บทที่ 673 ฉันใจคอไม่ดี

บทที่ 673 ฉันใจคอไม่ดี

นรมนตกตะลึงเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง

น่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกับตอนเย็นล่ะมั้ง หรือถ้าพูดให้ชัดๆ ก็คืออาจจะเป็นคนที่นลินหามาเพื่อสร้างปัญหา

นรมนมองไปที่บุริศร์ที่ยังอาบน้ำในห้องน้ำ เข้าใกล้ตำแหน่งระเบียงโดยไม่ส่งเสียง ลงมือทันทีอย่างรวดเร็วและแม่นยำมาก ไม่นานหนึ่งในนั้นก็ออกมา

และในตอนนี้ คนคนนั้นก็โยนอะไรบางอย่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว

นรมนตกตะลึงเล็กน้อย รู้สึกได้ว่ามีมือใหญ่คู่หนึ่งดึงตนในพริบตาเดียว จากนั้นก็เตะคนคนนั้นอย่างรวดเร็ว จนคนคนนั้นออกไปจากระเบียงทันที

“บุริศร์?”

นรมนจำบุริศร์ได้จากกลิ่นของเขา

เขาไม่ได้อาบน้ำอยู่เหรอ?

ทำไมจู่ๆ ออกมา?

ก่อนที่นรมนจะถามอะไร ก็โดนบุริศร์พาวิ่งออกมาจากห้องนอน

เกิดเสียง “ปัง” ทันใดนั้นห้องนอนก็มีเสียงดังมาก ทั้งหลังสั่นสะเทือน

นรมนตกตะลึงไปทั้งร่าง

มายด์วิ่งออกมาจากห้องตัวเอง ขยี้ตาแล้วทำมือถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”

สัญญาณเตือนด้านนอกก็ดังขึ้น

สีหน้านรมนแย่มาก

เธอรีบดึงมายด์มาในอ้อมแขนตัวเอง เมื่อเห็นเธอสวมเสื้อผ้าบางๆ ก็เอาเสื้อคลุมบุริศร์จากห้องรับแขกมาคลุมให้เธอ

บุริศร์รู้สึกไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาดึงนรมนมาแล้วพูดเสียงทุ้ม “เราออกกันไปก่อน”

ในตอนนี้ นรมนพบว่าบุริศร์แต่งตัวเรียบร้อย ไม่เหมือนคนกำลังอาบน้ำเลย

“คุณหลอกฉันเหรอ?”

“เปล่า แค่แต่งตัวเร็วก็เท่านั้น”

บุริศร์อธิบาย พานรมนและมายด์ออกไปจากห้องชุด

บริกรและเจ้าพนักงานของโรงแรมก็มาถึง

เมื่อผู้จัดการล็อบบี้เห็นบุริศร์ ก็รีบถามขึ้น “ประธานบุริศร์ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่รู้ มีคนเข้ามาทางหน้าต่าง โยนอะไรบางอย่างเข้ามา โชคดีเราออกมาได้ทันเวลา ไม่งั้นไม่รู้ว่าตอนนี้เราจะเป็นยังไง ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงแรมคุณเป็นแบบนี้เหรอ?”

สีหน้าบุริศร์แย่มาก

โชคดีที่เขารู้สึกได้ว่าตอนอยู่ศาลาน่าจะมีคนอยู่กับนรมนสักพัก แต่นรมนไม่ได้บอก เขาก็ไม่อยากถาม เลยหน้าด้านอยากนอนในห้องนรมน

ถ้าเขาไม่อยู่ บุริศร์ไม่กล้านึกถึงผลที่ตามมาเลย

ผู้จัดการล็อบบี้ถูกบุริศร์วิจารณ์จนหน้าค่อนข้างแดง

“เราจะปรับปรุงให้ดีขึ้นครับ ประธานบุริศร์ เราจะเข้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

บุริศร์ นรมนและผู้จัดการล็อบบี้เข้าไปในห้องนอนพร้อมกัน

ทั้งห้องนอนนั้นเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง

นรมนเห็นขวดเบียร์บนพื้นระเบิดแล้ว เศษแก้วแตกกระจายไปทั่ว บนเตียงสึกกร่อนเนื่องจากโดนของเหลวอะไรบางอย่าง ไม่สามารถนอนได้เลย

สีหน้าบุริศร์ยิ่งแย่กว่าเดิม

“นลินเหรอ?”

นรมนทำมือถามบุริศร์

“ไม่ว่าจะเป็นใคร ที่นี่ก็อยู่ไม่ได้แล้ว คืนนี้คุณไปนอนกับฉัน”

บุริศร์กุมมือนรมน

เห็นของเหลวน่าจะเป็นกรดซัลฟูริก แต่ทำไมถึงระเบิดล่ะ?

สิ่งนี้ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ

บุริศร์และนรมนแจ้งตำรวจแล้ว

ตำรวจมาอย่างรวดเร็ว จัดการเรื่องนี้กับหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงแรมและผู้จัดการล็อบบี้

เหตุการณ์นี้รบกวนแขกคนอื่นๆ ของทางโรงแรม แขกหลายคนต้องการเช็คเอาท์ กิจการโรงแรมไม่ดีชั่วขณะหนึ่ง

นรมนและบุริศร์ไม่ต้องการเช็คเอาท์ แค่ไปพักผ่อนที่ห้องบุริศร์

บุริศร์ถึงขนาดบอกตัวเองว่า ต่อไปจะไม่ให้นรมนอยู่นอกสายตาตัวเองอีกแล้ว

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้นรมนไม่รู้ บุริศร์ไม่อยากสร้างความกดดันทางจิตใจกับเธอ เขาก็รู้ว่านรมนอยากเป็นอิสระ

เมื่อมีความโกลาหลทางนี้ นลินก็ได้รับสาย บอกว่าไม่สำเร็จ

เธอโกรธจนกระทืบเท้า

“ไอ้ขยะ!”

“นลิน ฉันว่าพอเถอะ ผู้ชายคนนั้นมันฉลาดเกินไป เราไม่มีโอกาสหรอก และฝีมือผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เลวด้วย เราพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ นะ”

ชายหนุ่มพูดเกลี้ยกล่อมนลิน

นลินยิ้มเยาะพูดขึ้น “พวกมันคิดว่าพระที่อื่นสวดมนต์เก่งกว่าพระในท้องถิ่นเหรอ? ฉันอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว? เครือข่ายคนที่ฉันทำงานด้วยจะโดนพวกมันสองคนที่เพิ่งมาใหม่ไล่ออกมาง่ายๆ งั้นเหรอ? โศธัย มีคำกล่าวที่ว่า ต่อยก่อนได้เปรียบ ถ้าฉันไม่ฉวยโอกาสจัดการพวกมันตอนที่พวกมันยังตั้งหลักไม่ได้ คนที่โดนกำจัดก็คือฉันเอง ดังนั้นเรื่องนี้ห้ามหยุด”

โศธัยได้ยินนลินพูดแบบนี้ ก็ถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “งั้นคุณจะทำยังไง? ตอนนี้ตำรวจมากมายจับตามองอยู่ เราไม่มีโอกาสเลย”

“ไม่มีโอกาสก็สร้างโอกาสสิ ฉันไม่เชื่อว่าพวกมันจะไม่ออกมา ถึงพวกมันจะไม่ออกมา พวกนายเข้าไปไม่ได้หรือไง? แค่ใช้กรดซัลฟูริกสาดหน้านรมน ฉันก็ระบายความโกรธได้แล้ว”

นลินนึกถึงก่อนหน้านี้ไม่นานที่นรมนไล่ตัวเองออกมาที่โรงแรม เธอรอไม่ไหวอยากจะฆ่านรมน

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะเอากรดซัลฟูริกสาดหน้านรมนด้วยตัวเอง

ครั้งนี้ถือว่าหล่อนโชคดี ครั้งต่อไปเธอไม่เชื่อว่าหล่อนจะโชคดีแบบนั้น แต่บุริศร์และนรมนอยู่ด้วยกันอย่างไรก็จัดการยาก

นลินลูบคางตัวเอง ขมวดคิ้วแน่น