บทที่ 676 เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

บทที่ 676 เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

บุริศร์รู้สึกว่านรมนจงใจทำให้ตัวเองลำบากใจ กำลังลงโทษตน

เห็นท่าทางกลัดกลุ้มของบุริศร์ จู่ๆ นรมนก็ยิ้ม

“คุณยังยิ้มอีก? คุณเห็นฉันเป็นอะไร?”

บุริศร์ยิ่งกลัดกลุ้มแล้ว

เขามองนรมนด้วยใบหน้าตำหนิ สีหน้าท่าทางนั้นทำให้นรมนยิ้มสุขใจยิ่งกว่าเดิม

ยากที่จะเห็นท่าทางนี้ของบุริศร์

เห็นบุริศร์อารมณ์ไม่ดีจริงๆ แล้ว นรมนก็รีบหุบยิ้ม แสดงท่าทางพูดขึ้น “ไม่ใช่ให้คุณไปทำดีกับเธอ แต่ให้คุณไปลักพาตัวเธอมา ทางที่ดีให้เธอส่งข้อความขอความช่วยเหลือจากโศธัยด้วย”

“ฉันไม่ไป กิมจิก็ทำเรื่องนี้ได้”

บุริศร์ปฏิเสธอย่างอึดอัด

เดิมทีเขาเกลียดนลินแทบตาย ตอนนี้ยังจะให้เขาไปลักพาตัวผู้หญิงคนนั้นอีก ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะถือโอกาสนี้เอาเปรียบตนก็ได้

เมื่อพูดถึงกิมจิ กิมจิก็พูดขึ้นทันที “ฉันทำได้”

ในที่สุดนรมนก็มองไปทางกิมจิ แต่มองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ส่ายหน้า แสดงท่าทางพูดขึ้น “คนอื่นไม่ได้ ได้แค่คุณเท่านั้น คุณคิดว่านลินที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จะคิดไม่ได้เหรอ? เธอจะยิ่งระวังตัวมากขึ้น คนปกติไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้ ผู้หญิงคนนั้นฉลาดมากนะ”

บุริศร์เงียบไป

เขาไม่มีทางคัดค้านคำพูดนรมน ดังนั้นจึงยิ่งกลัดกลุ้ม

“ได้หรือไม่ได้?”

นรมนเร่งเร้า

สีหน้าบุริศร์ยิ่งกลัดกลุ้มแล้ว

“คุณไม่กลัวฉันโดนเธอล่อลวงไปเหรอ?”

“โดนล่อลวงไปได้ก็แสดงว่าไม่ใช่โชคชะตาของฉัน แล้วฉันจะไปเสียดายอะไร?”

คำพูดนรมนเกือบทำให้บุริศร์โมโหขึ้นมา

เขาถือว่าเข้าใจ ตอนนี้นรมนไม่ได้จริงจังกับเขาจริงๆ

ความกลัดกลุ้มนี้มันท่วมท้นตัวเขา ทำให้เขากลืนความโกรธลงไป ไฟที่กำลังแผดเผา แต่ไม่สามารถระบายออกไปได้

เห็นนรมนกำลังรอคำตอบจากตน เขาก็พยักหน้าอย่างหดหู่มาก

“ก็ตามนั้น คุณรีบไป ฉันจะรอคุณควบคุมตัวนลินได้ จากนั้นก็เริ่มพยายามหาทางช่วยเหลือทางนี้”

นรมนยิ้มเหมือนดอกไม้ แต่ในใจบุริศร์ขมขื่น

มายด์คนเดียวทำให้เขาสามารถละทิ้งศักดิ์ศรี ถ้าเปลี่ยนเป็นคนที่สำคัญกว่า นรมนยังจะให้ตนละทิ้งศักดิ์ศรีอยู่ไหม?

เขายิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าใจ พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้คุณต้องชดใช้ฉัน”

“ได้ๆๆ! รีบไปเถอะ”

นรมนเร่งเร้า

บุริศร์มองนรมนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่าทางน้อยใจนั้นเกือบทำให้นรมนกลั้นไว้ไม่อยู่

ทำไมเธอไม่รู้ว่าในใจบุริศร์หดหู่?

จักรพรรดิแห่งเมืองชลธีผู้มีเกียรติไปยั่วยวนผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเจตนาแอบแฝงกับตน พูดไปใครจะเชื่อ?

อย่าว่าแต่พูดออกไป มันเป็นเรื่องที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิด ตอนนี้บุริศร์ทำเรื่องนี้ได้เพื่อเธอ ในใจนรมนก็ซาบซึ้งมาก

เหตุผลที่เธอจัดเตรียมแบบนี้ แน่นอนเพราะเชื่อใจความรู้สึกที่บุริศร์มีต่อตน ไม่ว่านลินจะมีกี่วิธี แค่บุริศร์ไม่ยินยอม เธอก็ทำไม่สำเร็จ

เรื่องนี้นรมนมีความมั่นใจมาก

หลังจากบุริศร์ออกไปแล้ว กิมจิกำลังมองนรมนต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่นรมนก้มหน้าทันที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูข่าว เห็นเขาเป็นมนุษย์ล่องหนทันที

กิมจิขบฟัน รู้สึกค่อนข้างอิจฉาบุริศร์

อย่างน้อยบุริศร์ก็สามารถทำให้นรมนปฏิบัติด้วยความอ่อนโยน แต่เขาล่ะ? เดาว่าโดนนรมนลากเข้าไปในบัญชีดำแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแผนพิเศษพยายามหาทางช่วยเหลือในครั้งนี้ เกรงว่านรมนคงไม่แม้แต่จะส่งวีแชทมาหาตนเลยด้วยซ้ำ

นรมนไม่ใช่ไม่รู้สึกถึงสายตากิมจิ แต่เธอไม่อยากถูกหักหลังอีกแล้วจริงๆ

คมทิพย์ส่งสถานการณ์การบริหารห้างให้กับเธอ

ดูแล้ว คมทิพย์มีความสามารถด้านการบริหารธุรกิจอย่างมาก หลังจากได้รับกิจการไม่กี่วันก็สามารถจัดมันได้เป็นระเบียบเรียบร้อย

นรมนคุยไม่กี่คำกับคมทิพย์ คมทิพย์กลัวว่าเธอจะมีเงินไม่พอใช้จ่ายข้างนอก ก็เลยโอนเงินมาให้เธอบางส่วน นรมนคิดว่าเงินพวกนี้อาจจะเกินปริมาณการซื้อขายของห้างก็ได้

กานต์ก็ฝากบอกนรมนว่าขอให้เที่ยวอย่างมีความสุขและอื่นๆ ไม่ต้องเป็นห่วงเขากับกิจจา ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาไม่รังเกียจที่จะมีน้องชายหรือน้องสาวตัวน้อยเพิ่มอีกคน

มุมปากนรมนกระตุก

นี่เด็กอายุสี่ขวบเหรอ?

ทำไมรู้อะไรมากมายขนาดนี้?

เธอสั่งสอนกานต์สักหน่อย ทันใดนั้นก็รู้สึกคิดถึงกมลเป็นพิเศษ

นรมนหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรไปที่เบอร์คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก

เมื่อป้าอ้อยรับโทรศัพท์ นรมนก็ตกตะลึง

ตัวเองจะพูดอะไรได้ล่ะ?

ตอนนี้นอกจากแสดงท่าทาง ยังพูดอะไรได้อีก?

คาดว่าตัวเองแสดงท่าทางไป กมลก็ไม่เห็นและไม่เข้าใจ

นรมนได้ยินเสียงทางด้านป้าอ้อยสอบถามตลอด และวางสายลงด้วยความเศร้านิดหน่อย

กิมจิเห็นฉากนี้ ก็รีบพูดขึ้น “นายหญิง ถ้าคุณคิดถึงคุณกมล ฉันไปรับเธอมาได้นะ”

“ไม่จำเป็น”

นรมนแสดงท่าทางปฏิเสธ

ทันใดนั้นกิมจิก็พบระยะห่างของตัวเองและนรมนในตอนนี้