บทที่ 1763 ไม่สามารถเดินหน้าไปด้วยกันได้อีก

บุริศร์กับนรมนพักอยู่ที่โรงแรมของตนเอง กำลังรับประทานอาหาร กานต์มาถึงด้านหน้าของพวกเขาอย่างกะทันหันราวกับตกลงมาจากฟ้าก็ไม่ปาน ดึงเก้าอี้ออก จากนั้นนั่งลงหยิบอุปกรณ์รับประทานอาหารขึ้นมากินข้าว

ท่าทีที่ราวกับด้านข้างไม่มีคนอยู่นี้ทำให้บุริศร์มองจนคิ้วขมวดชนกัน

“แกไม่ใช่กำลังกักตัวตรวจสอบ?”

นรมนได้ยินน้ำเสียงของบุริศร์ผิดไป เตะลูกชายไปหนึ่งทีที่ใต้โต๊ะ จากนั้นก็ได้ยินกานต์เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ “แม่ แม่เตะโดนผมแล้ว”

นรมนเก้อเขินขึ้นมาในทันที

บุริศร์เห็นภรรยาเช่นนี้ ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ที่แม่เตะก็คือแก โตขนาดนี้แล้ว มีแฟนก็แล้ว ยังกลับมากินฟรีดื่มฟรี แกไม่อาย?”

“ผมยังไม่ได้แต่งงานนะ พ่อ นี่พ่อก็เริ่มรังเกียจผมแล้ว? อีกอย่างสองสามปีนี้ผมก็ไม่ได้กินข้าวบ้านเท่าไรนะ?”

คำพูดนี้ของกานต์พูดจนบุริศร์รู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมาในทันที

“แกรบกวนฉันกับแม่แกกินข้าวแล้ว”

“พ่อพูดมาตรงๆว่าผมรบกวนโลกที่มีแต่เราสองคนของพวกพ่อก็จบแล้ว”

คำพูดของกานต์ทำให้สีหน้าของบุริศร์หนักอึ้งลงหลายระดับอีกครั้ง

“ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนแกค่อนข้างเยือกเย็น”

“คนเปลี่ยนกันได้ อีกทั้งผมคิดว่าจะกลับมากินสมบัติเก่าแล้ว”

อยู่ๆได้ยินกานต์พูดเช่นนี้ นรมนสนใจขึ้นมาในทันที

“แกจะออกแล้ว?”

“จะเป็นไปได้ยังไง？ความคิดของมัน เติบโตอยู่ในกองทัพภาคตลอดชีวิตผมยังเชื่อ”

บุริศร์เอ่ยปากขึ้นมา

กานต์วางตะเกียบลง เอ่ยอย่างจริงจังเต็มที่ “พ่อ ที่แม่พูดไม่ผิด ผมอาจจะออกแล้วจริงๆ”

“หมายความว่าอะไร?”

บุริศร์ชะงักเล็กน้อย

กานต์เอ่ยขึ้นอย่างนิ่งเฉย “ไม่มีอะไร ความทะเยอทะยานกับความฝันยังคงมีอยู่ เพียงแต่ถอดทิ้งความวัยรุ่นเลือดร้อนไป ผมคิดไตร่ตรองมากขึ้นแล้วก็เท่านั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งงานของผมในตอนนี้อันตรายเป็นพิเศษ หากอนาคตสร้างครอบครัวล่ะก็ ไม่ดีต่อภรรยาและลูก ผมก็เห็นพ่อกับแม่เดินมาตั้งแต่เด็ก ความรับผิดชอบในหน้าที่ของทหารคือปกป้องบ้านเมือง แต่หากกลายเป็นสามีและพ่อแล้ว ผมอาจจะไม่ค่อยอยากจะแบ่งใจไปนอกเหนือครอบครัวมากนัก ถึงอย่างไรหลายปีมานี้ ตำแหน่งงานที่ควรจะเต็มที่ผมก็เต็มที่แล้ว ไม่รู้สึกละอายใจ”

ดวงตาของนรมนเปล่งประกายขึ้นมาในชั่วพริบตา

“เป็นพ่อ? ไอราท้องแล้ว?”

มุมปากของกานต์กระตุกขึ้นในทันที

“แม่ จุดสนใจของแม่นี่เป็นปกติหน่อยได้ไหม? ผมกับเธอเพิ่งเป็นแฟนกัน แม่คิดว่าจะไวขนาดนั้นได้หรอ?”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ไอราจีบแกมาตั้งยี่สิบปีแล้ว”

ดวงตาของกานต์หรี่ลงเล็กน้อย เอ่ยขึ้นเบาๆว่า “นั่นสิ ยี่สิบปีแล้ว ฉะนั้นเธอไม่มีทางทำร้ายผมโดยเด็ดขาด”

“อะไร？”

นรมนฟังไม่ค่อยชัด ถามออกไปตรงๆหนึ่งประโยค

“ไม่มีอะไรครับ”

กานต์ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร จากนั้นกินข้าวต่อ สายตาของบุริศร์กลับสะท้อนขึ้นมา

เจ้าเด็กบ้านี่กับไอราเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรอ?

“กลับมาคราวนี้มีเรื่องจะขอร้องพวกเราใช่หรือเปล่า?”

คำพูดนี้ของบุริศร์พูดออกไป นรมนชะงักขึ้นมาอีกครั้ง และกานต์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเล็กน้อย

มีพ่อที่เป็นทหารแย่มากจริงๆ แม้แต่อ้อมค้อมหน่อยก็ยังไม่เป็น

“ใช่ ผมอยากใช้คนของตระกูลโตเล็กจัดการเรื่องส่วนตัวหน่อย”

บุริศร์กับนรมนอดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไป

เรื่องส่วนตัว?