ตอนที่ 675
บทที่ 675 อย่ารอช้าคุณรีบไปหาเธอเลย
October 31, 2026
บทที่ 675 อย่ารอช้าคุณรีบไปหาเธอเลย
สำหรับความรู้สึกกิมจิ นรมนไม่ได้คิดถึงเลย อย่างไรแล้วครั้งนี้ก็เป็นเรื่องด่วน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่คุยกับกิมจิแน่นอน
นรมนส่งข้อความให้บุริศร์ ถามบุริศร์ว่าส่งแผนที่หมู่บ้านน้ำขาวให้เธอได้ไหม
บุริศร์อยู่ระหว่างทางกำลังมาแล้ว
เขาเห็นวีแชทนรมน เมื่อเห็นโทรศัพท์ในมือ ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า ถามขึ้น “มีแผนที่ก็ไม่มีประโยชน์ ภูมิประเทศในหมู่บ้านมันซับซ้อนมาก ต้องให้สักคนเข้าไปสำรวจ”
“อ่อ งั้นฉันรอคนของกิมจิค่อยว่ากัน”
คำพูดนรมนทำให้บุริศร์ชะงักไปสักพัก แต่มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้นรมนเลิกสะเพร่าแล้ว สามารถสงบลงได้ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้บุริศร์ยินดีมากจริงๆ พอคิดว่านรมนได้รับการฝึกมาจากตน ก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจในตัวเอง
“อืม คุณทำแบบนี้ถูกแล้ว รอฉันนะ ฉันจะถึงแล้ว”
“คุณมาเหรอ?”
นรมนประหลาดใจเล็กน้อย
“นี่คุณพูดอะไรไร้สาระ? คุณมา แล้วฉันไม่มาได้เหรอ? ฉันไม่ห้ามให้คุณมาช่วยคน และไม่ได้บอกว่าจะให้คุณทำคนเดียวสักหน่อย?!”
เห็นบุริศร์พูดแบบนี้ สีหน้านรมนก็อบอุ่นเล็กน้อย
“โอเค ฉันจะรอคุณ ฉันจะส่งตำแหน่งให้คุณ คุณมาหาฉัน ในหมู่บ้านน้ำขาวมีการเฝ้าระวังแล้ว ตอนนี้เราผลีผลามเข้าไปไม่ได้ และฉันได้ยินว่านลินเป็นคนให้พวกมันทำแบบนี้ ถ้าตอนนี้ฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันอยากจะฆ่านลินจริงๆ”
ความรู้สึกของนรมนบุริศร์เข้าใจ
เขาก็คิดแบบนี้เช่นกัน แต่สุดท้ายแล้วที่นี่ก็ทำบางอย่างตามที่คาดหวังไม่ได้
“รอก่อน นลินนั่นต้องได้รับผลกรรม”
“ได้รับผลกรรมเหรอ? รอให้พระเจ้าลงโทษเธอ นั่นก็สายไปจริงๆ แล้วล่ะ”
นรมนไม่เคยโกรธเคืองขนาดนี้มาก่อน
“เรื่องของนลินเดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ช่วยคนสำคัญที่สุด ส่งตำแหน่งให้ฉัน ฉันจะถึงแล้ว”
นรมนเห็นวีแชทที่บุริศร์ส่งมา ก็รีบส่งตำแหน่งของตัวเองให้เขา
เมื่อทั้งคู่เจอกัน บุริศร์พบว่าห่างจากหมู่บ้านน้ำขาวแค่ห้ากิโลเมตร
ในขณะเดียวกัน คนของกิมจิก็มาถึงแล้ว
เมื่อนรมนเห็นกิมจิก็ไม่มีสีหน้าใดๆ ก็แสดงท่าทางพูดกับบุริศร์โดยตรง “คุณบอกพวกเขา”
บุริศร์กางแผนที่หนึ่งตรงหน้าพวกเขา แล้วพูดขึ้น “นี่คือแผนที่หมู่บ้านน้ำขาว แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ด้านในมันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตอนนี้เราต้องการคนเข้าไปสำรวจสักหน่อย ไม่ว่าจะเป็นสถานที่กักขังมายด์ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกด้านใด เราต้องแน่ใจทั้งหมด ดังนั้นพวกนายเป็นคนนำ”
กิมจิได้ยินถึงตรงนี้ ก็รีบพูดขึ้น “ฉันเอง!”
แววตาเขาจ้องมองนรมนตลอดเวลา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน นรมนจะต้องให้เขาระวังตัวแน่นอน แต่ตอนนี้นรมนไม่ได้เงยหน้าเลย ราวกับไม่รู้จักเขา และดูเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดด้วย
สีหน้าท่าทางห่างเหินนี้ทำให้ในใจกิมจิรู้สึกอึดอัดมาก
เขารู้เขาไม่สามารถตำหนินรมนได้
บุริศร์มองแววตาที่กิมจิมองนรมน ก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ใครไปก็ไม่สำคัญ ตอนนี้หลักๆ คือต้องเข้าไปให้ได้ ถ้าหมู่บ้านน้ำขาวไม่ไว้วางใจเตรียมซุ่มโจมตีรอพวกเราเข้าไปช่วย นายจะหาข้ออ้างอะไรเข้าไป?”
กิมจิตกตะลึงทันที
บุริศร์เห็นถึงตรงนี้ ก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากด้านหลังยื่นให้กิมจิแล้วพูดขึ้น “บอกว่านลินให้นายเข้าไป นี่คือของติดตัวนลิน โศธัยที่เฝ้าประตูคนนั้นคงรู้จัก”
นรมนเห็นบุริศร์หยิบสร้อยข้อมือหยกแข็งสำหรับผู้หญิงออกมาหนึ่งเส้น ก็หรี่ตาลงอย่างช่วยไม่ได้
ของติดตัวนลิน?
บุริศร์มีมันได้อย่างไร?
ทำไมบุริศร์จะไม่รู้สึกถึงแววตาสำรวจที่แฝงความโกรธเคืองเล็กน้อยของนรมนล่ะ? แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอธิบาย
เขามองกิมจิแล้วพูดขึ้น “พูดยังไงฉันไม่ต้องสอนนายใช่ไหม?”
“ไม่ต้อง ฉันรู้วิธีพูด”
กิมจิรับของในมือบุริศร์มา แววตาเหลือบมองนรมนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่านรมนไม่มองตนเลยสักนิด เขาก็กลัดกลุ้มหันตัวเดินออกไป
เมื่อเขาเดินไป นรมนก็ดึงคอเสื้อบุริศร์เอาไว้ ถึงไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าท่าทางโกรธเคืองทำให้บุริศร์อารมณ์ดีมาก
“เมื่อกี้ฉันแวะบ้านนลิน แล้วขโมยมันมา”
คิ้วนรมนไม่ได้คลายออกสักนิด ราวกับไม่ค่อยอยากจะเชื่อ
บุริศร์รีบพูดอธิบาย “ไปบ้านเธอมาจริงๆ ฉันบันทึกวิดีโอไว้ด้วย ดูสิ”
ขณะที่พูด เขาก็เอาวิดีโอที่บันทึกเมื่อครู่นี้ให้นรมนดู
นรมนถึงได้ปล่อยมือ
เธอเปิดวิดีโอ เห็นในบ้านนลินหรูหรามาก