บทที่ 1670 ใครก็ขัดขวางเธอไม่ได้

“แม่บ้านหลิว เมื่อกี้เธอพูดว่าได้ข่าวลูกสาวของฉันแล้วใช่ไหม? เธออยู่ที่ไหน? สบายดีไหม? พ่อแม่ดีกับเธอหรือเปล่า? แต่งงานหรือยัง? อีกฝ่ายทำอาชีพอะไร?”

แก้วตาเอ่ยถามออกมาเป็นชุด ราวกับไม่เจ็บบาดแผลบนตัวเลยสักนิด

แม่บ้านหลิวยิ่งลำบากใจ แต่ก็ตัดสินใจบอกความจริงกับเธอ

“ยังค่ะ คุณหนูยังไม่ได้แต่งงาน แล้วก็ไม่ได้ถูกใครรับไปเลี้ยงด้วย เธอเติบโตอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ว่าเธอรู้จักคุณนายยบุริศร์ หรือก็คือนรมน”

แม่บ้านหลิวบอกทุกอย่างที่รู้กับแก้วตา รวมไปถึงเรื่องที่ตุลธรทำกับปาณีในตอนนั้น แก้วตาพลันช็อกไปในทันที

เธอลุกขึ้นมานั่ง แววตาสั่นระริก

“ตุลธรเจอเธอแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ”

“รู้ตัวตนของเธอด้วย?”

“ใช่ค่ะ”

“เขาจับเธอมาขังในสนามฝึกซ้อมเพราะคิดที่จะให้เธอเข้าร่วมโปรเจ็คมนุษย์กลายพันธุ์?”

“ใช่ค่ะ”

แม่บ้านหลิวเจ็บปวกทุกครั้งที่ต้องพูดแต่ละคำที่ออกมา เพราะร่างกายของแก้วตาสั่นเทิ้มจนไม่เหลือเคล้าเดิม

“ไอ้สารเลว！มันกล้าทำกับลูกตัวเองได้ลงคอ！แล้วตอนนี้ลูกสาวฉันล่ะ? เธออยู่ที่ไหน?”

“ถูกชินทรพ่อของคุณนายบุริศร์ส่งตัวไปให้คุณชายธเนศพลแล้วค่ะ ตามที่ได้ยินมาหมอป้องกำลังช่วยรักษาอยู่”

เมื่อได้ยินแบบนี้ แก้วตาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ดีแล้ว เธอสมควรมีชีวิตอยู่ต่อ”

จู่ๆดวงตาของแก้วตาก็รื้นไปด้วยน้ำตา น้ำตาเม็ดใหญ่หยดกระทบลงบนพื้นไม้

ทุกอย่างเป็นเพราะเธอไม่ได้เรื่อง!

เธอปกป้องลูกตัวเองไม่ได้！

ในขณะที่แก้วตากล่าวโทษตัวเอง ในใจของแม่บ้านหลิวก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน สองคนนายบ่าวต่างร้องไห้ออกมาเงียบๆ ทันใดนั้นจู่ๆแก้วตาก็พูดออกมาว่า “ฉันอยากเจอลูก ได้เห็นแค่เสี้ยวหนึ่งก็ยังดี”

แม่บ้านหลิวรู้สึกลำบากใจ

“คุณผู้หญิง คุณก็รู้ ตุลธรส่งคนมาจับตาดูคุณอยู่ตลอดเวลา ถ้าคุณไปหาคุณชายธเนศพล ตุลธรคงไม่สนหรอกว่าคุณจะพุดหรือไม่พูดอะไร เขาเล่นงานคุณถึงตายแน่ๆ คุณอดทนมาได้ตั้งหลายปี จนอายุขนาดนี้……”

“ก็เพราะว่าอายุขนาดนี้แล้ว ฉันถึงไม่อยากเห็นลูกสาวฉันถูกเขาทำร้ายอีกไง แม่บ้านหลิว คนของเรายังเหลืออยู่เท่าไหร่?”

สายตาของแก้วตาเปลี่ยนไป

เมื่อก่อนเธอต้องคอยแบกรับคำพูดจาดูถูก เป็นแค่กระโถนระบาย กระสอบทราบ และคนอ่อนแอน่ารังแกเมื่ออยู่ต่อหน้าตุลธร แต่ถึงอย่างนั้นก่อนแต่งงานกับตุลธรเธอก็เคยเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่มาก่อน และมีคนของตัวเอง

หลายปีมานี้เธออดทนก็เพื่อลูก ตอนนี้เจอเบาะแสของปาณีแล้ว ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

แม่บ้านหลิวเห็นแก้วตาถามอย่างนี้ก็เข้าใจความหมายของเธอในทันที

เธอสูดหายใจลึกๆ “ไม่เยอะแล้วค่ะ แต่ก็เพียงพอที่จะคุ้มกันและพาคุณผู้หญิงไปหาคุณหนูได้”

“รบกวนเธอด้วยนะ”

แก้วตามองมาที่เธออย่างขอบใจ

แล้วแม่บ้านหลิวจะไปพูดอะไรได้?

เธอทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

แก้วตาลุกขึ้นด้วยตัวเอง เจ็บไปทั้งร่างกาย แต่กระนั้นก็ยังตื่นเต้น

จะได้เจอลูกสาวแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้โตมาหน้าตายังไงบ้าง จะสบายดีไหมนะ?

ถ้าได้รู้ว่ามีคนไม่ได้เรื่องคนนี้เป็นแม่จะผิดหวังหรือเปล่า?

แก้วตามองใบหน้าเขียวช้ำของตัวเองในกระจก จากนั้นก็หยิบเครื่องสำอางออกมาแต่งหน้าเป็นครั้งแรก

เธอไม่ได้แต่งหน้าหลายปีแล้ว