บทที่ 1643 ล่องูออกจากถ้ำ

“ใครโทรมา?”

“ปาณี!”

เสียงนภดลเปล่งออกมา นรมนชะงักไป เดิมทีอยากถามว่าปาณีพูดอะไรบ้าง แต่นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของนภดล เธอจึงปิดปาก

นรมนไม่ได้ถาม แต่นภดลตอบโดยอัตโนมัติ

“ปาณีนัดเจอผม พรุ่งนี้ตอนสิบเอ็ดโมง ที่Rose Cafe”

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย

พรุ่งนี้คือวันแต่งงานของราเชน เฉลิมฉลองกันทั้งประเทศ ปาณีนัดนภดลมาเจอในเวลานี้มันหมายความว่าอย่างไร?

“ต้องให้ฉันไปกับนายไหม?”

“ได้ครับ”

นภดลไม่ได้คัดค้าน ทำให้นรมนประหลาดใจเล็กน้อย

ราวกับดูออกถึงความสงสัยนรมน นภดลก็หัวเราะขมขื่นก่อนพูดขึ้น “ถึงผมจะบอกตัวเองมาตลอดว่าปาณีทำแบบนั้นกับผมด้วยความลำบากใจ แต่ผมได้ยินเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่นาน การตายของหญิงรับใช้คนนั้นมันน่ากลัวและน่าขมขื่นมากจริงๆ”

“นายสงสัยว่าปาณีเป็นคนควบคุมเบื้องหลังเหรอ?”

ถึงนรมนก็สงสัยแบบนี้เหมือนกัน แต่เธออยากฟังความเห็นนภดล

นภดลมองไปข้างนอก ราวกับตกอยู่ในความคิด เวลาผ่านไปนานมากก่อนจะพูดขึ้นเสียงทุ้ม “ผมไม่รู้”

ไม่รู้ มักจะดีกว่าคำพูดอื่น

นรมนเข้าใจความรู้สึกของเขาที่มีต่อปาณี ถอนหายใจก่อนตบบ่าเขาแล้วพูดขึ้น “ทุกอย่างมันจะต้องชัดเจน ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะรู้คำตอบ”

“ขอให้เป็นแบบนั้นนะครับ ผมก็หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก”

นี่คือความปรารถนาของทุกคน

นรมนออกไปจากที่พักอาศัยของนภดล เดินกลับห้องนอนมาคนเดียว

บุริศร์ไม่อยู่ ที่นี่มันดูค่อนข้างเหงา

นรมนนั่งครุ่นคิดหน้าโต๊ะ มักรู้สึกว่ามันผิดปกติตรงไหนสักแห่ง แต่บอกไม่ได้

ในเวลานี้โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น

นรมนเหลือบมอง เป็นเบอร์จากต่างประเทศ และเป็นเบอร์เข้ารับรหัส เธอนึกถึงบุริศร์และเจตต์อย่างอดไม่ได้

สองคนนี้ถึงเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ?

นรมนรีบเลื่อนปุ่มรับสาย แต่ทางนั้นกลับเป็นเสียงพฤกษ์

“คุณนาย ช่วยผม ช่วยผม……”

เสียงของเขาขาดๆ หายๆ พูดจบโทรศัพท์ก็วางไป เมื่อนรมนโทรไปอีกครั้งทางนั้นก็เชื่อมต่อไม่ได้แล้ว

พฤกษ์โทรหาเธอได้อย่างไร?

คิ้วนรมนขมวดเข้าหากันแน่น

ก่อนพฤกษ์จะไป ทะเลาะกับนรมนไม่ค่อยดีนักเพราะความสัมพันธ์เรื่องลูก สำหรับรายละเอียดพฤกษ์ไม่มีหน้ามาเจอนรมนหรอก ในเวลานี้เมื่อเขาเกิดเรื่อง ควรโทรหาบุริศร์สิ หรือไม่ก็โทรหาเบื้องบน โทรหาเธอมันหมายความว่าอย่างไร?

นรมนลุกขึ้นเดินออกไป

ตอนนี้บุริศร์ไม่อยู่ ราเชนยุ่งกับการจัดงานแต่งและงานเลี้ยงประเทศ เธอทำได้แค่ไปปรึกษากับจณัตว์

จณัตว์เห็นนรมนมาแล้ว ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็เดินไปยังที่ที่ไม่มีคนพร้อมกับเธอ แล้วถามขึ้น “ทำไมเหรอ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“เมื่อกี้ฉันได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากพฤกษ์”

ดวงตาจณัตว์หรี่ขึ้นมาทันที

“เธอแน่ใจไหมว่าเป็นพฤกษ์?”

“เสียงเขา ฉันฟังไม่ผิดแน่”

ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ จณัตว์ก็ครุ่นคิดขึ้นมา

“พี่ พี่ว่าถ้าเป็นพฤกษ์จริงๆ ทำไมไม่โทรหาบุริศร์?”