บทที่ 1791 พี่นี่ไม่น่ารักสักนิดเลยนะ

“พี่ไม่ได้จะลองเสื้อเหรอ?”

กมลกำลังมองกานต์อย่างหยอกเย้ายิ้มถามขึ้น

กานต์ชำเลืองมองเธอ พูดอย่างไม่ใส่ใจ: “เธอหาเรื่องเจ็บตัวสินะ?”

“ฉันแค่อยากรู้ว่ากล้ามท้องแปดก้อนที่ไอราพูดถึงมันจริงหรือเปล่า?”

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นผู้หญิงก็ทำตัวให้เหมาะสมกับเป็นผู้หญิงหน่อย แล้วก็ เธออย่ามาชักนำไอราไปในทางที่ไม่ดี”

“โห สรุปว่าภรรยาพี่ชักนำฉันไปในทางที่ไม่ดี หรือฉันชักนำเธอไปในทางที่ไม่ดีกันแน่? กานต์ พี่พูดให้รู้เรื่องเลย ตอนนี้ฉันเป็นคนโสดนะ!”

กมลค่อนข้างกลุ้มใจแล้ว

แต่กานต์กลับพูดอย่างเมินเฉย: “การเป็นคนโสดเหมือนจะไม่ได้ขัดขวางให้เธอจินตนาการถึงผู้ชายนะ”

“กานต์!”

กมลรู้สึกว่าตนเองโดนทำร้ายเข้าแล้ว

แต่กานต์กลับยิ้มพูดขึ้น: “เธอมาเพื่อพูดกับพี่เรื่องนี้เหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”

กมลนั่งลงตรงข้ามกานต์ทันที หาแก้วเซรามิกหนึ่งใบแล้วส่งไปให้

“ชาดิบเหรอ?”

“อื้ม”

กานต์พยักหน้า

ช่วงนี้เขาค่อนข้างชอบรสชาติของชาผู่เอ๋อร์ดิบ ดังนั้นจึงต้มขึ้นมานิดหน่อย แต่ทว่าเห็นท่าทีขมวดคิ้วของกมล เขาจึงหยิบชุดต้มชาอีกชุดขึ้นมา ต้มชาสุกให้

กมลกำลังมองท่าทีสูงส่งของกานต์ ตรงไหนมีแบบอย่างของชายชาติทหารที่หยาบๆอยู่บ้าง?

แม้จะผ่านการฝึกฝนอยู่ที่กรมทหารมาหลายปีขนาดนี้ แต่เขายังคงมีท่าทีของคุณชายผู้สูงศักดิ์ สุขุมเก็บตัว ห่างเหินเย็นชาอยู่ดี

“พี่ ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนพี่ไม่ใส่ใจไอราเลย จู่ๆทำไมถึงยอมรับความรู้สึกของเธอล่ะ?”

คำพูดของกมลทำให้ท่าทีที่กำลังต้มชาของกานต์หยุดชะงักไปชั่วครู่ ชำเลืองมองเธอ แล้วพูดขึ้น: “มีอะไรก็พูดมาตรงๆ”

“พี่นี่เป็นคนที่ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ”

กมลอดไม่ได้ที่จะแขวะ

แต่กานต์กลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ: “น่ารักมันหมายถึงผู้หญิงนะ เธอคิดว่าใช้กับพี่มันเหมาะสมเหรอ?”

“ก็ได้ งั้นฉันถามตรงๆเลยนะ ทำไมจู่ๆพี่ถึงยอมรับไอรา?”

“เธอทำให้หวั่นไหวไง น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันเลยกร่อนไม่ได้เหรอ?”

กานต์พูดนิ่งๆ

แต่กมลกลับเบ้ปาก: “พี่เนี่ยนะ? น้ำหยดลงหินทุกวันหินก็เลยกร่อน? หัวใจของพี่ทำมาจากเพชรนะ น้ำอะไรก็หยดจนกร่อนไม่ได้หรอก รีบๆบอกมาสิ พี่รู้เรื่องอะไรใช่ไหม?”

“เธอคิดว่าพี่ควรจะรู้เรื่องอะไรล่ะ?”

กานต์วางกาน้ำชาลง ยิ้มมองกมล

ในใจของกมลต่อว่าเขาเจ้าเล่ห์ทันที แต่กลับไม่ปกปิดอะไรอีกแล้ว

“พี่รู้เรื่องที่ไอราเป็นคนบริจาคไตให้พี่แล้วใช่ไหม?”

ประโยคนี้ถามขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ท่าทีของกานต์กลับไม่แปลกใจเลยสักนิด

น้องสาวของตนเองคนนี้ในสายตาของคนนอกก็เหมือนกับตุ๊กตาเซรามิกตัวหนึ่ง แต่พวกเขาคนของตระกูลโตเล็กต่างก็รู้ว่า ภาพลักษณ์ภายนอกที่สวยหวานของกมล ความจริงกลับเป็นตัวแทนที่แสดงถึงตัวตนของคนในตระกูลโตเล็ก

เขาแค่เงียบไปชั่วครู่ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่กมลรู้ว่าตนเองเดาถูกแล้ว

“เพราะเรื่องนี้พี่ถึงยอมรับไอรางั้นเหรอ?”