บทที่ 1762 น้าไม่ได้ฟังผิด

เธอมองดูกานต์แวบหนึ่ง พบว่าเขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาถึงได้โล่งอก จากนั้นเดินออกจากห้องผู้ป่วยด้วยความรวดเร็ว

ด้านนอกห้องผู้ป่วยของพริมรตาถูกนรมนส่งคนไปเฝ้าสังเกต บอกว่าเพื่อเป็นการคุ้มครอง แต่ไอรารู้ว่าเธอได้ถูกกักบริเวณเอาไว้แล้ว กลัวว่าจะมารบกวนพวกเขา

เจอเข้ากับแม่สามีแบบนี้ไอรารู้สึกว่าตนเองโชคดีเป็นอย่างยิ่ง แต่ทว่า…

เธอมองดูข้อความที่อยู่ในมือ แล้วก็มองดูตำแหน่งของห้องผู้ป่วย จากนั้นเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว กระโดดขึ้นรถขับออกไป

กานต์แทบจะลืมตาขึ้นมาในทันทีหลังจากที่ไอราจากไป

เขาลุกขึ้นยืนที่ริมหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองดูรถของไอราล่องลอยอยู่ท่ามกลางกลุ่มรถที่เคลื่อนไหว ดวงตาเฉี่ยวคมหรี่ลงเล็กน้อย ภายในดวงตาสะท้อนการครุ่นคิด

ไอราไปแล้ว

จากไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่มีสั่งลาสักประโยค ไม่เหลือทิ้งไว้สักตัวอักษร

ตอนที่ชมพูได้รู้มาจากด่านตรวจคนเข้าเมืองว่าไอราผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองกลับประเทศไปในคืนนั้น คนทั้งคนแทบจะโมโหจนระเบิดอยู่แล้ว

เธอกับนะโมมาถึงยังห้องผู้ป่วยของกานต์

ในมือของกานต์ถือหนังสือเล่มหนึ่งกำลังอ่านอย่างสนุก ราวกับไม่ได้มีความผันผวนทางอารมณ์มากมายอะไรต่อการจากไปของไอรา แต่ชมพูก็ยังอดน้อยใจแทนเขาไม่ได้

“พี่อยู่ที่นี่ยังไม่รู้อะไรเลยล่ะมั้ง? ไอราก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงกว่าก็ออกจากประเทศแล้ว ตอนนี้สถานที่ปลายทางไม่ชัดเจน พี่ยังจะใส่ใจเธอ พูดอะไรว่าเธอเป็นแฟนของพี่ ตอนนี้ตอนที่พี่ต้องการเธอมากที่สุดกลับหนีหายไปแล้ว แฟนแบบนี้พี่ก็ยังชอบ?“

มือของกานต์ชะงักเล็กน้อย

ออกนอกประเทศแล้ว?

เด็กสาวนั่นจากไปอย่างรีบร้อน หรือจะเป็นเพราะทางคุณอาอรรณพมีเรื่องอะไรงั้นหรอ?

เห็นกานต์ดูเหมือนจิตใจล่องลอย ไม่ได้ฟังชมพูพูดเลยแม้แต่น้อย นะโมก็เริ่มน้อยใจแทนเธอแล้ว

“เฮีย คราวนี้ผมก็คิดว่าลูกพี่เกินไปหน่อยแล้ว”

เขาเพิ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินกานต์เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบว่า “ตำแหน่งของหัวหน้าส่งต่อให้แก ต่อไปไม่มีเรื่องอะไรไม่ต้องมาแล้ว และก็ชมพู สถานะของเธอพิเศษ ชอบมาอยู่กับคนที่ถูกกักตัวตรวจสอบอย่างฉันส่งผลกระทบไม่ดี ไปเถอะ”

กานต์แม้แต่หน้าก็ยังไม่เงย เสียงก็ไม่ได้มีอารมณ์ขึ้นลงอะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นชมพูหรือนะโมต่างก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากานต์โมโหแล้ว

“เฮีย ฉันไม่มีความสนใจในตำแหน่งหัวหน้า ทุกคนล้วนรอเฮียกลับมา เมื่อครู่นี้เป็นฉันที่ไม่ดี ฉันไม่ควรพูดขนาดนั้น”

นะโมรู้ว่าไอราคือขีดจำกัดของกานต์ รีบเอ่ยปากขอโทษ แม้ว่าในใจจะไม่ได้คิดเช่นนั้น

ชมพูได้ยินเขาพูดเช่นนี้ควบคุมไม่อยู่ขึ้นมาในชั่วขณะ

“ทำไมจะพูดแบบนั้นไม่ได้? พี่กานต์ พี่จะเป็นเพราะว่าไอราชอบพี่ก็เลยคล้อยตามเธอ สมยอมเธอเกินไปแบบนี้ไม่ได้ หากเป็นแฟนฉันได้รับบาดเจ็บ ฉันไม่มีทางห่างจากเขาแม้เพียงครึ่งก้าวโดยเด็ดขาด”

“งั้นฉันก็อวยพรให้เธอหาแฟนของตัวเองเจอโดยเร็ว”

กานต์พูดจบ ก็ลุกขึ้นอ้อมพวกเขาเดินเข้าห้องน้ำในทันที

ชมพูถูกคำพูดนี้ของกานต์ตอกหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่ได้สติกลับคืนมาอยู่นาน

นะโมถอนหายใจเล็กน้อย ดึงแขนของชมพูเบาๆพร้อมกับเอ่ย “ไปเถอะ เฮียโมโหแล้ว”

“ก็ฉันน้อยใจแทนเขา”

ชมพูอยู่ๆก็รู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่หลังจากที่ไอรากลายเป็นแฟนของกานต์ กานต์ก็รักและโอ๋เธออย่างไม่อนุญาตให้ใครว่าเธอแม้แต่คำเดียว แต่ว่าไอรารับผิดชอบความดีที่กานต์มีต่อเธอไหวหรอ?

ชมพูโมโหจนหมุนตัวก็วิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปในทันที ในใจแอบสาบานกับตัวเองว่าจะต้องหาหลักฐานและเหตุผลที่ไอราปรากฏตัวในสถานที่เกิดเหตุให้ได้

ผู้หญิงที่มีเจตนาอื่นแอบแฝงแบบนี้ไม่คู่ควรกับพี่กานต์ของเธอ

กานต์ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าคนที่อยู่ด้านนอกสองคนจะไปหรือไม่ไป หลังจากเข้ามาในห้องน้ำปิดประตูลงแล้ว ก็หยิบเอาโน๊ตบุ๊คโลกเสมือนออกมาจากกระเป๋าเสื้อผ้า เปิดออก จุดแดงจุดหนึ่งที่อยู่ด้านบนกำลังกะพริบอย่างเลือนราง

ไอราไม่ได้กลับประเทศ！