ตอนที่ 688
บทที่ 688 ผู้หญิงคนนี้ตาบอดหรือเปล่า?
October 31, 2026
บทที่ 688 ผู้หญิงคนนี้ตาบอดหรือเปล่า?
“เกิดอะไรขึ้น?”
ก่อนที่ปัญญ์จะจากไปเขามอบหมายนรมนให้เวทัสดูแล และตอนนี้นรมนได้ส่งข้อความถึงเวทัส เขาก็ให้ความสำคัญกับเธอเป็นอย่างมาก
นรมนพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง และถ่ายรูป
เวทัสเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเจตต์พบพยาบาล เขาก็พาเธอไปที่วอร์ด แต่กลับเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนรมน ช่วยนรมนทำความสะอาดบุริศร์ เขาร้อนรนใจทันที
“นั่นคือใคร? คุณคือใคร? ใครให้เข้ามา?”
เมื่อนรมนเห็นว่าเจตต์กำลังจะเข้ามา จึงรีบอธิบายทันที
“นี่เพื่อนฉัน ชื่อเวทัส ตำรวจของที่นี่ ฉันแจ้งตำรวจ ให้เขามาจัดการเรื่องทารุณกรรม ”
ทันใดนั้นใบหน้าของเจตต์ก็พลันมืดลง
“เพื่อนของคุณ? มานี่ไม่กี่วันเอง? มีเพื่อนไปทุกหนทุกแห่งได้อย่างไรกัน? ผมจะบอกคุณให้ คนสมัยนี้ไม่ใช่คนดีทุกคน ระวังหน่อย อย่าเชื่อใจใครง่ายไป”
มุมปากของนรมนกระตุกเล็กน้อย
“คุณดูสนใจมาก”
นรมนมองไปยังพยาบาลที่อยู่ด้านหลังเจตต์ ด้วยดวงตาเย็นชาเล็กน้อย
เมื่อพยาบาลรับจ้างเห็นตำรวจ ตกใจจนรีบสารภาพผิดทุกอย่างออกมา
“ขอโทษ ฉันขอสารภาพ ฉันได้ยินมาก่อนหน้าที่คุณถามคุณหมอเกี่ยวกับชุดของคุณบุริศร์ ฉันคิดว่าบนตัวเขาน่าจะมีของมีค่าติดตัว ดังนั้นก็เลยฉวยโอกาสที่คุณไม่อยู่ที่นี่ค้นหามัน แต่ฉันหาไม่เจออะไร จริงๆนะ”
คำอธิบายของพยาบาลรับจ้าง ทำให้นรมนโกรธมากขึ้น
“เรื่องที่คุณอยากได้เงินทองของเราก็ช่างมันเถอะ นึกไม่ถึงว่าคุณจะ ปล่อยให้คนไข้อยู่ในโรงพยาบาลด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยอยู่ในโรงพยาบาล คุณเป็นพยาบาลได้อย่างไร? แล้วก็ ทำไมบนตัวของคุณผู้ชายมีรอยหยิก”
นี่คือจุดที่นรมนโกรธมากที่สุด ,
ขอเงินช่างมัน นึกไม่ถึงว่าจะฉวยโอกาสตอนบุริศร์ไม่ได้สติข่มเหงเขา มีอย่างที่ไหนกัน
เมื่อไหร่กันที่บุริศร์โดนดูถูกเช่นนี้?
เวทัสเห็นว่าดวงตาของพยาบาลวูบไหว เขาก็พูดอย่างเย็นชา “ถ้าคุณไม่พูดอะไร ผมจะพาคุณไปจริงๆแล้วนะครับ”
“ไม่เกี่ยวกับฉันนะ”
พยาบาลรีบชี้ไปที่เจตต์
“เป็นเขา! เขาให้เงินฉันมา ให้ฉันทำแบบนี้ ฉันแค่คิดว่าจะหาได้มากกว่านี้ไหม ดูว่าบนตัวคุณบุริศร์มีของมีค่าอะไรอีกหรือเปล่า ดังนั้นจึง… …”
คำพูดของพยาบาลทำให้สีหน้าของนรมนมืดดำลงทันที
“เป็นคุณ?”
เธอมองไปที่เจตต์ ทั่วทั้งร่างกายมีความรู้สึกคิดไม่ออกเล็กน้อย
เจตต์เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงแล้ว เขาแตะไปที่คาง ก่อนจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
“เป็นผมแล้วอย่างไร? ผมเห็นบุริศร์แล้วไม่ถูกชะตา ตอนเขาตื่นผมทำอะไรเขาไม่ได้ ขอให้ผมได้ฉวยโอกาสรังแกเขาตอนโคม่าอยู่ไม่ได้หรือไงกัน?”
เสียงของเจตต์ยิ่งพูดยิ่งเบาลง เพราะเขาเห็นว่าใบหน้าของนรมนยิ่งไม่น่ามองขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ใช่นะ นรมน ผมไม่ได้ไม่ดีอะไรเลย หยิกไม่กี่ครั้งเอง ไม่ได้ฆ่าใครสักหน่อย ผม โอ้ นรมน!”
คำพูดร้ายกาจของเจตต์ยังไม่ทันพูดจบ นรมนก็ตรงดิ่งไปทางประตูทันที
เจตต์รีบตามไปอธิบาย
“คุณอย่าโกรธ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วโอเคไหม? ไม่อย่างนั้น คุณหยิกกลับก็ได้ หยิกผมโอเคไหม? ให้คุณพอใจก็ดีแล้ว อย่าโกรธเลยนะ”
ขณะที่พูด นรมนเปิดประตูแล้ว เจตต์เดินตามหลังไป นรมนหันกายกลับมา ลากคอเสื้อเขาโยนให้ออกไปข้างนอก
จากนั้นเสียง ‘ปัง’ ก็ดัง นำประตูปิดลง
เจตต์เกือบจะไม่ยืนหยัด เมื่อรอให้ยืนหยัดก็ถูกนรมนกวาดออกไปจากห้องแล้ว
“นรมน ฟังผมพูดก่อน อย่าทำแบบนี้ นรมน โอ้ย ปวดท้อง!”
เจตต์มีเล่ห์เหลี่ยมมากมายร้อยแปด นรมนไม่สน
เธอมองไปที่พยาบาล ก่อนจะส่งข้อความอย่างเย็นชาให้เวทัส “จัดการคนนี้ตามขั้นตอนเถอะค่ะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว”
เวทัสพยักหน้า
“คนข้างนอก… …”
เขามองออกว่านรมนโกรธมาก แต่ดูเหมือนว่าเธอจะให้อภัยผู้ชายข้างนอกคนนั้น
บุริศร์เป็นจุดอ่อนของนรมน ซึ่งเป็นระดับที่ไม่สามารถแตะต้องได้ แม้แต่พยาบาลรับจ้างเธอก็ไม่ปล่อย แต่แค่กลับโยนผู้ชายคนนั้นออกไปข้างนอก ดังนั้นเวทัสเลยเปิดปากถาม
อารมณ์ของนรมนดูสับสนเล็กน้อย เธอพิมพ์ว่า “ฉันจะจัดการเขาเองค่ะ รบกวนคุณแล้ว”
“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อน มีเรื่องอะไรโทรหาผมนะครับ”
เวทัสออกไปพร้อมกับพยาบาลรับจ้างคนนั้น
เมื่อประตูห้องเปิดเดี๋ยวนั้น เจตต์อยากจะเข้ามา กลับถูกสายตาเย็นชาของนรมนทำให้ชะงักขาเขาไว้
“อันนั้นนะนรมน ผมแค่ล้อเล่น ไม่งั้นคุณหยิกผมกลับสิ จริงๆนะ ผมพูดจริง!”
นรมนไม่สนใจ เธอปิดประตู
ตั้งแต่นั้นมา นรมนก็เหมือนพักอยู่ในนั้น ทำอะไรต่างก็ไม่ยืมมือใคร ดูแลบุริศร์ทั้งวันทั้งคืน เป็นเพื่อนคุยกับเขา นวดให้เขา ดูแลเรื่องอาหารการกิน แม้จะป้อนอาหารไม่ได้ เธอก็ยังพยายาม
แต่ดูเหมือนเจตต์จะพูกเธอลืมไปเสียสนิท และบางครั้งเห็นแล้วก็เดินผ่านไป ไม่เหลียวแลสนใจเลยสักนิด
หลังจากทำแบบนี้ผ่านไปสามวัน เจตต์ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“นรมน มีอะไรก็พูด อย่าทำเย็นชาแบบนี้ โอเคไหม?”
เจตต์เดินไปขวางทางนรมน
นรมนถืออ่างน้ำซึ่งเป็นน้ำที่ใช้เช็ดตัวของบุริศร์ เจตต์ขวางเธอไว้ ดวงตาของเธอเย็นชาเล็กน้อย
“หลีกไป”
แววตาของนรมนแสดงความหมายอย่างนั้นจริงๆ