บทที่ 1787 ผู้หญิงคนนี้ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย

ดวงตาของกานต์หรี่ลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนทางฝั่งนี้ไอรากับกมลเดินเล่นกันไปสักพัก ก็รู้สึกว่าเบื่อๆแล้ว ตอนที่คิดว่าจะกลับบ้าน จู่ๆไอราก็เห็นร่างที่คุ้นตาร่างหนึ่ง

เธอหยุดฝีเท้าเล็กน้อย ทำให้กมลสงสัยขึ้นมา

“มองอะไร?”

“เห็นคนรู้จักน่ะ”

แววตาของไอราเย็นยะเยือกเล็กน้อย

พริมรตาบาดเจ็บหนักมาก แต่ตอนนี้กลับปรากฏตัวอยู่ที่เมืองชลธี ถ้าบอกว่าบังเอิญ ยังไงไอราก็ไม่เชื่อหรอก

เธอกำลังคิดจะดึงกมลออกไป แต่คิดไม่ถึงว่าพริมรตาจะเห็นเธอซะแล้ว ทั้งยังรีบวิ่งมาที่ด้านนี้ด้วย

“รีบเดิน!”

ไอราสังหรณ์ใจว่าไม่น่าใช่เรื่องดี แต่ไม่ทันรอให้เธอดึงกมลออกไป พริมรตาก็วิ่งมาถึงด้านหน้าของพวกเธอแล้ว ขวางทางพวกเธอเอาไว้

“คุณไอรา ขอร้องล่ะคุณสงสารฉันเถอะ คุณหน้าตาสะสวย พูดเก่ง ทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของใครๆอีก ต่อไปคุณจะหาแฟนแบบไหนก็ได้ แต่ฉันทำไม่ได้ ตอนนี้ฉันมีลูกไม่ได้แล้ว นอกจากคุณชายกานต์ฉันก็ไม่เจอผู้ชายคนไหนที่จะมาแต่งงานกับฉันได้อีกแล้ว ขอร้องล่ะ ขอร้องคุณยกเขาให้ฉันเถอะนะ ฉันจะกราบคุณเลย”

พริมรตาพูดแล้วก็คุกเข่าให้ไอราต่อหน้าคนมากมายจริงๆ

เดิมทีไอราอยากจะหลบออก แต่พริมรตาดึงกางเกงของเธอเอาไว้ ทำให้เธอขยับไม่ได้ ส่วน พริมรตาก็คุกเข่าโดยที่ไม่สนใจอะไรเลย ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายได้ในทันที

“นี่เกิดอะไรขึ้น?”

คนรอบๆเริ่มพากันวิพากษ์วิจารณ์

สีหน้าของไอราแย่สุดๆ

“พริมรตา เธอทำอย่างนี้สนุกนักใช่ไหม?”

กมลก็มองออกว่าผู้หญิงที่ชื่อพริมรตาคนนี้เอาแต่ตื๊อลูกเดียวเลยจริงๆ แต่เธอยังไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แค่รู้สึกว่าสีหน้าของไอราไม่ดีเลย ถึงกับมีอาการโมโหอยู่ลางๆ

“เฮ้ เธอทำอะไรเนี่ย? ได้ฟังความหมายในคำพูดของเธอเมื่อกี้ก็คือไม่อยากไปจากพี่ชายฉันใช่ไหม?”

แค่กมลพูดออกไป พริมรตาก็ชะงักเล็กน้อย

พี่ชายเธอ?

น้องสาวของกานต์?

นึกถึงตรงนี้ พริมรตาจึงรีบพูดกับกมล: “คุณหนู ฉันชื่อพริมรตา เป็นตัวประกันที่คุณชายกานต์พลาดทำให้บาดเจ็บในภารกิจคราวก่อน แต่ต่อไปฉันไม่สามารถเป็นแม่คนได้อีกแล้ว แฟนฉันก็เลิกกับฉัน ชีวิตนี้ของฉันถือว่าพังทลายไปหมดแล้ว คุณชายกานต์เคยบอกว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว คุณช่วยให้คุณไอราสงสารฉันหน่อยเถอะ ยกคุณชายกานต์ให้ฉันเถอะนะ”

ถือว่ากมลเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ก็รู้สึกว่าพริมรตาหน้าไม่อายเลย

เธอยิ้มเยาะ: “ผิวหน้าของเธอนี่หนาใช้ได้นะ พี่ชายฉันพลาดทำร้ายเธอเป็นเขาที่ทำไม่ถูก ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาเคยให้เงินเธอไปแล้วใช่ไหมล่ะ? เงินเธอก็รับไปแล้ว ตอนนี้ยังคิดจะเก็บพี่ชายฉันไปด้วยเหรอ เธอก็ไม่ได้สวยนะแต่เพ้อฝันซะสวยเชียว! อีกอย่างนะ พี่สะใภ้รองของฉันกับพี่ชายฉันใกล้จะแต่งงานกันแล้ว มีเหตุผลอะไรที่ต้องยกผู้ชายของตัวเองให้เธอด้วย? เธอมีคุณสมบัติอะไรล่ะ?”

คำพูดของกมลไม่เกรงใจเลยสักนิด ตอกกลับพริมรตาไปจนสะอึก

“พี่ไอราไปกัน อย่ามัวไร้สาระกับผู้หญิงหน้าด้านคนนี้เลย!”

กมลพูดจบก็ไม่มองพริมรตาอีก ดึงไอราเดินไปทันที

พริมรตาเห็นพวกเธอจะเดินไปแล้ว ก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น กอดต้นขาของไอราเอาไว้กำลังวิงวอนขอร้องด้วยความโศกเศร้า

“คุณไอรา ขอร้องล่ะ คุณช่วยฉันเถอะ ฉันไม่มีคุณชายกานต์ไม่ได้จริงๆ!”

คนหน้าด้านอย่างพริมรตานี่ไม่ใช่ไอราไม่เคยเจอนะ ถ้าเป็นแต่ก่อนคงเตะกระเด็นออกไปทันที แต่คนตรงหน้านี้เป็นข้อยกเว้นนิดหน่อย