บทที่ 1672 ไร้ความเป็นคนเกินไปแล้ว

ยศพงศ์ ไม่ได้เร่งคำตอบจากแก้วตา เขารู้ว่าไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องคิดได้

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน

คนขับรถขับรถไปเงียบๆราวกับเป็นแค่ธาตุอากาศ

ไม่นานรถก็วิ่งมาถึงบ้านของธเนศพล

ไฟยังเปิดสว่าง และธเนศพลก็มายืนต้อนรับอยู่ห้าประตูทางเข้าด้วยตัวเอง ดูก็รู้ว่ายศพงศ์ บอกเอาไว้ล่วงหน้า

ในตอนที่รถจอดแน่นิ่ง จู่ๆแก้วตาก็เอ่ยเสียงเบาขึ้นมาว่า “พ่อคะ ทำไมต้องบอกคุณชายธเนศพล? ถ้าเราบอกความจริงกับคุณท่านขวัญชัยจะไม่มีโอกาสต่อรองกว่าเหรอ?”

“คุณท่านขวัญชัยแก่แล้ว ไม่ช้าก็เร็ววันที่เป็นของคุณชายธเนศพลก็ต้องมาถึง หรือแกดูไม่ออก? ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรของเราก็เป็นแค่ด่านที่คุณท่านขวัญชัยเอาไว้ใช้ทดสอบคุณชายธเนศพลเท่านั้น ยิ่งคุณชายธเนศพลแก้ไขปัญหาได้ดีเท่าไหร่ คุณท่านขวัญชัยก็ยิ่งพอใจ พอถึงตอนนั้นเสียงเรียกร้องของทั้งประเทศก็จะยิ่งดัง อย่าคิดว่าอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาตุลธรทำอะไรไว้บ้าง ที่เขาหาเสียงไปทุกหนทุกแห่งเพราะจ้องตำแหน่งของคุณท่านขวัญชัยเอาไว้ล่ะสิ? ไร้ประโยชน์！เขาคิดว่าเขาคู่ควรหรือไง！”

ยศพงศ์ เผยไพ่ใบสุดท้ายออกมา จนแก้วตาเหงื่อซึมไปทั่วทั้งตัว

ที่แท้ยศพงศ์ ก็รู้เรื่องหมดทุกอย่าง รวมไปถึงคุณท่านขวัญชัยเองก็รู้ด้วย

พวกเขาก็เป็นแค่ด่านที่ปูเอาไว้ให้คุณชายธเนศพลขึ้นรับตำแหน่ง เพราะงั้นถึงยื้อชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ได้

ที่น่าขำก็คือตุลธรคิดจริงๆว่าตัวเองเก่งกาจ ถึงได้ลำพองตนเสมอมา

ที่แท้ก็เป็นแค่ฉากๆหนึ่งที่มีมหันตภัยพร้อมโจมตีอยู่ข้างหลังตั้งแต่ต้น

ตุลธรคิดไปเองว่าวางแผนให้เชษฐ์แบกรับความผิดทั้งหมดได้สำเร็จ คิดไปเองว่าตัวเองยึดผลสำเร็จทุกอย่างเพื่อปูทางให้ตัวเองได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าคุณท่าขวัญชัยรู้อยู่ตลอดแต่แค่ไม่พูดออกมา แค่ใช้เรื่องนี้มาเป็นเครื่องมือให้ธเนศพลพิสูจน์ตัวเองก็แค่นั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของธเนศพลกับบุริศร์นับวันยิ่งเหนียวแน่นขึ้นเรื่อยๆเหมือนอย่างที่คิดเอาไว้ เจตต์กับบุริศร์เป็นญาติกัน และตอนนี้ก็มีเส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์ พอถึงตอนนั้นทันทีที่บุริศร์กลายมาเป็นคนของธเนศพล และขอแค่ธเนศพลออกปาก เส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์ก็พร้อมสำหรับธเนศพลเสมอ อย่างเช้นการขนย้ายวัตถุไปใ้ช้ในสนามรบต่างประเทศก็สามารถทได้โดยไม่เป็นที่สังเกตเห็น

ไหนจะพฤกษ์ ตอนนี้เธอสงสัยว่าการหายตัวของไปพฤกษ์ในสนามรบต่างแดนตกลงแล้วเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งกันแน่

พอคิดดูทีละเรื่อง เหงื่อก็ซึมเต็มแผ่นหลังแก้วตาไปหมด

คุณท่านขวัญชัยต่างหากล่ะที่เป็นจิ้งจอกพันปี

แล้วตอนนี้เธอยังดิ้นรนไปทำไมกัน?

ยังลังเลอะไรอยู่?

ยศพงศ์พูดถูก พชิราคือลูกสาวของเธอ ซึ่งหลายปีที่ผ่านมาเธอให้ความรักกับอีกฝ่ายมามากพอแล้ว ในเมื่อทำผิด ก็ควรปล่อยใหเรับผิดชอบเอง

เธอติดค้างลูกคนเล็ก ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้ชดใช้ ถ้าหากสิ่งนี้สามารถแลกกับชีวิตที่สงบสุขของปาณีได้ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกลัว!

ทันใดนั้นแก้วตาก็เห็นทางสว่าง

เมื่อยศพงศ์ เห็นแววตาท่าทางของเธอก็รู้ในทันทีว่าเธอคิดได้แล้ว

เธอเปิดประตูรถออก แก้วตาเองก็เดินตามมาด้านหลัง

เมื่อธเนศพลเห็นแบบนั้นก็เดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยทักทาย

“ลุงยศพงศ์ ดึกดื่นขนาดนี้มาทำอะไร? คุณท่าน……”

“ไม่เกี่ยวกับคุณท่าน ฉันก็แค่อยากมาเจอหลานสาวของฉัน”

คำพูดของยศพงศ์ ทำให้ธเนศพลชะงักไปเล็กน้อย

“หลานสาว?”

ชั่วขณะนั้นเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก

แก้วตาเริ่มควบคุมความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ไหว เอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ปาณี พวกเรามาเจอปาณี”

“อ่อ ได้สิ แต่ว่าเธอยังไม่ฟื้นนะ ไม่รู้ว่าป้องให้คนเฝ้าดูอาการอยู่หรือเปล่า”