิพย์แวบหนึ่ง แต่กลับรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เธอรู้จักคมทิพย์ ถึงแม้จะไม่ได้คบกันลึกซึ้งมาก แต่ว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทของนรมน ตอนที่นรมนคลอดลูกนั้นเธอเคยเจอมาก่อน เพียงแต่แค่ไม่ได้เจอกันไม่นานเท่าไหร่เอง ทำไมถึงได้ดูทรุดโทรมแบบนี้ไปได้ล่ะ?

หงส์รู้สึกเป็นกังวลแล้วถามขึ้นว่า “คุณคมทิพย์ สุขภาพคุณยังโอเคอยู่ไหมคะ?”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ขอยืมตัวสามีคุณสักครู่ จะเป็นอะไรไหมคะ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ในดวงตาของหงส์เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

เมื่อก่อนเธอก็เคยเชื่อมั่นพฤกษ์มากเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้กลับไม่ได้รับความรักกลับมา เธอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ที่นี่ก็เหมือนกับการมาหาเหาใส่ตัว

จณัตว์เห็นแววตาของคมทิพย์เปลี่ยนแปลงไป แล้วก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ร่างกายของเธอต้องการบำรุงรักษาสักหน่อย อีกเดี๋ยวคุณก็ต้องกินยาจีนสักชุดนะรู้ไหม? เดี๋ยวผมให้คนรับใช้ต้มมาให้คุณ”

“ฉันยังต้องกินอีกเหรอคะ?”

“อืม”

จณัตว์ยื่นนิ้วมือออกไปแล้วดีดหน้าผากเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง หัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “ผมไปทำงานสักครู่ อย่าคิดถึงผมมากเกินไปล่ะ”

“รีบไสหัวไปเถอะ”

หงส์หัวเราะแล้วก่นด่าขึ้น จากนั้นก็ผลักจณัตว์ออกไป

“ไปเถอะ”

จณัตว์พาคมทิพย์เดินไปทางห้องวิจัย แล้วก็เจอเข้ากับนรมนพอดี

นรมนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน

“พี่? คมทิพย์? พวกคุณจะไปไหนกันคะ?”

“ไปตรวจร่างกายให้เธอสักหน่อย”

คำพูดของจณัตว์ทำให้นรมนรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

“ไหนว่าไม่มีอันตรายต่อร่างกายไงคะ?”

“นั่นมันก็ต้องรู้ส่วนผสมนี่”

“ฉันยังมียาที่ยังกินไม่หมดอยู่”

คมทิพย์ล้วงขวดเล็ก ๆ อันหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

นรมนเกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อย นี่เธอยังต้องพกยาติดตัวอยู่ตลอดเหรอ?

พอเห็นนรมนเป็นห่วง คมทิพย์ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้กินแล้ว”

“ห้ามกินอีกนะ”

นรมนอยากจะแย่งยาไป แต่กลับโดนจณัตว์แย่งไปซะก่อน

เขาใช้จมูกดมเล็กน้อย ในดวงตามีแววครุ่นคิดปรากฏขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

คมทิพย์มองเห็นท่าทางจณัตว์ ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “คุณจณัตว์ รู้จักยานี้ใช่ไหมคะ?”