บทที่ 668 เงื่อนไขเพิ่มเติม นั่นคือเธอ

บทที่ 668 เงื่อนไขเพิ่มเติม นั่นคือเธอ

เมื่อนรมนเปิดประตูออกไป พบว่าบุริศร์ยืนอยู่ข้างนอก

“เธอดีขึ้นไหม？”

บุริศร์ถาม

นรมนพยักหน้า พาเขาเข้ามา

มายด์เก็บของเสร็จเรียบร้อย เมื่อมองเห็นบุริศร์เข้ามา เธอก็ยิ้มบาง ๆ

เธออายุมากกว่าเรนนี่เพียงแค่หนึ่งถึงสองปี แต่ตอนนี้ด้อยกว่าเรนนี่ไปแล้ว

บุริศร์นึกถึงชีวิตของเรนนี่ตอนนี้ที่ตระกูลพรรณโรจน์ ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

เขาหยิบมือถือส่งให้มายด์ กล่าวเสียงเบาว่า“ด้านบนเป็นคลิปวิดีโอชีวิตช่วงนี้ของเรนนี่ เธอสามารถดูได้นะ”

มายด์ได้ยิน ขอบตาแดงก่ำทันที

เธอไม่บ่ายเบี่ยง หยิบมือถือไปในห้อง ให้พื้นที่แก่บุริศร์กับนรมน

นรมนมองตามมายด์ไป จนเธอปิดประตูห้องลง นรมนถึงจะถอนสายตากลับมา

บุริศร์เทน้ำให้เธอแก้วหนึ่งและถามว่า“คุณคิดออกหรือยังว่าจะจัดการกับนลินอย่างไร？”

นรมนอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นจึงคิดว่าตนเองกับบุริศร์อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว แน่นอนว่าบุริศร์รุ้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

เธอพยักหน้า กล่าวด้วยภาษามือว่า“ฉันต้องการไล่เธอไปจากที่นี่ คุณเคยให้เธอเท่าไหร่ ฉันต้องการให้เธอคายออกมาเท่านั้น ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรได้รับความเห็นใจ นึกถึงตอนแรกที่ฉันช่วยเธอออกมาจากเงื้อมมือคนเหล่านั้น เธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ กลับอยากจะได้คุณขึ้นมา เพื่อแย่งชิงกับฉัน จนแม้แต่ไม่เสียดายที่จะกลายเป็นศัตรูกับฉัน และเอาเงินที่คุณให้เธอมาที่นี่เพื่อทำเรื่องชั่ว ๆ ทำร้ายคนบริสุทธิ์ หลังจากรู้ว่าพวกเรามา ยังคิดวางแผนที่ไม่รู้จะมาบรรจบกันหรือเปล่าจัดการพวกเรา ผู้หญิงคนนี้คืองูพิษตัวหนึ่ง ปล่อยเธอเอาไว้จะเป็นอันตรายในอนาคตกับพวกเรา ไม่สู้ฉันกำจัดเธอตอนนี้เสียเลย”

แววตาของนรมนไร้ความรู้สึก

เธอเคยใจดีมาก แต่ความใจดีของตนเองไม่ได้ให้สิ่งที่ดีแก่เธอ ดังนั้นเธอจึงต้องควบคุมความชั่วด้วยความชั่ว

บุริศร์มองเห็นนรมนเป็นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าควรจะยินดีหรือควรจะเสียใจ

“ต้องการให้ผมช่วยไหม？”

คำถามของบุริศร์ทำให้นรมนนิ่งไปสักพัก

เธอต้องการความช่วยเหลือจากบุริศร์ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถพูดได้

พิจารณาถึงปัญหานี้ของนรมน บุริศร์กล่าวเสียงเบาว่า“ ข้อตกลงเจ็ดวันเป็นอันยกเลิก ตราบใดที่คุณเต็มใจ ผมจะรีบจัดการให้คุณผ่าตัดทันที”

ดวงตาของนรมนเปล่งประกายขึ้นมาโดยพลัน

“อย่าเพิ่งรีบดีใจไปก่อนสิ ผมยังพูดไม่จบเลย นรมน คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงยื้อเวลาไม่อยากให้คุณผ่าตัด？ไม่ใช่เพราะผมต้องการคุกคามคุณในสภาพแบบนี้ แต่เพราะกลัวสภาพร่างกายของคุณจะทำให้การผ่าตัดครั้งนี้ไม่ค่อยมีหวังนัก”

บุริศร์มองนรมน ยังตัดสินใจรับฟังความคิดเห็นของเธอ

“มิลินเคยบอกว่า เธอเกือบจะมั่นใจว่ารักษาคอของคุณได้แล้ว แต่ตรงกันข้ามความเสี่ยงก็ค่อนข้างสูง ก่อนหน้านี้ร่างกายของคุณได้รับเลือดของนภดลและสมุนไพรหายากนั้น ครั้งนี้ในระหว่างการผ่าตัดจึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการปฏิเสธยา ซึ่งแบบนี้เสี่ยงมาก ในกรณีที่เกิดการปฏิเสธยา ผลลัพธ์จะรุนแรงมาก ถึงตอนนั้นไม่เพียงแค่ลำคอเกิดปัญหาพูดไม่ได้ แต่จะมากเสียจนอันตรายถึงแก่ชีวิตด้วยซ้ำไป คุณเข้าใจไหม？ความต้องการของผมคือการรักษาแบบไม่มีการผ่าตัด เพียงแต่ผมยังฟังคุณ ถ้าคุณต้องการผ่าตัด ผมก็จะไม่คัดค้าน คุณจำเอาไว้นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ผมจะไม่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวแน่นอน”

สายตาของบุริศร์จ้องมองนรมนไม่ขยับไปไหน

นรมนรู้สึกหัวใจเต้นแรงทันที

เธอรู้ว่าบุริศร์ทำสิ่งที่พูดได้แน่นอน

เธอกำลังคิดจะทำภาษามือ ก็ถูกบุริศร์จับเอาไว้

“ไม่ต้องบอกผมว่าพวกเรายังมีลูกอะไรนั้นเลย ไม่มีพวกเรา พวกเขาก็เติบโตได้เหมือนกัน เพียงแต่จะใช้ชีวิตค่อนข้างยากลำเค็ญกว่าตอนนี้หน่อย แต่ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตนเอง ถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นกับคุณจริงๆ ผมคงไม่อาจดูแลชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเขาได้ ผมเชื่อว่าเงินที่ผมทิ้งไว้ให้เพียงพอที่พฤกษ์กับคมทิพย์จะช่วยเลี้ยงดูพวกเขาจนเติบโต ดังนั้น คุณพิจารณาดูเอาเองเถอะ”

บุริศร์พูดอย่างจริงจังสุดๆ แต่นรมนกลับสลดใจ

“คุณกำลังบีบบังคับฉัน”

“เปล่านะ ผมเคยบอกแล้ว ผมเคารพการตัดสินใจทุกอย่างของคุณ ก่อนหน้านี้ เพราะผมไม่อยู่ จึงทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมาน จนกลายเป็นแบบนี้ เป็นความเสียใจและความเจ็บปวดในชีวิตของผม ชีวิตที่เหลืออยู่ ผมจะไม่ยอมให้ตนเองทำให้คุณต้องเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้และความเจ็บปวดอีก แม้แต่บนเส้นทางแห่งความตายผมก็ไม่อนุญาต”

มือของบุริศร์กุมมือของนรมนแน่น ราวกับกุมหัวใจของนรมนไว้แน่น

เธอซาบซึ้งมาก และทุกข์ใจมาก สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทำให้เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

“ฉันขอเวลาคิดสักหน่อย”

“ได้ คิดออกแล้วมาให้คำตอบผม ผมรอคุณได้เสมอ”

บุริศร์พูดจบ จูบลงบนหน้าผากของนรมนหนึ่งที จากนั้นลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง

หลายวันมานี้ พวกเขาพักผ่อนในห้องเดียวกันน้อยมาก

บุริศร์ให้เกียรติเธอมาก ยกเว้นครั้งก่อนที่บังคับจูบตนเองในลานจอดรถ ตลอดทางที่ผ่านมานี้ของเขา ดูเหมือนจะประพฤติตัวค่อนข้างดี

เห็นนรมนมีท่าทางอาลัยอาวรณ์ บุริศร์หันกลับมาอย่างกะทันหันและกล่าวด้วยรอยยิ้ม“หรือคืนนี้จะให้ผมอยู่ที่นี่？”

“ออกไปเลย！”

นรมนด่าเขาทันที บุริศร์หัวเราะอย่างมีความสุข จากนั้นจึงเดินออกไปอย่างร่าเริง

นรมนกลุ้มใจ ไม่อาจเข้าใจบุริศร์ในตอนนี้ได้ เพราะไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาก็มีความสุข ดูเหมือนตราบใดที่เธอยอมสนใจเขาก็พอ

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ลดตัวเองมาเอาใจเธอ

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่บุริศร์มาเอาใจตนเอง วันนี้ความรู้สึกช่างยุ่งเหยิงเหลือเกิน

หลังจากบุริศร์ออกไป นรมนก็นอนไม่หลับ

เธออยากให้เสียงกลับมาอย่างเร่งด่วน เพราะการไม่มีเสียงนั้นเธอดำเนินเรื่องหลายอย่างได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน มีเพียงแค่ความรู้สึกที่ได้สัมผัสด้วยตนเองหลังจากเป็นใบ้ จึงได้รู้ว่าความทุกข์แบบนี้ทำให้คนรู้สึกต่ำต้อยและน่าอายแค่ไหน

แต่บุริศร์ก็เคยบอกแล้ว การผ่าตัดของเธอมีความเสี่ยงสูงมาก