บทที่ 686 เขาคนนี้มีนิสัยรักสะอาด

บทที่ 686 เขาคนนี้มีนิสัยรักสะอาด

นรมนรู้ว่าในเวลานี้ มันอาจไม่เหมาะสมที่จะบอกเจตต์เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ แต่ว่าใครเรียกพวกเขาว่าเป็นเพื่อนกันละ? ใครบอกว่าเธอเองไร้หนทางกันแล้ว?

“คุณพูดไร้สาระอะไรกัน? ระหว่างเราสองคนมีอะไรที่ไม่ช่วยกันอีก? ตอนแรกที่ธุรกิจผมล้มเหลว บุริศร์ยังให้เงินผมมา ผมยังคงระลึกถึงความเมตตานี้เสมอ หากคุณกำลังมองหาแพทย์ให้บุริศร์ ไม่ต้องกังวล ผมจะระดมทุกคนที่ผมรู้จักให้ไปหาเขาทันที”

เจตต์คิดว่านี่คือสิ่งที่นรมนต้องการให้ช่วย เขาจึงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

นรมนกลับส่ายหน้า พิมพ์ลงไปในวีแชท “ไม่ใช่เรื่องนี้ ฉันแค่อยากจะยืมเงินคุณ”

“ยืมเงิน?”

เจตต์คิดว่าเขามองผิด รีบขยี้ตาตัวเอง

ไม่ผิด เป็นคำว่า ยืมเงิน สองคำเหมือนเดิม

แต่ธุรกิจตระกูลโตเล็กนั้นใหญ่โตมาก จะขาดอะไรก็ได้ยกเว้นขาดเงิน

นี่เป็นครั้งแรกที่นรมนเปิดปากยืมเงินจากผู้อื่น เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“ใช่ ตอนนี้ฉันกำลังประสบกับความลำบาก ต้องการเงินหมุนเวียนสองล้าน เรื่องนี้ฉันไม่อยากให้ใครรู้ ดังนั้นเลยมาถามคุณ ถ้าหากคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ ฉันจะไปถามคนอื่น”

นรมนรีบพิมพ์อย่างรวดเร็ว

ในที่สุดเจตต์ก็ตอบสนองกลับมา

“ถามอะไรหน่อย? คุณยังรู้จักใครอีก? คมทิพย์ก็ไม่ได้มีเงิน นอกจากเธอแล้วคุณยังรู้จักใครอื่นอีก? พฤกษ์หรือ? ถ้าหากคุณสามารถยืมจากพฤกษ์ได้ คงไม่เปิดปากยืมผม ถ้าอย่างนั้นมีใครอีก? ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา? หรือพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน? ให้เดาว่าคุณไม่กล้าเอ่ยปากยืม? หรือยิ่งมั่นใจที่จะพูดได้ว่าพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณประสบปัญหานี้อยู่? ”

ชุดคำถามของเจตต์ ทำให้นรมนเงียบสนิท

อันที่จริง เธอไม่กล้าบอกพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนเธอเพิ่งจ่ายเงินให้กับพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เป็นประจำและบางครั้งก็ส่งวีแชทเพื่อบอกพวกเขาว่าเธอสบายดี แค่ยุ่งนิดหน่อย

ตอนนี้ถ้าพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน รู้ว่าพวกเขากลายเป็นใบ้ ไม่รู้เลยว่าจะเสียใจแค่ไหน

แม้จะรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปกปิดได้ไปชั่วชีวิต แต่ก็สามารถปิดไปได้วันต่อวัน

เมื่อเห็นนรมนเงียบ เจตต์ก็รู้ว่าเขาพูดถูก

เขาไม่รู้ว่าเรื่องที่คมทิพย์กลับไปหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ดังนั้นจึงไม่มีความคิดเห็นอะไรมาก

“เอาบัญชีมาให้ฉัน”

“หืม?”

นรมนงงงันเล็กน้อย

“หืมอะไรละ? เอาบัญชีคุณมาให้ผม ไม่อย่างนั้นผมจะโอนเงินไปให้ยังไง?”

เจตต์รู้สึกว่านรมนตอนนี้ค่อนข้างโง่

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของบุริศร์!

เขาสาปแช่งในใจ

หลังจากนั้นนรมนก็พลันตอบสนอง และรีบพิมพ์บัญชีของเธอส่งไป ก่อนพิมพ์ลงไปว่า “ขอบคุณ”

“อยากขอบคุณจริงๆก็ดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องสนใจดูผม คุณก็พิการไปแล้ว”

เจตต์โกรธมากเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

หัวใจของนรมนพลันอบอุ่น

“ไม่ต้องกังวลนะ อีกสามเดือนฉันจะจ่ายคืนแน่”

“ไมต้องรีบหรอก นี่ไม่ได้ให้ยืมหรอก เป็นเงินของพวกคุณแต่แรก เป็นเงินที่ทำให้ผมกลับมายืนได้อย่างยิ่งใหญ่ ตอนนี้ผมคืนให้กลับบุริศร์แล้ว แล้วก็คุณชายเจตต์เมื่อก่อนคนนั้น ตระกูลรัตติกรวรกุล ไม่ได้พึ่งพาธุรกิจเหล่านั้นอย่างเมื่อก่อนแล้ว ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เป็นเรื่องเงินๆ มาพูดกับผมได้”

หลังจากเจตต์พูดจบ เขาก็หยุดไปสักพัก แล้วถามว่า “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? ผมจะไปหาคุณ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันอยู่ที่ที่ไกลมาก ไม่ได้อยู่ในเมืองชลธี ทำธุระของคุณก่อนเถอะ คราวหลังถ้าต้องการอะไรค่อยหาคุณ ไม่ต้องกังวลนะ ฉันไม่เกรงใจคุณหรอก”

“นรมน ถ้าคุณเกรงใจผม ถ้าอย่างนั้นก็คือดูถูกผม รู้ไหม? โอเค ผมก็ยุ่งเหมือนกันทางนี้ รอสองสามวันให้ผมจัดการเรื่องราวเสร็จ แล้วจะไปหา”

เจตต์พูดจบก็วางสายไป

ไม่นานนัก นรมนก็ได้รับข้อความทางโทรศัพท์ แสดงให้เห็นว่ามีเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชี

นรมนเปิดดู นึกไม่ถึงเลยว่ามีห้าล้านบาท

เจตต์ให้เงินเธออีกสามล้าน และด้านหลังยังมีข้อความถึง

“ผมกลัวว่าคุณอยู่ข้างนอกจะได้รับโทษ เลยให้อีกหน่อย ไม่พอก็บอกผม นั่นคือเงินทั้งหมดในบัญชีของผมตอนนี้ พรุ่งนี้ยังมีอีกสิบกว่าล้านที่ได้คืนกลับมา ถึงตอนนั้นผมจะโอนให้คุณอีกหน่อย ”

นรมนซาบซึ้งมาก และตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องแล้ว พอแล้ว”

เจตต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เดาว่าคงยุ่งจริง

มีเงินห้าล้านแล้ว นรมนรีบส่งไปให้รองนายกเทศมนตรีเจนภพอย่างเร็ว แถมยังดำเนินการโอนถ่ายขั้นตอน และยังเซ็นสัญญากับSHILI

หลังจากรับช่วงต่อบริษัทท่องเที่ยว กิจธุระของนรมนเปลี่ยนไปมากมาย

เธอไม่เคยรู้เลยว่าการบริหารบริษัทลำบากขนาดนี้ ในตอนสุดท้ายของวัน เธอรู้สึกเหนื่อยจนแทบจะล้มลง

แม้ว่านรมนจะเหนื่อยมาก แต่ก็ยังมาหาบุริศร์ที่วอร์ดผู้ป่วย นำเรื่องราวของตัวเองวันนี้มาพูดกับบุริศร์อีกรอบ

เธอรู้ว่าตัวเองพูดไม่ได้ เธอจึงดาวน์โหลดโปรแกรมแปลง พิมพ์เป็นคำพูดที่ต้องการพูดลงไป หลังจากนั้นเปลี่ยนแปลงเป็นเสียง ให้บุริศร์ฟัง

ไม่มีเลยที่นรมนไม่หวังให้ตัวเองสามารถพูดด้วยตัวเองให้บุริศร์ฟัง แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสนใจเสียงของตัวเอง

หลังจากอยู่กับบุริศร์จนถึงสี่ทุ่ม นรมนก็กลับไปที่โรงแรม

เธอดูราคาของโรมแรม ทันใดก็รู้สึกว่ามันสิ้นเปลือง

เธออยู่คนเดียว ถ้าอยู่ในโรงแรมก็ว่างเปล่า

นรมนนอนอีกหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาจะไปหาบ้านอยู่

เธอหาเช่าอพาร์ทเม้นที่ใกล้กับโรงพยาบาลอยู่