ตอนที่ 690
บทที่ 690 ฉันเต็มใจที่จะรักคุณ
October 31, 2026
บทที่ 690 ฉันเต็มใจที่จะรักคุณ
นรมนกลัวว่าเจตต์จะทำอะไรเกินไปกับนิตาและวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว กลับพบว่าเจตต์กำลังค้ำนิตาไว้กับกำแพง
ไม่ต้องพูดถึง ร่างกายราวร้อยแปดสิบห้าที่มาจับคู่เข้ากับส่วนสูงร้อยห้าสิบของนิตา ความสูงแตกต่างกันมาก แต่สายตาที่ไม่ยอมแพ้ของนิตาเหมือนกับหมาป่าที่ยากจะเชื่องตัวหนึ่ง ทำให้คนอดไม่ได้ที่เกิดความรู้สึกอยากจะเอาชนะให้ได้
ทันใดนรมนก็รู้สึกว่า เจตต์กับนิตาค่อนข้างเหมาะสมกัน
ความรู้สึกนี้ทำให้เธอหยุดชะงักการกระทำของตัวเองชั่วคราว ยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองดูการกระทำของทั้งสองคน
นิตาผลักเจตต์ไม่ออก
“คุณปล่อยฉันนะ!”
“ไม่ใช่ว่ามีฝีมือเหรอ? ไม่ใช่ว่าแรงเยอะเหรอ? ไม่ใช่พูดว่าผมเป็นไอ้ไก่อ่อน ไม่ใช่ผู้ชาย? จะผลักผมออกไปด้วยตัวเองไม่ใช่?”
เจตต์ถากถางทุกประโยค
ผู้หญิงตัวเล็กนี่ที่สูงไม่พ้นไหล่เขา ยังจะสั่งสอนเขา??
น่าขัน
ใบหน้าของนิตาเป็นสีแดง
ผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจ
ทันใดเธอก็ยืนเขย่งเท้าขึ้น และกัดไปตรงไหล่ของเจตต์
“โอ้ย แม่ง! เธอเป็นหมาเหรอ?”
เจตต์ไม่ทันตั้งตัว เจ็บจนรีบก้าวไปข้างหลัง
นิตาฉวยโอกาสจากช่องว่างนี้ยกเท้าขึ้นเตะผ่าลูกหมากของเจตต์
“โอ๊ย!”
เจตต์โอบไปตรงที่จุดตรงนั้น โกรธจนหน้าแดง
“เธอ… …”
เจตต์เจ็บจนอยู่ไม่สุข
ผู้หญิงคนนี้ลงมือได้โหดร้ายเป็นพิเศษ!
นรมนสั่นไปทั้งตัว
เธอตกใจและเจ็บแทนเจตต์
ตายแล้ว เจตต์น้อยจะแตกไหมนี่?
นิตาไม่สนใจท่าทางที่เขาร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด กลับพูดอย่างฉุนๆว่า “ต่อไปนายกล้ารังแกผู้หญิงอีก ฉันจะตัดมันไม่ให้สืบพันธ์ต่อได้อีกเลย!”
พูดจบ นิตาก็หันหลังเดินกลับไปโดยไม่เหลียวตามองเจตต์
“เธอผู้หญิงคนนี้ ฉันจำเธอได้แล้ว แม่งเอ๊ย!”
เจตต์ปวดจนเหงื่อเย็นๆไหลออกมา
นรมนอยากหัวเราะ แต่ไม่กล้า เธอรีบก้าวไปข้างหน้าก่อนทำภาษามือถาม “ต้องการให้ฉันไปตามหมอให้ไหม?”
เจตต์มองไปยังท่าทางปากและตาที่อมยิ้มของนรมน อดไม่ได้ที่จะจิตใจห่อเหี่ยวเล็กน้อย “นรมน คุณไม่เป็นห่วงบ้างเหรอ? ผมเป็นแบบนี้ ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก? นี่คุณใจจืดใจดำตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
เจตต์สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้งติดต่อกันด้วยความเจ็บปวด
แม่งเอ๊ย นี่ถ้าหากว่าเกิดปัญหาจริงๆ เขาต้องดูเจ้าตัวเล็กคนนั้นให้ดี
เจตต์มองไปยังทิศทางที่นิตาเดินจากไป พลางคิดอย่างโกรธเคือง
นรมนกลับทำท่าทางมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น และทำภาษามือพูดไปว่า “เฮ้ย บุริศร์ของเรายังดีนะ โดนคนไม่ดีหยิกไม่กี่ครั้ง คุณนี่สิ ถ้าหากถูกทำลายแล้ว ความสุขของชั่วชีวิตนี้คงเสียแล้ว รีบไปให้หมอรักษาเถอะ ฉันดูท่าแรงเตะของนิตาคงไม่เบา”
“นิตาใช่ไหม? โอเค ฉันจำได้แล้ว”
เจตต์ยังคงกังวลเล็กน้อย และรีบเดินโซซัดโซเซไปหาคุณหมอ
อารมณ์ของนรมนดีขึ้นมาก
เธอกลับไปที่วอร์ด หยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดมือให้บุริศร์ ใช้โปรแกรมแปลงเสียงพูดกับเขา “บุริศร์ คุณคิดว่าคู่เจตต์กับนิตาเป็นอย่างไรบ้าง? ฉันคิดว่าค่อนข้างดีนะ เจตต์น่ะ มีคนจัดการเขาได้ขนาดนี้ ”
บุริศร์ยังคงนอนอยู่ที่นั่นโดยไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนอง
นรมนก็คุ้นชินแล้ว
ความเจ็บปวดเสียใจตั้งแต่ครั้งแรก จนกระทั่งตอนนี้ที่ยอมรับได้สบายใจ ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจชุดนี้ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะเข้าใจได้
สำหรับเขา ตราบใดที่บุริศร์ยังมีชีวิตอยู่ แม้เพียงจะนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแบบนี้ทุกวันโดยไม่ต้องพูดอะไร เธอรู้สึกว่าเธอมีที่พึ่งพา รู้สึกว่ายังมีบ้าน มีคนอยู่
ป้องยังโทรหาเธอหลายครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่ล้วนแล้วไม่ใช่ข่าวดี
นรมนก็ฝากฝังคนให้หาหมอทางด้านนี้ แต่คำตอบของทุกคนที่ให้เธอคือให้เธอเตรียมใจเอาไว้
เธอมองไปที่บุริศร์
เขาผอมลงอีกแล้ว
หากไม่มีอาหารประคับประคอง มีเพียงแค่ให้อาหารผ่านของเหลว กล้ามเนื้อไม่หดตัวลงก็เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์แล้ว
เธอกังวลมาก แต่กลับไม่รู้จะทำอย่างไร
กานต์เคยเร่งรัดถามเธอหลายครั้งแล้ว ถามว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะกลับ นรมนไม่รู้จริงๆว่าจะตอบเด็กๆว่ายังไง