ตอนที่ 670
บทที่ 670 กรุณาเรียกเธอว่าคุณนายบุริศร์
October 31, 2026
บทที่ 670 กรุณาเรียกเธอว่าคุณนายบุริศร์
สายเรียกเข้าคือนลิน
นลินโทรหาบุริศร์？
หรือเธอยังมีความอาลัยอาวรณ์กับบุริศร์อยู่？
บุริศร์เห็นสีหน้าของนรมนดูผิดปกติ จึงรีบถามว่า“ใครโทรมาเหรอ？”
นรมนผลักมือถือให้บุริศร์ทันที
เมื่อเห็นสายที่โทรมา คิ้วของบุริศร์ขมวดแน่น
เขาไม่พูดอะไร กดเปิดลำโพงต่อหน้านรมน
“มีธุระอะไร？”
เสียงของบุริศร์เย็นชา
นลินกลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ประธานบุริศร์ มายูนนานทั้งที ฉันยังไม่ได้ให้การต้อนรับท่านเลย เป็นอย่างไรคะ？ ถ้าคืนนี้ฉันจะขอเรียนเชิญท่าน？”
“เชิญฉันคนเดียวเหรอ？”
สายตาบุริศร์มองไปทางนรมน พบว่าแววตาของนรมนผิดปกติ มีความเจ็บปวดจนพูดไม่ออก
เสียงของนลินแบ๊วยิ่งกว่าเดิม
“โธ่เอ๊ยประธานบุริศร์ กลัวว่าฉันจะกินท่านเหรอคะ？ท่านมาจากแดนไกล ฉันเองก็เคยคุยเรื่องของท่านกับคนของสำนักงานการท่องเที่ยว ทุกคนต่างคิดว่าท่านคือนักลงทุนใหญ่ และยังหวังให้ท่านลงทุนบุกเบิกอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมอย่างอื่น เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจท้องถิ่น ความจริงแล้ว พวกเขาฝากฝังฉันให้โทรหาท่าน ต้องการให้ฉันโทรหาท่านให้ได้ ดูว่าประธานบุริศร์จะให้เกียรติหรือเปล่า”
นลินพูดมาถึงตรงนี้ เพื่อจะบอกบุริศร์ว่า ถ้าเขาไม่มา เขาจะทำให้คนกลุ่มใหญ่ขุ่นเคือง
บุริศร์หัวเราะอย่างไม่แยแส กำลังคิดจะพูดอะไรออกมา นรมนก็คว้ามือเขาเอาไว้ทันที
“ทำไมเหรอ？”
“คุณไปเถอะ！”
นรมนอ้าปาก เธอรู้ว่าบุริศร์มองออก
ถึงแม้บุริศร์จะไม่รู้ว่านรมนต้องการทำอะไร แต่ในเมื่อนรมนบอกว่าจะไป เขาจึงตอบรับ
“ได้ คืนนี้ฉันจะไปดูสักหน่อย”
“ขอบคุณประธานบุริศร์มากที่ให้เกียรติกัน คืนนี้ที่โรงแรมArcher ฉันจะรอท่านนะคะ”
ประโยคสุดท้ายของนลินพูดอย่างคลุมเครือ
สีหน้าของนรมนบึ้งตึงทันที
ตอนนี้เธอยังเป็นคุณนายบุริศร์อยู่ นลินคนนี้อาจจะหน้าด้านไปสักหน่อย
หลังจากบุริศร์วางสายลง นรมนก็ลุกขึ้นเดินไป
“เฮ้ นี่มันเรื่องอะไร ทำไมจะไปแล้วล่ะ？”
บุริศร์รีบขวางนรมนเอาไว้
นรมนมองเห็นสายตาผิดปกติของบุริศร์ มองออกว่าเขารู้สึกโกรธอยู่ข้างใน
“เป็นอะไรไป？ เธอโทรหาผม ไม่ใช่ผมโทรหาเธอ！”
คำพูดของบุริศร์ทำให้แววตาของนรมนยิ่งเย็นชา
เธอสะบัดมือของบุริศร์ออก กล่าวด้วยภาษามือว่า“ใช่แล้ว เป็นเธอที่โทรหาคุณ แต่ทำไมเธอถึงมีเบอร์มือถือของคุณล่ะ？แล้วทำไมมือถือของคุณถึงเก็บเบอร์มือถือของเธอเอาไว้？ไม่ต้องบอกฉันนะว่าพวกคุณไม่ได้เจอกันนานแล้ว เบอร์มือถือยังใช้เบอร์เดิมอยู่”
พูดจบ นรมนก็เดินออกไปด้วยความโมโห
บุริศร์อึ้งไปเล็กน้อย เขาหัวเราะอย่างขมขื่น และวิ่งตามไปอีกครั้ง
“นรมน คุณฟังผมอธิบายก่อนสิ”
นรมนกลับปิดประตูใส่หน้าบุริศร์ จนเกือบกระแทกจมูกของเขา
เขามองประตูอย่างหดหู่ใจ ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี
นรมนเห็นด้านนอกประตูเงียบลง ในใจยิ่งรู้สึกเหี่ยวแห้ง
ไม่ให้เขาอธิบาย เขาก็ไม่อธิบายจริงๆ ใช่ไหม？
นรมนยิ่งคิดยิ่งโมโห เจ็บทรวงอกด้วยความโกรธ
เธอเปิดประตูทันที กลับเห็นว่าบุริศร์ไม่อยู่ที่ประตูแล้ว ในใจยิ่งหดหู่
มายด์ยืนอยู่ตรงนั้น มองเห็นท่าทางของนรมน เธอส่ายหน้าและกล่าวด้วยภาษามือว่า“ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ เห็นได้ชัดว่าคุณสนใจ แล้วทำไมไม่ฟังเขาอธิบายล่ะ？”
“ไม่ฟังไม่ฟังก็คือไม่ฟัง”
นรมนพูดจบ ปิดประตูห้องลงอีกครั้ง
เมื่อสักครู่บุริศร์ออกไปรับสายโทรศัพท์ชั่วคราว เมื่อเขาคุยเสร็จกลับมา มองเห็นนรมนยังคงไม่เปิดประตูเหมือนเดิม ก็ยิ้มขมขื่นอย่างอดไม่ได้
นรมนไม่เปิดประตู เขาก็ทำอะไรไม่ได้ จึงกลับห้องเตรียมตัวออกไป
นรมนรอบุริศร์ส่งวีแชทหาตนเองอย่างโมโห แต่ผู้ชายคนนี้ยังคงหัวดื้อจริง ๆ บอกไม่ฟังเขาอธิบาย เขาก็จะไม่อธิบายจริง ๆ เหรอ？
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอย่างโมโห ไม่รู้ว่าจะหลับลงได้อย่างไร
เมื่อบุริศร์เคาะประตูอีกครั้ง คนที่เปิดคือมายด์
เธอกล่าวด้วยภาษามือ“พี่สาวหลับไปแล้วค่ะ”
“หลับแล้วเหรอ？ ฉันจะไปดูหน่อย”
บุริศร์มาถึงห้องของนรมน เห็นเธอนอนคว่ำหลับสนิทไปเหมือนเด็กอยู่ตรงนั้น
เขาอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้ช่างไม่คิดอะไรมากจริง ๆ ไม่กลัวเขาเข้ามาทำอะไรเธอเลยเหรอ？ยังคงไว้วางใจจริง ๆ เลย
ท่าทางไว้วางใจสำหรับบุริศร์ช่างดูถูกอย่างยิ่ง
เขามาที่หน้าเตียงของนรมน เห็นนรมนหลับพร้อมกับอมยิ้มที่มุมปาก ไม่รู้ว่าเธอฝันถึงอะไร ในฝันมีเขาอยู่ด้วยหรือเปล่านะ？
บุริศร์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ยังเหลือเวลาอยู่มาก
เขานั่งลงหน้าเตียงมองเธอแบบนั้น
ในความฝันของนรมนสังเกตว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องตนเอง
สายตานั้นร้อนแผดเผา ทำให้เธอนอนไม่หลับ
เธอลืมตาขึ้นทันที มองเห็นดวงตาที่มีความรู้สึกลึกซึ้งของบุริศร์จับจ้องเธออยู่ ก็อดหลงใหลไปกับดวงตาของเขาไม่ได้
บุริศร์เห็นเธอตื่นแล้ว แต่ยังไม่ค่อยได้สติ จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้ตั้งใจ“ตื่นแล้ว？”