ตอนที่ 674
บทที่ 674 ฉันและภรรยาฉันไม่เคยโดนคุกคาม
October 31, 2026
บทที่ 674 ฉันและภรรยาฉันไม่เคยโดนคุกคาม
“มายด์!”
นรมนและบุริศร์ชะงักพร้อมกัน จากนั้นก็วิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ด้านนอกยังมีร่างมายด์ที่ไหนกัน?
เห็นแค่รถตู้คันหนึ่งขับปาดหน้าไปอย่างรวดเร็ว
นรมนยกเท้าจะไล่ตาม แต่บุริศร์ขวางเอาไว้
“ถ้ามีคนคิดจะหลอกใช้มายด์ให้เราทำอะไรบางอย่างล่ะก็ เราไม่ต้องไล่ตามไป พวกมันต้องโทรหาเราแน่นอน”
นรมนมองบุริศร์ แสดงท่าทางถามขึ้น “แล้วถ้าไม่ใช่อย่างที่เราคิดล่ะ? ถ้าเป็นแค่แก๊งค้ามนุษย์เฉยๆ ล่ะ?”
“ฉันจะให้คนของกิมจิจับตาดูสักหน่อย คุณโอเคไหม?”
บุริศร์รู้ว่านรมนมีปมในใจกับกิมจิ แต่ที่นี่คนที่เขาสามารถพึ่งพาได้มีแค่กิมจิเท่านั้น
นรมนตกตะลึงสักพัก ในดวงตามีความดิ้นรนเล็กน้อย แต่นึกถึงความปลอดภัยของมายด์ เธอก็พยักหน้า
เห็นนรมนตกลง บุริศร์ก็รีบโทรหากิมจิ บอกเลขป้ายทะเบียนรถกับกิมจิ ให้คนของเขาตรวจสอบสักหน่อย
นรมนและบุริศร์กลับมาที่โรงแรม
ภายในห้องระเกะระกะ ราวกับมีโจรขึ้น
นรมนรู้ พวกเขาไม่ได้มีสิ่งของมีค่าพิเศษอะไรให้คนมาขโมย ตอนนี้ที่เป็นแบบนี้ เป็นแค่คำเตือนหรือการระบายความโกรธที่นลินมีต่อตน
ในดวงตาเธอมีร่องรอยความโกรธและความเย็นชา
นลินคนนี้ ถ้าไม่รนหาที่ตายก็ไม่ตายหรอก!
สีหน้าบุริศร์หนักอึ้งเล็กน้อย เขารู้ว่าควรสั่งสอนบทเรียนนลินสักหน่อย
บุริศร์ก็ไม่ได้กลัวนรมน โทรหากิมจิต่อหน้านรมน
“ฉันไม่สนว่านายจะใช้วิธีไหน หาที่อยู่นลิน แล้วทำให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้เธออวดเก่งน้อยลงหน่อย”
คิ้วนรมนขมวด แต่ก็ไม่ได้ห้าม
หลังจากทั้งคู่วางโทรศัพท์ โทรศัพท์นรมนก็ดังขึ้น
เธอเห็นเบอร์แปลกบนโทรศัพท์ ดวงตาก็หรี่ลง จากนั้นก็กดเปิดลำโพง
“คุณนายบุริศร์ ฉันรู้ว่าคอคุณไม่ค่อยดี พูดไม่ได้ งั้นก็ฟังฉันพูดก็พอ โอเคไหม? ฉันคิดว่าคุณน่าจะกำลังตามหามายด์อยู่ใช่ไหม? ขอฉันแนะนำตัวก่อนแล้วกัน ฉันคือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านน้ำขาว มายด์เป็นเด็กหมู่บ้านเรา ฉันละเลยเด็กคนนี้มาหลายปีแล้วจริงๆ ตอนนี้รู้ว่าเธออยากกลับมามากๆ เราเลยไปรับเธอกลับมา ยังไงเด็กหมู่บ้านเราเองก็ต้องดูแลใช่ไหมล่ะ? ขอบคุณคุณนายบุริศร์ด้วยที่ใจดีรับไปดูแล”
นรมนและบุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าคนที่รับมายด์ไปจะเป็นคนในหมู่บ้านเดิมของมายด์ แต่ดวงตานรมนก็เย็นชาเล็กน้อย ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคิดว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นท่าทางของตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
บุริศร์รีบเอาโทรศัพท์มาถามขึ้น “ผู้ใหญ่บ้านใช่ไหม? พวกแกจะรับมายด์ไปอย่างโจ่งแจ้งก็ได้ แอบขโมยเอาเธอไปแบบนี้ ไม่เหมือนผู้ดีเขาทำกันเลยนี่?”
“ประธานบุริศร์ ดูคุณพูดสิ ฉันกลัวว่าประธานบุริศร์จะยุ่งเกินไปไม่มีเวลาต่างหาก และมายด์ก็เป็นคนของหมู่บ้านเรา เคยได้ยินว่าเธอเคยขโมยของข้างนอกด้วย เรื่องนี้เราต้องคุยกับเธอสักหน่อย ยังไงก็ห้ามทำให้หมู่บ้านเราอับอายไม่ใช่เหรอ?”
ประโยคนี้ของผู้ใหญ่บ้านแปลกๆ แล้ว
นรมนโกรธจนลุกขึ้นมา แต่แววตาบุริศร์ปลอบเอาไว้
“ฟังความหมายของผู้ใหญ่บ้าน ไม่ใช่ว่าเอามายด์กลับไปมีชีวิตที่ดี แต่อยากจะคุกคามฉันกับภรรยาฉันและอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ?”
บุริศร์ยิ้มเยาะ ระหว่างคิ้วมีความโกรธเคืองมากขึ้น
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะฮ่าๆ พูดขึ้น “ประธานบุริศร์ ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ ทำไมพูดชัดเจนจัง”
“ใครสั่งให้แกทำ? บอกคนที่สั่งแกมา ไม่แน่ฉันอาจจะให้อภัยพวกแก ฉันลืมบอกแกไป บุริศร์อย่างฉันไม่เคยโดนคุกคามมาก่อน”
ผู้ใหญ่บ้านตกตะลึงสักพัก ราวกับไม่คิดว่าบุริศร์จะพูดแบบนี้
บุริศร์ยิ้มเยาะพูดขึ้น “พูดให้ชัดก็คือมายด์เป็นเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ภรรยาฉันใจดีรับเลี้ยงไว้ ไม่ได้เป็นญาติอะไรกับเรา ดังนั้นเธอจะเป็นยังไง จริงๆ เราก็ไม่ได้สนใจอะไรมากจริงๆ หรอก พวกแกใช้มายด์มาคุกคามอะไรเรา มันโง่ไปหน่อยไหม? หรือคนที่สั่งพวกแกไม่ได้บอกพวกแกว่าบุริศร์อย่างฉันเป็นคนยังไง? ในเมืองชลธี ฉันไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น นับประสาอะไรกับเด็กกำพร้าคนเดียว!”
ขณะที่พูด นิ้วบุริศร์ก็เคาะอย่างรวดเร็วบนโน้ตบุ๊ก
ไม่นาน แผนที่ก็ปรากฏบนหน้าจอ มีจุดสีแดงเล็กๆ กะพริบบนบางพื้นที่
นรมนก็เข้าใจทันที
บุริศร์กำลังใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ของตัวเอง จงใจยืดเวลา ต้องการค้นหาตำแหน่งเฉพาะของพวกเขาผ่านอุปกรณ์สื่อสาร
นรมนรีบเข้าไปใกล้ หลังจากเห็นที่อยู่ เธอมองไปที่บุริศร์และลังเลที่จะพูด
บุริศร์รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ถึงแม้จะเป็นห่วงเล็กน้อย แต่เวลานี้ห้ามนรมนก็ไม่เหมาะจริงๆ
“ไปเถอะ ระวังด้วยนะ มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด”
เสียงบุริศร์ไม่ดัง มีแค่นรมนเท่านั้นที่ฟังได้ยิน
นรมนรีบพยักหน้า เปลี่ยนชุดและออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
ผู้ใหญ่บ้านเพราะกำลังคิดเกี่ยวกับคำพูดบุริศร์ กำลังลังเลอยู่ บุริศร์ก็พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ในเมื่อมายด์เป็นคนของหมู่บ้านพวกแก งั้นพวกแกก็เก็บไว้เถอะ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่เกี่ยวกับเราแล้ว ลาก่อนนะ ต่อไปก็อย่าโทรมาอีก ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ บอกว่าพวกแกรังควานฉัน เชื่อฉันเถอะ ฉันสามารถทำได้ทุกวิถีทางเพื่อให้พวกแกเสียใจ”
พูดจบ บุริศร์ก็วางสายทันที
เขารีบเปลี่ยนชุด ตามฝีเท้านรมนออกจากโรงแรมไป
เขาหยุดนรมนไม่ให้ช่วยชีวิตคนไม่ได้ ทำได้แค่ปกป้องความปลอดภัยของพวกเขา