บทที่ 1752 เธอก็แค่คนปัญญาอ่อนในการใช้ชีวิต

“เฮีย ฉันผิดไปแล้ว เฮียหยุดพัก หยุดพัก！”

นะโมรีบร้องขอความเมตตา

เขาอยู่กับกานต์ที่นี่ไม่เคยเอาเปรียบได้

ดวงตาของกานต์แฝงไปด้วยรอยยิ้ม มองดู“ชมพู”ตัวอักษรสองตัวที่อยู่บนโทรศัพท์อดไม่ได้ที่จะได้ใจ

ดูเหมือนไอ้เด็กหนุ่มนี่จะมีความสนใจในตัวชมพูจริงๆ

นึกถึงความรู้สึกที่ชมพูมีต่อตนเอง กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายวางโทรศัพท์ลง

ชั้นล่างสะท้อนเสียงคำรามของไอราขึ้นมาอย่างกะทันหัน

กานต์ปิดคอมพิวเตอร์ด้วยความรวดเร็ว วิ่งตึกๆๆลงมา

“เป็นอะไรไป？”

“เล่นเกมถูกคนรังแกแล้วน่ะสิ”

ไอราขมวดคิ้ว พอเงยหน้าขึ้นมาก็คือกานต์ที่เปลือยท่อนบนเอาไว้ ใบหน้าร้อนผ่าวหัวใจเต้นแรงอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่

“คุณใส่เสื้อผ้าไม่ได้หรอ?”

“เธอซักเสร็จแล้วอบลมร้อนให้แห้ง ฉันก็ใส่ได้แล้ว ไม่ได้บอกเธอแล้วหรอกหรอ? ฉันมีแค่ชุดเดียว”

กานต์ถูกพามาอย่างกะทันหัน ใครจะรู้ว่าจะถูกขังอยู่ที่นี่ แต่ว่าตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน ความรู้สึกที่ถูกแฟนดูแลซื้อเสื้อผ้าให้นี้ก็ถือว่าไม่เลว

“ซื้อเสื้อผ้าให้ฉันแล้ว？”

ไอราร้อนตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เธอรีบแลบลิ้น พูดออกมาด้วยเสียงหัวเราะในทันทีว่า “ฉันไม่ใช่ว่าอยากจะเล่นเกมสักตาค่อยซื้อหรอกหรอ สุดท้ายลืมเลย”

กานต์ยื่นนิ้วออกไปดีดลงบนหน้าผากของเธอหนึ่งที

“เอาโทรศัพท์ให้ฉัน ฉันช่วยเธอเล่น เธอไปใช้คอมพิวเตอร์ของฉันซื้อเสื้อผ้า”

“ก็ได้”

ไอราส่งมือถือให้กานต์อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก กานต์มองดูสถานการณ์สงครามเล็กน้อย ไม่แสดงออกอะไร ดึงมือของไอราขึ้นชั้นบน กดเธอลงที่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดหน้าเว็บช้อปปิ้งออนไลน์ จากนั้นถึงได้เอนตัวลงที่ด้านข้าง หยิบมือถือของไอราขึ้นมาเริ่มต่อสู้

เสื้อผ้าบนหน้าเว็บช้อปปิ้งออนไลน์เยอะมาก แต่ไอราดูอยู่นานมากก็ไม่เจอที่ถูกใจ มักจะรู้สึกว่าเสื้อผ้าราคาถูกเหล่านั้นสวมใส่บนร่างกายของกานต์แล้วค่อนข้างที่จะลดค่าตัวลงต่ำไปหน่อย

กานต์กลับไม่รู้ความคิดของไอรา กำลังเล่นเกมอย่างสนุกสนานเต็มที่ ไม่มีอะไรจะสนุกไปมากกว่านี้

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว ไอรายังคงเลือกไม่เสร็จ แต่กานต์กลับเล่นไปสองสามตาแล้ว

เธอดันคีย์บอร์ดไปอย่างกะทันหัน แย่งมือถือของตัวเองมา จากนั้นวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ย “ฉันออกไปซื้อให้คุณจะดีกว่า เสื้อผ้าที่อยู่บนนี้ฉันดูไม่ถูกใจ”

“ฉันไปเป็นเพื่อนเธอแล้วกัน”

กานต์ลุกขึ้นมา ไอราก็ตามลงไปชั้นล่าง

“คุณออกไปได้หรอ？”

ถามเสร็จถึงนึกได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นานกานต์ไม่ใช่ออกไปแล้วหรอกหรอ?

เธอรีบตามกานต์ไปอย่างมีความสุข ในใจรอคอยเป็นอย่างยิ่ง

กานต์ไปที่ห้องน้ำ มองเห็นเครื่องซักผ้าหยุดหมุน รีบเปิดประตูเครื่องซักผ้า กลับพบว่าด้านบนเสื้อเชิ้ตที่อยู่ด้านในเต็มไปด้วยน้ำยาซักผ้า

นี่ดูเหมือนไม่ได้ซัก?

เขามองดูไอราที่ตามเข้ามาที่ด้านหลัง เอ่ยขึ้นอย่างค่อนข้างหมดคำพูดว่า “เธอไม่ได้เปิดเครื่องซักผ้า?”

“หา？ไม่ใช่อัตโนมัติทั้งหมดหรอกหรอ?”

“ดังนั้น…”

กานต์ได้คาดเดาถึงผลลัพธ์เอาไว้แล้ว แต่ก็ยังเอ่ยถามออกมาประโยคอย่างไม่ยอมแพ้

ไอราเอ่ยขึ้นอย่างเป็นไปตามเหตุผล “อัตโนมัติทั้งหมดไม่ควรจะเป็นซักด้วยตัวเองหรอ? ฉันใส่เสื้อผ้าเข้าไป เทน้ำยาซักผ้าไม่ใช่ว่าเสร็จแล้วหรอ?”

“เธอไม่เปิดสวิตช์มันจะซักเองได้ยังไง? เธอเห็นมันเป็นคนหรอ?”

กานต์ถอนหายใจออกมา คาดหวังในตัวเธอสูงมากไม่ได้จริงๆ

ไอรารู้สึกเก้อเขินขึ้นมาอย่างกะทันหัน