บทที่ 1616 ผมเป็นคนสารเลวคนหนึ่งจริง ๆ

“เรื่องอะไรเหรอครับ?”

น้ำเสียงของพฤกษ์ยังสั่นเทาไปแล้ว

เขาจ้องมองสีหน้าของบุริศร์ อยู่ ๆ ก็จับมือของบุรศร์เอาไว้ แล้วถามอย่างร้อนรนขึ้นว่า “เกี่ยวกับคมทิพย์หรือเปล่าครับ?”

“ฉันจะถามนายคำหนึ่ง เพื่อลูกแล้วนายจะไม่สนใจความเป็นความตายของคมทิพย์เลยใช่ไหม?”

คำพูดของบุริศร์เพิ่งจะจบลง พฤกษ์ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเลย

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ?”

“งั้นถ้าให้นายเลือกระหว่างลูกกับความเป็นความตายของคมทิพย์ นายจะเลือกอันไหน?”

การเลือกอันนี้ทำให้พฤกษ์รู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก

ความลุ่มหลงและความยึดติดที่เขามีต่อลูกมันเกินความคาดหมายของคนทุกคน แต่ว่าความรู้สึกที่มีต่อคมทิพย์ก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริง ๆ จุดนี้ไม่มีทางที่จะลบล้างไปได้

เพราะฉะนั้นหัวคิ้วของพฤกษ์จึงขมวดไว้ด้วยกันแน่น แล้วพูดด้วยท่าทีเจ็บปวด “จำเป็นจะต้องเลือกด้วยเหรอ? ผมไม่สามารถที่จะเอาทั้งสองคนได้เหรอ?”

“บนโลกใบนี้มีเรื่องมากมายที่ไม่สามารถสมหวังได้ทั้งสองอย่าง พฤกษ์ นายโลภมากไปแล้ว”

บุริศร์ถอนหายใจแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คมทิพย์ตามนรมนกลับไปที่ประเทศF แล้วจณัตว์ได้ตรวจร่างกายให้เธอ พบว่าเธอโดนวางยาพิษ เป็นพิษที่แสดงอาการช้า แล้วก็ไอเป็นเลือดแล้วด้วย แต่หมอกลับยังตรวจสอบไม่ได้ว่ายาพิษมีส่วนผสมอะไรบ้าง และจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรู้”

พูดจบบุริศร์ก็ยกเท้าแล้วเดินจากไป

สิ่งที่ควรพูดเขาก็พูดออกไปแล้ว ก็ดูที่ตัวพฤกษ์เองแล้วว่าจะเลือกยังไง

พฤกษ์เหมือนกับว่าโดนฟ้าผ่าลงมา ทั้งตัวนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ในหัวสมองมีแต่คำพูดประโยคนั้นของบุริศร์สะท้อนอยู่

“เธอโดนวางยาพิษ เป็นยาพิษที่แสดงอาการช้า แล้วก็ไอเป็นเลือดแล้ว”

คำพูดประโยคนี้เป็นเหมือนกับคำสาปดังสะท้อนอยู่ในหูของเขา

อยู่ ๆ พฤกษ์ก็รู้สึกว่าตัวเองสารเลวมากเลย

ตั้งแต่เรื่องที่อยากมีลูกเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองทำผิดต่อคมทิพย์ และเขาเองก็รู้ว่าคมทิพย์ต้องมาทนลำบากกับเรื่องนี้ไปมาก เขาไม่ได้จะไม่ช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรม เพียงแต่แค่จะรอให้เด็กคลอดออกมาแล้วค่อยจัดการเรื่องบุลิน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตอนนี้คมทิพย์จะตายแล้ว

คมทิพย์ที่สว่างสดใสมากขนาดนั้น คมทิพย์ที่ตาต่อตาฟันต่อฟัน กลับจะตายแล้วเหรอ?

ไม่!

นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

พฤกษ์วิ่งไล่ตามบุริศร์ไปอย่างกับคนบ้า แล้วก็ไปขวางเขาไว้เลย

“ประธานบุริศร์ คุณกำลังหลอกผมอยู่ใช่ไหม?”

ดวงตาของบุริศร์ลึกล้ำ แล้วก็พูดขึ้นเรียบ ๆ ขึ้นว่า “ฉันหลอกนายแล้วจะไปมีประโยชน์อะไร?”

ไม่มี!

ตอนนี้ทุกอย่างที่พฤกษ์มีอยู่ บุริศร์เป็นคนให้มาทั้งนั้น ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามของตัวเองอยู่ด้วย แต่ว่าก็ทำให้เขาพยายามน้อยไปยี่สิบปี

มิตรภาพที่บุริศร์มีให้เขาในใจของเขาชัดเจนดี ยิ่งไปกว่านั้นความรักของเพื่อนร่วมรบที่คลานออกมาจากกองซากศพด้วยกันก็ยิ่งทำให้เขาเชื่อว่าบุริศร์ไม่มีทางที่จะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นแน่

เพราะฉะนั้นนี่คือเรื่องจริงเหรอ?