ตอนที่ 687
บทที่ 687 ฉันไม่ได้ขาดน้องสาว
October 31, 2026
บทที่ 687 ฉันไม่ได้ขาดน้องสาว
นรมนโอบกอดความเชื่อนี้ รอคอยปาฏิหาริย์
ข่าวจากทางฝั่งป้องถูกส่งมาเป็นระยะ แต่ก็ไม่เป็นที่น่าพอใจ
ในที่สุดเจตต์ก็รู้ว่านรมนอยู่ที่ไหน เขาบินตรงมาหาเธอ
นรมนตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเจตต์
เจตต์กอดนรมน มีน้ำเสีนงสะอื้น
“นรมน คุณผอมลง”
คำพูดนี้ของเขาทำให้นรมนรู้สึกแสบที่จมูก
เธอตบหลังเจตต์เบาๆ
เขาไม่เคยหรือ?
คืนวันในต่างถิ่นแน่นอนว่าต้องนำความเศร้าเสียใจมา เจตต์พูดไม่จบ ธุรกิจหนึ่งล้มเหลวไปแสวงหาความมั่งคั่งต่างแดน สามารถดีได้ถึงที่ไหน? บางทีคือช่วงชีวิตของคนที่ไปลิ้มรสชาติของชีวิต
“ฉันไม่เป็นไร”
นรมนทำภาษามือบอกเขา ทำเสร็จเพิ่งจะมาสังเกตว่าดวงตาของเจตต์ชื้นเล็กน้อย
“ทำไมโง่ขนาดนี้”
เขาทำภาษามือส่งกลับไป ก่อนจิ้มไปที่หน้าผากของนรมนอย่างแรง
นรมนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วเบาๆ
“เจ็บเหรอ? เจ็บจนเตือนตัวเองได้หรือยัง? พูดมา วางแผนอะไร? หือ? ตามฉันมายังดีมากกว่า จะไปอยู่ข้างกายบุริศร์ ผลเป็นไงต้องมากลายเป็นคนที่มีคุณธรรมสูงส่ง นรมน นี่คุณโง่หรือ? ดูแล้วก็ไม่ได้ไม่ฉลาด ทำไมอยู่ข้างบุริศร์แล้วถึงได้โง่ขนาดนี้นะ? ตอนนี้เขานอนเป็นผักแล้วก็ยิ่งดี คุณมาอยู่กับผมดีกว่า”
เจตต์โพล่งออกไปดื้อๆ
นรมนจ้องเขาเขม็ง ก่อนทำภาษามือ “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ”
“ไม่ต้องมาทำภาษามือใส่ผม ผมไม่เข้าใจ นรมน ผมจะบอกคุณให้ ไม่ว่าบุริศร์จะเป็นยังไง คุณไปรักษาเสียงของคุณให้หาย
เสีย ได้ยินไหม? เท่าไหร่ผมก็จ่าย”
สิ่งที่เจตต์พูดทำให้นรมนรู้สึกซาบซึ้งใจ
“ฉันค่อนข้างสบายดี จริงๆ”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เพื่อส่งข้อความทางวีแชทให้เจตต์
เมื่อเจตต์เห็นสิ่งนี้ เขาก็โยนโทรศัพท์ทิ้งด้วยความโกรธ
“ให้ตายเถอะ ทำไมตอนนั้นผมถึงได้ไปกันนะ? คุณตอนนั้นตัวคนเดียวต้องทำอะไรไม่ถูกแน่เลยใช่ไหม? ผมบอกว่าผมชอบคุณ และยังบอกว่าจะทำให้คุณมีแต่วันที่ดี แล้วเป็นยังไง? ตอนที่คุณต้องการผมที่สุด ผมไปอยู่ตรงไหนวะ?”
เจตต์เอาแต่โทษตัวเองไม่หยุด
เมื่อเห็นเขาเป็รเช่นนี้ นรมนก็รีบนั่งยองๆ และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาใส่ไว้มือของเขา
เธอเขียนบนวีแชทว่า “ไม่โทษคุณเลย ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันไม่ดี คุณมานี่เพื่อทำงานเหรอ?”
“ผมลางานมาเพื่อมาดูคุณ ผมจะฉวยโอกาสตอนที่บุริศร์นอนเป็นผัก แย่งคุณไป ผมก็ไม่เชื่อแล้ว ตอนนี้เขาเป็นอย่างนี้ คงกระโดดขึ้นมาต่อยผมไม่ได้แน่”
เจตต์ดูเหมือนว่าจะไม่กลัวบุริศร์ได้ยิน เขาพูดเสียงดังมาก
นรมนมองไปทางบุริศร์ด้วยความกังวล เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีการตอบสนอง ความผิดหวังก็ฉายชัดผ่านดวงตา
แบบนี้ยังไม่ได้ยินอีกหรือ? กระตุ้นไม่ได้เลยหรือ?
สมองของบุริศร์หลับไหลจริงๆ?
เจตต์เห็นดวงตาของนรมนจ้องมองไปที่บุริศร์ และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “อย่าไปมองเขา ตอนนี้เขาก็เหมือนคนที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง คุณจะพูดหรือทำอะไร เขาก็ไม่ได้ยินและรู้สึกไม่ได้ ผมมานี่เพื่อดูคุณ คุณไปเป็นเพื่อนผมทานข้าวหน่อยสิ”
“แต่บุริศร์อยู่ที่นี่คนเดียวฉันไม่วางใจ”
นรมนเขียนบนวีแชท
“มีอะไรไม่วางใจ? เขาก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว บินหนีไปไหนไม่ได้หรอก”
คำพูดของเจตต์ทำให้นรมนไม่พอใจเล็กน้อย
“เขาไม่ใช่คนที่เหมือนตายไปแล้ว ฉันไม่อนุญาตให้คุณพูดถึงเขาอย่างนี้”
“โอ้ ตายแล้ว นรมน สมองคุณมีปัญหาหรือ? บุริศร์เป็นอย่างนี้แล้ว คุณยังจะเฝ้าดูแลเขาไปทำไม? แสดงความรักความภักดี? เลิกล้อเล่นเสีย คิดว่าตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่กัน จะเหลือชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปี? ถ้าบุริศร์รักคุณจริง เขาควรปล่อยคุณไปและปล่อยให้คุณหาความสุขที่เป็นของตัวเอง แทนที่จะใช้เวลากับเขาที่นี่!”
เสียงของเจตต์ดังมาก ไม่กลัวว่าบุริศร์จะได้ยินสักนิด ราวกับให้บุริศร์เป็นคนที่ตายไปแล้วจริงๆ
“ดูคุณสิ หน้าตาก็สวยงาม ยังจะตัดสินใจดูแลเขาอีกหรือ? ถ้าหากว่าเขาไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยตลอดชีวิต คุณก็จะดูแลเขาตลอดชีวิต ไม่หาใครอื่นอีกเลยตลอดชีวิตเหรอ?”
“ใช่!”
นรมนตอบกลับอย่างหนักแน่น
ดวงตาของเธอสว่างจ้าและแน่วแน่มาก จนทำให้หัวใจของเจตต์แสบร้อนเล็กน้อย
ผู้หญิงที่รักเดียวใจเดียวแบบนี้ ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองพลาดจากเธอกันนะ?
“โอเค โอเค ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ดูผมมาจากที่ไกลนะ ไปกินข้าวกับผมสักมื้อได้ไหม? มันแค่ประเดี๋ยว ส่วนบุริศร์คุณหาพยาบาลมาดูแลเขาชั่วคราวสักพัก ก็ไม่เป็นไรแล้ว”
เพื่อปกปิดความเศร้าของเขา เจตต์จึงพูดไม่ดีต่อไปไม่หยุด
นรมนรู้ เจตต์ที่ยังพูดอยู่แบบนี้ แต่ว่าอยากจะบังคับให้เธอทำอะไรจริงๆ เขาไม่ยอมหรอก
เธอมองไปที่บุริศร์ ก่อนใช้โปรแกรมแปลงเสียงพูดกับเขา “ฉันออกไปกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกลับมาหาคุณ”
หลังจากนั้น เธอก็จูบไปที่หน้าผากของบุริศร์ตามปกติ
มุมปากของเจตต์กระตุกเล็กน้อย
เวร!
ควรทำอย่างไรหากจู่ๆรู้สึกหึง?
อยากนอนอยู่ที่นี่เหมือนบุริศร์ คงสามารถได้รับการดูแลจากนรมน
แน่นอนว่า เจตต์คิดเรื่องนี้ได้ในใจ
นรมนพาเจตต์ไปที่แผงขายอาหารด้านหลังโรงพยาบาล
เจตต์ตกตะลึง
“คุณพาผมมากินที่นี่?”