ตอนที่ 669
บทที่ 669 ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้
October 31, 2026
บทที่ 669 ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้
“เงื่อนไขอะไร？”
นรมนถามอย่างหนักแน่น
มิลินส่ายหน้า“ฉันก็ไม่รู้ พวกเขาไม่ได้บอก เพียงแค่พูดว่าเธอต้องตกลง ฉันถึงจะผ่าตัดให้เธอได้”
“เงื่อนไขอะไรก็ไม่บอกแล้วจะให้ฉันตกลง？ ถ้าเป็นการขายตัว ฉันจะไม่เสียหายแย่เหรอ？”
นรมนรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล
มิลินกล่าวเสียงเบา“พวกเขาบอกว่าจะไม่ให้เธอทรยศตนเอง ถึงเวลาจะแจ้งกับเธอ”
“น่าตลกชะมัด”
นรมนลุกขึ้นรินน้ำแก้วหนึ่งมาดื่ม สีหน้าเย็นชา
ตระกูลจันทรวงศ์มีสิทธิ์อะไรที่คิดว่าเธอจะตอบรับข้อเรียกร้องแบบนี้ของพวกเขาเพื่อลำคอ？
มิลินมองเห็นท่าทางแบบนี้ของนรมน จึงยิ่งนั่งไม่อยู่สุข
“นรมน ขอโทษด้วยนะ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรทำแบบนี้ แต่ฉันไม่มีทางเลือก ขอร้องล่ะเธอตอบรับพวกเขาไปเถอะนะ ฉันสามารถเอาชีวิตเป็นประกัน เธอจะไม่สูญเสียอะไร”
“ฉันจะเอาชีวิตของเธอไปเพื่ออะไร？ฉันต้องการแค่เพียงอิสระของฉัน ถ้านี่เป็นของแลกเปลี่ยนที่เธอจะรักษาคอให้แก่ฉัน งั้นฉันยอมเป็นใบ้แบบนี้ดีกว่า ชีวิตนี้ของฉัน เกลียดการถูกคนคุกคามที่สุด และยิ่งไม่ชอบการทำเรื่องที่ไม่รู้ด้วย ที่นี่ทัศนียภาพไม่เลว เธอสามารถอยู่ได้หลายวัน”
นรมนกล่าวด้วยภาษามือจบ ก็วางแก้วน้ำลง
มิลินรู้ นรมนกำลังโมโห
เธอรีบกล่าวว่า“นรมน ฉันต้องการอิสระมากจริง ๆ ฉัน……”
“มิลิน ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้”
นรมนพูดออกมาชัดเจนทันที
เธอรู้ มันโหดร้ายเกินไปที่จะยุติความคิดที่จะได้อิสระกลับมาของมิลิน แต่ถ้าไม่โหดร้ายกับคนอื่น ใครจะรู้ว่าคนอื่นจะไม่โหดร้ายกับเธอ？
เธอไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาคนเดิมอีกแล้ว
มิลินอึ้งไปทั้งตัวอยู่ตรงนั้น เธอมองนรมน อยากจะพูดแต่ก็หยุดไป
“บุริศร์รู้เรื่องนี้หรือเปล่า？”
นรมนอดถามออกมาไม่ได้
มิลินตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “จะกล้าให้เขารู้ได้ที่ไหน ถ้าให้เขารู้ขึ้นมา เดาว่าฉันไม่ได้มายูนนาน”
โชคดีที่บุริศร์ไม่รู้
ก้นบึ้งหัวใจของนรมนเกิดความคิดที่น่าสนใจนี้
เธอกล่าวกับมิลินด้วยภาษามือว่า“เอาล่ะ เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ ช่วงบ่ายฉันสามารถออกไปเที่ยวเป็นเพื่อนเธอได้ แต่ถ้าเธอยุ่ง ฉันก็จะให้บุริศร์ส่งเธอกลับไป”
“นรมน……”
“ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย อยากพักผ่อน ขอโทษด้วยนะ”
นรมนพูดแทรกมิลินทันที ทำให้มิลินรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เธอออกจากห้องไปอย่างอึดอัด
บุริศร์เห็นมิลินออกมา ก็รีบเดินเข้าไป ถามว่า“ เป็นอย่างไรบ้าง？ มั่นใจแค่ไหน？”
“ฉันไม่รักษาแล้ว แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
นรมนทำภาษามือตอบบุริศร์ด้วยรอยยิ้ม
บุริศร์อึ้งไป รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่เขาไม่ได้ถาม แต่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“สบายใจได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นอย่างไร ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ”
“ค่ะ！”
นรมนยิ้ม จากนั้นจึงกล่าวด้วยภาษามือว่า“มิลินยังมีธุระ หลังจากนี้ถ้าเธอต้องการกลับ คุณช่วยส่งเธอด้วยนะคะ หลายวันมานี้ฉันไม่ค่อยสบาย”
บุริศร์สังเกตได้อย่างว่องไวว่าระหว่างนรมนกับมิลินเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น เพียงแต่เขายังคงพยักหน้า
“ได้เลย คุณอยากออกไปข้างนอกหรือจะพักผ่อนสักหน่อย？”
“ฉันอยากตรวจสอบอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของที่นี่ ฉันอยากเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย พูดให้ถูกต้องก็คือ ฉันต้องการแย่งชิงทรัพยากรในมือของนลินออกมา ”
ในเมื่อไม่สามารถทำให้คอกลับมาเป็นเหมือนเดิม นรมนจึงไม่เสียเวลาไปกับความเสียใจ เธอตัดสินใจเริ่มต่อต้านการดำเนินการของนลิน
บุริศร์มองเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของนรมน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่านรมนที่เป็นแบบนี้ช่างน่าตื่นตาจริง ๆ
เขาอดนึกถึงวันนั้นที่นรมนเพิ่งกลับมาจากอเมริกาไม่ได้ ท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้น ราวกับว่าโลกทั้งใบอยู่ในกำมือของเธอ
แววตาของเธอสดใส คนทั้งคนมีความเชื่อมั่นในตนเอง
วันนี้เธอเหมือนกับร่างที่เปล่งประกายยืนอยู่ตรงหน้าบุริศร์อีกครั้ง เขาจึงพบว่าตนเองโคตรรักนรมนที่เป็นแบบนี้ในตอนนี้
นรมนรู้สึกว่าสายตาของบุริศร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย เอาแต่จ้องมองตนเอง และในสายตานั้นเหมือนกับมีความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชมเชย ทั้งประหลาดใจ และยังมีความรักใคร่
เธอก้มหน้าลงอย่างห้ามไม่ได้
“คุณมองอะไร？”
“คุณสวยช่างจริง ๆ ”
บุริศร์ชมเชยนรมนอย่างไม่ตระหนี่สักนิดเดียว แต่เมื่อนรมนได้ฟังคำนี้ กลับเหมือนลูกปืนใหญ่เคลือบน้ำตาล ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ในทันที ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกไปหมด
เธอหันหน้าหนีอย่างเขินอาย กล่าวด้วยภาษามือว่า“คุณรีบออกไปได้แล้ว ฉันจะหาข้อมูล”
บุริศร์เห็นท่าทางเขินอายของเธอเช่นนี้ จึงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง
เขาออกไปจากห้อง นรมนถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นมายด์ยืนมองเธออยู่ที่ประตู ส่งภาษามือด้วยรอยยิ้ม“ฉันได้ยินนะ คุณช่างสวยจริงๆ ”
“ไป กลับห้องไปเลย！”
นรมนอายจนหน้าแดง
หลังจากบุริศร์ออกไปจากห้องของนรมน ก็รีบตามหามิลิน เขาเห็นเธอกำลังเก็บข้าวของ จึงรีบก้าวไปข้างหน้าและถามว่า“เกิดอะไรขึ้นกับคอของนรมนเหรอ？ ทำไมเธอจึงถอดใจล่ะ？”