บทที่ 1614 ให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ

อยู่ ๆ นรมนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีแล้ว

และคมทิพย์เองก็รู้สึกว่าไม่รู้จะเผชิญหน้ากับตัวเองขึ้นมาหน่อยแล้ว

เธอปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปไม่ได้

แต่ว่าการหย่า ก็เจ็บปวดเหมือนกับกรีดเลือดกรีดเนื้อยังไงอย่างงั้น แต่ถ้าพูดจากใจจริง เธอไม่อยาก

ใช่!

เธอไม่อยาก!

ตอนนั้นตอนที่ตัวเองโดดเดี่ยวเดียวดายไร้การช่วยเหลืออยู่ตัวคนเดียวที่สุสานนั้น พฤกษ์เป็นคนแบกเธอลงมาจากเขา ในเวลานั้นแผ่นหลังของเขากว้างขวางซะขนาดนั้น ทำให้คนรู้สึกปลอดภัยซะขนาดนั้น

ต่อมาพฤกษ์เสียสละเพื่อเธอมากขนาดนั้น แถมยังยอมปล่อยหน้าที่การงานที่มีความก้าวหน้ามากแบบนั้นไปแล้วเปลี่ยนมาทำธุรกิจ และเพื่อความฝันที่จะเป็นดาราของเธอแล้วก็ยังคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังตลอด

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่คมทิพย์นั้นรู้ดีที่สุดว่าเพื่อความรักระหว่างพวกเขาแล้วพฤกษ์ได้เสียสละไปมากเท่าไหร่ ส่วนเธอก็ได้แต่คอยเป็นฝ่ายรับอย่างสบายใจอยู่ตลอด แต่กลับไม่ได้ตอบแทนกลับไปซะเท่าไหร่ มีกี่ค่ำคืน ที่พอเธอถ่ายละครเสร็จแล้วโทรหาพฤกษ์ แล้วบอกออกไปแค่ประโยคเดียวว่า “ฉันคิดถึงคุณแล้ว” พฤกษ์ก็จะขับรถหลายสิบกิโลรีบมาอยู่เคียงข้างเธอ เพื่อที่จะได้เห็นหน้าเธอ และเอาโจ๊กอุ่น ๆ มาให้เธอถ้วยหนึ่ง

แต่ว่าสามีที่ปฏิบัติเธออย่างไร้ที่ติแบบนี้ กลับไปมีลูกกับผู้หญิงอื่นที่ข้างนอกลับหลังเธอได้!

ถึงแม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์กันทางร่างกาย แต่ว่าเด็กคนนั้นก็ไม่มีสายเลือดของเธอและพันธุกรรมของเธอ แล้วจุดนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอรับไม่ได้ที่สุด

จณัตว์เห็นท่าทีของคมทิพย์ดูเจ็บปวด แล้วก็รู้สึกทนทำใจขึ้นมาไม่ได้นิดหน่อย แต่ว่าเรื่องแบบนี้คนนอกมักจะเห็นชัดที่สุด คนที่อยู่ในเหตุการณ์มักจะไม่ชัดเจน เขาไม่ได้พูดแทนพฤกษ์ เพียงแต่แค่อยากให้คมทิพย์มองเห็นได้ว่าตกลงหัวใจตัวเองต้องการอะไรก็เท่านั้น

ถือโอกาสในช่วงที่คมทิพย์กำลังเจ็บปวดอยู่นั้น จณัตว์ก็ลากตัวนรมนแล้วออกมา

สีหน้าของนรมนยังไงก็ยังดูแย่อยู่บ้าง

“พี่ พี่ไม่ซื่อตรงนี่”

“เป็นเพราะว่าเธอยุ่งมากเกินไปต่างหาก”

จณัตว์รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนรมนกับคมทิพย์เป็นยังไง แต่ว่าเรื่องแบบนี้คนนอกไม่มีทางที่จะยื่นมือเข้าไปแทรกได้จริง ๆ

“นรมน ฉันกลัวว่าถ้าต่อไปคมทิพย์หย่าขึ้นมาจริง ๆ ในทางกลับกันเธอกับคมทิพย์อาจจะมีช่องว่างขึ้นมาได้”

“จะเป็นไปได้ยังไง?”

นรมนถามจบแล้วถึงรู้สึกว่าคำพูดนี้ถามได้ไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่

จณัตว์พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เรื่องของสามีภรรยาคนอื่นยื่นมือเข้าไปแทรกไม่ได้หรอก ตอนนี้ตัวคมทิพย์เองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองอยากจะหย่ากับพฤกษ์จริง ๆ หรือเปล่า แถมในจิตใต้สำนึกยังไม่อยากจะหย่าด้วย แต่ว่าอยู่ภายใต้การที่เธอเข้าไปยุ่งแล้วถ้าพวกเขาเกิดหย่ากันขึ้นมา แล้วถ้าวันหนึ่งคมทิพย์รู้สึกตัวขึ้นมาจริง ๆ เธอคิดว่าคมทิพย์จะไม่โทษเธอเหรอ? และอีกอย่าง เธอคือเธอ บุริศร์คือบุริศร์ เขาเป็นพี่น้องกับพฤกษ์มานานหลายปี แล้วถึงแม้ว่าพฤกษ์จะชั่วช้ายังไง ทำเรื่องไม่ดีแค่ไหน สำหรับเขาแล้ว นั่นก็ยังเป็นพี่น้องเขาอยู่ดี เธออย่ามาคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอข่มขู่บุริศร์ยังไง ที่เขารับปากเธอก็ไม่ได้คิดว่าเธอทำถูกต้องจริง ๆ เพียงแต่แค่ไม่อยากเกิดความขัดแย้งกับเธอเพราะคนนอกเท่านั้น สำหรับควรจะทำยังไงนั้น ในใจของเขาก็คงมีความคิดอยู่นานแล้ว บุริศร์นั้นรักเธอ ตามใจเธอ แต่ว่าเธอก็อย่างฟุ่มเฟือยและไม่เห็นค่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ อย่างคำพูดว่าหย่าแบบนั้น ต่อไปอย่าพูดอีกดีกว่า”

“ฉันรู้แล้วค่ะ”

นรมนก้มหัวไว้อย่างกับเด็กที่ทำเรื่องผิดพลาดคนหนึ่ง ในใจรู้สึกไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก

“กลับไปเถอะ ให้คมทิพย์อยู่ที่นี่ ให้เธอคิดให้ชัดเจนด้วยตัวเองเถอะ”

นรมนพยักหน้าเล็กน้อย

ตอนที่เธอกลับมาถึงห้องนั้น บุริศร์ยังคงยุ่งอยู่ พอเห็นอารมณ์ของนรมนไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก ก็อดไม่ได้จนต้องวางงานที่อยู่ในมือลง