ตอนที่ 1794
บทที่ 1794 ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว
October 31, 2026
ไอรากระโดดลงมาจากบนตักของเขา พูดอย่างเคอะเขิน: “ฉันจะไปดูคุณป้าหน่อยว่าทำอะไรอยู่”
พูดจบเธอก็ออกไปราวกับวิ่งหนี
กานต์เห็นท่าทางเขินอายของไอรา จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก
ยัยนั่นยิ่งโตก็ยิ่งขี้อายนะ
เขายังจำท่าทางวางอำนาจของเธอตอนที่เจอตนเองครั้งแรกได้อยู่เลย ต่อมาก็เดินตามก้นเขาอยู่ข้างหลังไม่ยอมปล่อย เหมือนไม่มีความหวาดกลัวอะไรเลย คิดไม่ถึงว่าแค่นั่งตักเขาก็จะตกใจจนวิ่งหนีไป
โทรศัพท์ยังคงดังตื๊ดๆอยู่ กานต์มองเบอร์โทรศัพท์ ไม่นึกว่านะโมจะโทรมา
กานต์จึงชะงักเล็กน้อย
ตามกำหนดการเดินทาง ตอนนี้นะโมน่าจะขึ้นเครื่องบินไปกับชมพูแล้ว ทำไมยังมีเวลาโทรหาตนเองอีก?
ในใจของกานต์ค่อนข้างสงสัย แต่กลับกดรับอย่างรวดเร็ว
“มีอะไร?”
“เฮีย ชมพูเกิดเรื่องแล้ว เฮียรีบมาที่เมืองหลวงนะ”
เสียงนะโมสั่นมาก
อยู่กับเขามาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่กานต์ได้ยินเสียงของนะโมเป็นอย่างนี้ กานต์ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ในใจก็เป็นห่วงอยู่เล็กน้อย
“ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้ ส่งที่อยู่มาให้ฉัน”
หลังจากกานต์วางโทรศัพท์ ตำแหน่งของนะโมก็ส่งเข้ามาทันที
ความเคอะเขินของไอรายังไม่ทันลดลง กานต์ก็เดินเข้ามาแล้ว
เขามองไอรา พูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มๆ: “ไอรา ชมพูเกิดเรื่อง ฉันต้องกลับไปเมืองหลวง เธอไปกับฉันนะ”
เดิมทีกานต์วางแผนจะหาเวลากลับเมืองหลวงไปย้ายทะเบียนบ้านออกมาเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ชมพูเกิดเรื่อง ด้วยมิตรภาพของเขากับชมพูที่เติบโตมาด้วยกันจะไม่ไปก็ไม่ได้อยู่แล้ว แต่สถานการณ์ที่ชวนให้คิดดีไม่ได้ในตอนนี้ ชมพูก็คิดกับเขาอย่างนั้นอีก เขาจึงไม่สามารถเดินทางไปเพียงลำพังได้
ไอราตะลึงงันไปเลย ใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อได้ยินข่าวอย่างนี้ จึงค่อนข้างกลุ้มใจ แต่ทว่าเธอก็รู้ถึงความรักแบบพี่ชายน้องสาวที่กานต์มีต่อชมพู ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วพูดขึ้น: “ได้ ฉันไปเก็บของแป๊ปหนึ่ง”
“ลำบากเธอหน่อยนะ”
กานต์ลูบหัวของไอราอย่างรู้สึกผิด กลิ่นอายของความเอาอกเอาใจจึงวนเวียนเข้ามาอย่างฉับพลัน
ความกลัดกลุ้มบางๆในใจของไอราจึงสลายหายไปทันที
“ไม่เป็นไร นายไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวฉันก็เสร็จแล้ว”
“อื้ม”
กานต์ออกมาจากห้องของไอรา ก็เจอกับกมลที่ออกมาพอดี เห็นท่าทีของกานต์ตอนนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม: “พี่ จะไปข้างนอกเหรอ?”
“อืม ไปเมืองหลวงน่ะ เธอช่วยพี่บอกพ่อกับแม่ทีนะ”
ตอนนี้บุริศร์กับนรมนทำอะไรอยู่ในห้องไม่มีใครรู้หรอก เขาก็ไม่อยากเจอกับโชคร้าย จะได้ไม่ต้องโดนบุริศร์ด่า
กมลพยักหน้า มองไปทางไอรา ถามขึ้น: “ไอราก็ไปด้วยเหรอ?”
“อื้ม”
กมลวางใจได้ทันที
“พี่กานต์ พี่ห้ามรังแกไอรานะ ไม่งั้นฉันจะไม่ยกโทษให้พี่”
กมลทำหน้าตาทะเล้นใส่เขา แล้วถือโทรศัพท์เดินออกไป
กานต์ส่ายๆหน้า รีบจองตั๋วเครื่องบิน มอบเรื่องของบริษัทไว้ให้สิงหราช ส่วนตนเองเก็บเสื้อผ้าสองสามชุดแล้วก็ออกมา
เขาคิดว่าผู้หญิงจัดการตนเองคงต้องใช้เวลานานมาก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าความเร็วของไอราจะสูสีกับเขาเลย
“เป็นอะไรไป? มองฉันอย่างนี้ทำไม?”
“คิดไม่ถึงว่าเธอจะเก็บของเร็วขนาดนี้”
กานต์ยังคงพูดออกมา
ไอราพูดเบาๆ: “ชมพูเกิดเรื่อง นายต้องร้อนใจอยู่แล้ว คงจะจองตั๋วเครื่องบินรอบที่ใกล้ที่สุด ส่วนฉันก็ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บนักหรอก เรารีบไปกันเถอะ”