บทที่ 1792 พี่จะรักเธอไหม

กมลไม่รู้ว่าเรื่องนี้ดีหรือไม่ดีกันแน่ เห็นท่าทีสุขุมเยือกเย็นของพี่ชายตนเอง เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พี่ เพราะเรื่องนี้เหรอพี่ถึงได้ยอมรับไอรา?”

“ผู้หญิงคนหนึ่งสามารถมอบชีวิตของตนเองให้พี่ได้ พี่จะยังมีเหตุผลอะไรที่ไม่ยอมรับเธออีก? บนโลกนี้สงสัยว่าคงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่สามารถเอาทั้งชีวิตมารักพี่ได้อย่างเธออีกแล้ว”

“งั้นพี่รักเธอไหม? หรือจะให้ถามว่าพี่จะรักเธอได้ไหม?”

นี่สิถึงเป็นคำถามที่กมลกังวลใจที่สุด

ตลอดชีวิตของไอราต้องการแค่กานต์คนเดียว แต่ถ้าเป็นเพราะบุญคุณกานต์ถึงได้ยอมรับเธอ คาดว่าด้วยความถือตัวของไอราคงยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด

กานต์พูดอย่างไม่ลังเลสักนิด: “รัก! ถึงการเปลี่ยนแปลงของพี่มันจะกะทันหันไปบ้าง แต่หลังจากที่พี่เข้าใจจิตใจที่เปลี่ยนไปของตัวเองอย่างถ่องแท้ จริงๆพี่ยอมรับไอราก่อนหน้านั้นตั้งนานแล้ว แต่ว่าเป็นความเคยชิน ที่ทำให้พี่ชินกับการปฏิเสธเธอก็เท่านั้น หลายปีนี้เธอเหมือนกับเงาของพี่ ไม่ว่าพี่จะทำอะไร ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะมีอุปสรรคขนาดไหนเธอมักจะติดตามอยู่ข้างหลังพี่เสมอ แค่พี่หันไปก็จะได้เจอเธอ นี่กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว ตอนนั้นที่พี่อาการหนักใกล้ตาย พี่มองหาแต่ร่างของไอราโดยไม่รู้ตัว แต่วินาทีนั้นเธอกลับไม่อยู่” ตอนที่พูดถึงตรงนี้ กานต์เงียบไปชั่วครู่ แววตาหม่นหมอง

“นั่นเป็นครั้งแรกที่พี่ไม่เห็นไอราอยู่ตรงหน้าพี่ ไม่รู้ว่าเพราอะไรจู่ๆพี่ก็ลนลานขึ้นมาหน่อยๆ พี่กลัวว่าตัวเองจะไม่ได้เจอร่างนั้นอีกแล้ว พี่กลัวว่าตัวเองจะหมดหนทางออกไปจากห้องผ่าตัดโดยที่ยังมีชีวิตอยู่ พูดตามความจริง วินาทีนั้นคนที่พี่อยากเจอไม่ใช่พวกเธอ แต่เป็นไอรา พี่คิดว่าถ้าพี่ตายอยู่บนเตียงผ่าตัด ไอราจะเป็นยังไง? บนถนนของโลกแห่งความตายยัยนั่นจะติดตามพี่ไปปากประตูแห่งความตายด้วยกันไหม? ก็มีแค่เวลานั้นพี่ถึงได้เข้าใจ หลายปีนี้ไอราเข้ามาในใจของพี่อย่างเงียบๆตั้งนานแล้ว เหมือนอากาศ เหมือนน้ำ มันเป็นไปโดยธรรมชาติมากๆ แต่กลับทำให้พี่แยกจากไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเป็นเพราะบุญคุณหรือเพราะอะไร ตอนนี้ก็แยกได้ไม่ชัดเจนแล้ว พี่แค่รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้เอาชีวิตมารักพี่ พี่จึงต้องตอบแทนเธอด้วยชีวิตเช่นกัน ส่วนเรื่องที่เธอไม่อยากให้พี่รู้ พี่ก็จะทำเป็นไม่รู้ ถึงยังไงแค่เธอมีความสุขมันก็พอแล้ว จริงๆถ้าคิดดูให้ดี การที่เธอชอบพี่ มันก็มีเรื่องน่ายินดีไม่กี่เรื่องหรอก”

ตอนที่กานต์พูดถึงไอราแววตากลับอบอุ่นจนผิดปกติ นั่นเป็นความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ปรากฏออกมาเองตามธรรมชาติ ก็เหมือนกับที่บุริศร์มีให้นรมน

ดังนั้นกมลจึงคลายกังวลลงได้เต็มที่แล้ว

“พี่พูดอย่างนี้ฉันก็สบายใจ ไม่งั้นฉันคงหวาดหวั่นอยู่ตลอดแน่ๆเลย พี่เป็นพี่ฉัน เธอเป็นเพื่อนสนิทฉัน ถ้าพี่ทำไม่ดีกับเธอ ฉันคงหมดหนทางจะเลือกจริงๆ”

“เลือกอะไรล่ะ? พี่ชายเธอไม่ใช่คนที่จะทรยศคนรักอยู่แล้วนะ”

กานต์ยื่นมือออกไปดีดเธอ แล้วส่งชาผู่เอ๋อร์ที่ต้มเสร็จแล้วไปให้

กมลรับไป นึกถึงเรื่องที่ไอราบอกเธอว่าเกี่ยวข้องกับสายฟ้า แต่ก่อนพะว้าพะวังกานต์ที่ไม่รู้เรื่องบริจาคไตจึงไม่อยากพูด ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังแล้ว จึงพูดเรื่องที่ไอรากับสายฟ้าติดต่อกันออกมา

กานต์ได้ฟังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มิน่าล่ะยัยนั่นถึงปรากฏตัวอยู่ในสถานที่ลักพาตัว เกี่ยวกับพี่อย่างที่คิดไว้เลย!”

“ใช่น่ะสิ แค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันไปถึงพี่ ไอราก็จะเสียสติ แต่ทว่าเพราะการปรากฏตัวของเธอ เบื้องบนจึงเริ่มตรวจสอบเธอ ถึงตอนนั้น......”

“เรื่องนี้พี่จัดการเอง”

กานต์พูดนิ่งๆ แล้วจิบชาดิบไปหนึ่งคำ แววตาเคร่งขรึมมากขึ้น

สายฟ้าใช่ไหม?

หลอกใช้ผู้หญิงของเขามาคิดบัญชีเขางั้นเหรอ?

ดีมาก!

เขาจะทำให้สายฟ้าเข้าใจถึงสิ่งที่เรียกว่ากรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง!

“ใช่สิ พี่ ตอนบ่ายพวกฉันโดนพริมรตาตามตื๊อไม่ยอมปล่อยเลย วิดีโอที่แพร่สะพัดอยู่บนอินเทอร์เน็ต พี่เป็นคนลบสินะ?”

“อืม”

กานต์ไม่ได้ปฏิเสธ

กมลยกมุมปากขึ้น

“พี่โอ้อวดเอาใจภรรยาอย่างนี้ไม่กลัวคนอื่นๆเอาไปนินทาหรือไง?”

“ใครไม่พอใจ? ถ้าไม่พอใจก็กลั้นเอาไว้นะ ไม่ก็มาจัดการพี่สิ”

น้ำเสียงที่เย่อหยิ่งนี้ของกานต์ทำให้กมลหมดหนทางจะคุยกับเขาได้อย่างสนุกสนานจริงๆ

“ฉันไปละ ไปอาบน้ำดีกว่า ได้เจอพี่ชายอย่างพี่ ฉันนับถือจริงๆ”

กมลลุกออกไปทันที