บทที่ 1613 ถือว่าเขายังเป็นมนุษย์คนหนึ่งอยู่

“ฉันจะไปฆ่าเขา!”

คมทิพย์พูดจบก็หมุนตัวแล้วจะไปเลย แต่กลับโดนนรมนฉุดไว้ซะก่อน ส่วนจณัตว์ก็ หัวเราะเบาๆ

“อย่างนั้นคงไม่ได้หรอก เพราะเขาเป็นศิษย์น้องของผม”

คำพูดของจณัตว์ทำให้นรมนและคมทิพย์นิ่งอึ้งไปทันที

“ศิษย์น้องเหรอคะ? พี่ พวกพี่รู้จักกันเหรอ”

“อืม ไม่ได้เป็นศัตรู แต่คือศิษย์น้องของฉันคนนี้ค่อนข้างจะไม่จริงจังกับอะไรสักเท่าไหร่ เขากับฉันมีอาจารย์คนเดียวกัน แต่ด้านการวิจัยของพวกเรานั้นไม่เหมือนกัน เขาถนัดปรุงยาพิษ ก็เลยคิดอยู่แต่ว่าจะให้ฉันมาแก้พิษเพื่อดูว่าใครจะเก่งกว่ากัน แต่ครั้งนี้คงจะไม่ใช่แค่ประกาศสงครามง่าย ๆ อย่างเดียวแน่”

หัวคิ้วของจณัตว์ขมวดกันขึ้นมาเล็กน้อย

“หมายความว่ายังไงคะ?”

นรมนนั้นกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว และลากคมทิพย์มานั่งลงฟังด้วย

จณัตว์พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ชญตว์เป็นคนประเทศFอยู่แล้ว ตระกูลธนปารกุลเป็นหนึ่งในอัครมหาเสนาบดี แต่ได้ยินมาว่าช่วงนี้ตระกูลธนปารกุลเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมานิดหน่อย คาดว่าน่าจะมาหาฉันเพราะเรื่องนี้แน่ แต่ว่าสถานะของฉันในตอนนี้เข้าหาด้วยได้ยาก และจะเข้าหาอย่างเปิดเผยก็ไม่ได้ ก็เลยจำเป็นต้องหาโอกาสและคนนำทางด้วย แล้วคมทิพย์ก็คือคนนำทางคนนั้น ฉันคิดว่าตั้งแต่แรกที่ชญตว์เลือกให้คมทิพย์มาเป็นคนนำทางนั้นก็น่าจะเคยสืบตัวเธอมาก่อนแล้ว แถมยังรู้เรื่องของพฤกษ์ ถึงได้เข้ามาใกล้ชิดกับคมทิพย์ได้”

พอได้ยินจณัตว์พูดแบบนี้แล้ว คมทิพย์ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

นี่เธอถึงกลับโดนคนมาวางกับดักใส่แบบนี้เลยเหรอ?

นี่มันชั่วจริง ๆ!

“งั้นพี่จะไปไหมคะ?”

“ไปซิ ในเมื่อเป็นศิษย์น้องของฉัน และก็ไม่ได้มีใจคิดร้ายอะไร คาดว่าตอนนี้ก็น่าจะให้คนปรุงยาถอนพิษให้คมทิพย์แล้วล่ะ”

คำพูดของจณัตว์ทำให้คมทิพย์รู้สึกได้รับการปลอบโยนขึ้นมาเล็กน้อย

“ถือว่าเขายังเป็นมนุษย์คนหนึ่งอยู่”

“คุณเองก็เป็นคนดีมากเลยนะ”

จณัตว์ยิ้มแล้วพูดขึ้น คมทิพย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งทันที

“ฉันดีตรงไหนคะ? ถ้าฉันเป็นคนดีจริง ๆ ก็คงไม่มาเป็นอย่างสภาพในตอนนี้หรอก”

“ทิพย์-”

นรมนอยากจะปลอบใจคมทิพย์ แต่ก็ได้ยินจณัตว์พูดขึ้นมาเลยว่า “เรื่องของคุณกับพฤกษ์ถ้าพูดตามหลักแล้วผมเป็นคนนอกคนหนึ่งก็ไม่ควรพูดอะไรมาก แต่ว่าในเมื่อคุณเห็นผมและนรมนเป็นคนในครอบครัว งั้นผมจะสามารถพูดอะไรสักหน่อยได้ไหม?”

คมทิพย์และนรมนต่างก็นิ่งอึ้งไปเลย พวกเธอคิดไม่ถึงว่าจณัตว์จะมายุ่งเรื่องนี้ด้วย

นรมนพูดอย่างหมดคำพูดขึ้นว่า “พี่ พฤกษ์ทำเกินไปแล้ว! พี่คงจะไม่ช่วยพูดแทนเขาหรอกมั้งคะ?”

จณัตว์จ้องมองนรมน แล้วถอนหายใจทีหนึ่ง “มน เรื่องนี้เธอตัดสินใจตามความคิดของตัวเองมากเกินไปแล้ว”

“ฉันเนี่ยนะตัดสินใจตามความคิดของตัวเอง? พฤกษ์ต่างหากที่เป็นคนกระทำชั่วช้าเกินไป! ถ้าพี่จะช่วยพูดแทนพฤกษ์ พี่ก็อย่าเปิดปากพูดเลยค่ะ”

นรมนพูดจบก็จะลุกขึ้นแล้วออกไป แต่กลับโดนคมทิพย์ดึงตัวไว้ก่อน

“ฉันอยากจะฟังดูว่าเขาจะพูดยังไง”