บทที่ 1615 ผมทำผิดไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม

พอบุริศร์เห็นนรมนเป็นแบบนี้ ก็รู้เลยว่าในใจของเธอนั้นเป็นทุกข์อย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “ช่วงนี้ก็อยู่เป็นเพื่อนกานต์ไปก่อนเถอะ อีกไม่กี่วันธเนศพลก็จะมารับเขากลับประเทศแล้ว พอถึงตอนนั้นคุณกะว่าจะทำยังไง?”

“ไม่รู้ซิ คุณล่ะ? ธุรกิจของคุณย้ายมาหมดหรือยัง?”

นรมนรู้ว่าช่วงนี้บุริศร์นั้นยุ่งมาก มาตอนนี้ได้ยินเขาพูดขึ้นแบบนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

บุริศร์หัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “เรื่องของผมจำเป็นที่จะต้องค่อยเป็นค่อยไป คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แต่ว่าผมจะต้องไปต่างประเทศสักเที่ยว มีเรื่องส่วนตัวต้องไปจัดการสักหน่อย”

นรมนพยักหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

“ตัวคุณเองต้องระวังตัวให้มาก ๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นต้องติดต่อฉันทันทีนะ”

“ได้”

“งั้นฉันไปเก็บกระเป๋าให้คุณเดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้องหรอก อีกสองวันก็กลับมาแล้ว ไม่ได้ไปเพราะเรื่องงานแต่ เป็นเรื่องส่วนตัว”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง

“เรื่องส่วนตัวเหรอคะ?”

“อืม มีสหายร่วมรบคนหนึ่งได้สละชีพไป เมื่อก่อนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก ผมอยากจะไปส่งเขาสักหน่อย”

บุริศร์เองก็ไม่ได้ปิดบังนรมน

คนที่เป็นทหาร การเสียสละชีพนั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก เพียงแต่แค่จุดจบทำให้คนเจ็บปวดมากก็เท่านั้น

เอาทุกอย่างของตัวเองมาทุ่มเทให้กับประเทศชาติและประชาชน แต่ว่าสำหรับครอบครัวแล้ว จริง ๆ แล้วมันไม่กตัญญูเลย มาวันนี้บุริศร์ก็หวังแค่ว่าจะได้ส่งเขาเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น

นรมนนั้นไม่มีทางที่จะเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ได้ แต่ว่าเธอรู้ว่าบุริศร์มีเหตุผลที่จะต้องไปให้ได้

เธอหมุนตัวมาช่วยบุริศร์จัดปกคอเสื้อให้เรียบร้อยทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ฉันรู้ว่าตอนนี้ปลอบใจคุณไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ว่าคุณก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะรู้ไหม? คุณยังมีเมียกับลูกอยู่อีกนะคะ”

“ผมรู้ ตัวคุณเองก็อยู่ทางนี้ดูแลตัวเองดี ๆ เรื่องของคมทิพย์ไม่ต้องยุ่งน่ะถูกแล้ว ถ้าหากว่าเบื่อมากละก็ ไปพูดคุยกับพ่อแม่บ้าง หรือว่าไปหาปัญญ์ให้เขาไปเกลี้ยกล่อมคมทิพย์บ้าง”

“คุณเองก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พวกเขาจะหย่าเหรอคะ?”

นรมนจ้องมองบุริศร์ แล้วในใจก็เกิดความทุกข์ใจขึ้นมาเล็กน้อย

บุริศร์ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า “จะหย่าหรือไม่หย่าไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะตัดสินใจได้ พวกเราทำได้แค่ให้คำแนะนำ สุดท้ายแล้วสิทธิ์ในการตัดสินใจก็อยู่ในมือพวกเขาเอง”

“ฉันรู้แล้วค่ะ”

นรมนพยักเล็กน้อย แต่ว่าอารมณ์ก็ไม่ได้ดีมากนัก

บุริศร์รู้ว่าถ้าเธอจะฟื้นตัวกลับมาจากอารมณ์แบบนี้ได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ยังดีที่กานต์ยังอยู่ที่นี่ ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังพอวางใจได้อยู่บ้าง

สุดท้ายนรมนก็ได้เตรียมเสื้อผ้าไปหลายตัวและของกินของใช้ในระหว่างการเดินทางให้กับบุริศร์ จากนั้นก็ขับรถไปส่งเขาถึงสนามบินด้วยตัวเอง

บุริศร์จ้องมองท่าทางที่เสียดายไม่อยากจากกันแบบนั้นของนรมน ในใจก็รู้สึกอยู่ไม่สุขขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารู้เรื่องนี้มากะทันหัน เขาเองก็ไม่อยากจากนรมนไป

พอเครื่องบินขึ้นบินถึงกลางอาการ เงาร่างของนรมนก็ได้กลายเป็นจุดเล็กมากแล้ว บุริศร์เก็บสายตากลับมาด้วยใจยากลำบาก ในใจยังไงก็ยังรู้สึกไม่สบายใจบ้าง

ใช้เวลาบินไปหลายชั่วโมง แล้วเครื่องบินก็ลงจอดในเมืองที่ห่างไกลเมืองหนึ่ง

บุริศร์โบกรถมาถึงหน้าบ้านสหายร่วมรบ แต่กลับได้เจอพฤกษ์เข้าที่นี่

ตอนที่พฤกษ์เห็นบุริศร์นั้นก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ทำความเคารพอย่างทหารขึ้นมาทีหนึ่ง

“ประธานบุริศร์”

“หลายวันมานี้ไม่ได้พักผ่อนให้ดีเหรอ?”

บุริศร์เห็นท่าทางที่ทรุดโทรมของพฤกษ์ ทั้งดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด จึงอดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดขึ้นมา

พฤกษ์พยักหน้าเล็กน้อย