บทที่ 694 ฉันและเธอเข้ากันไม่ได้

บทที่ 694 ฉันและเธอเข้ากันไม่ได้

“นี่ ขึ้นรถสิ!”

เจตต์ไม่มีทางรับผิดกับนิตา และเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิดตรงไหน

นิตาไม่แม้แต่มองเจตต์ เธอพูดขึ้นด้วยเสียงเบา “นายไปก่อนเถอะ ฉันบอกแล้ว ฉันจะนั่งรถประจำทางไป นายวางใจได้ ฉันไม่ฟ้องประธานนรมนหรอก ประธานนรมนไม่มีทางรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น”

เจตต์เบ้ปากอีกครั้ง

เขากลัวว่าเธอฟ้องนรมนงั้นเหรอ?

“โอเค เลิกงอแงได้แล้ว รีบขึ้นรถ! ถ้าเธอนั่งรถประจำทางไป อีกกี่ปีกว่าจะถึง? ตอนนั้นถึงจะมีตลาด ก็คงโดนคนอื่นแย่งไปหมดแล้ว บนการตลาดนั้น เวลาคือเงินทองเข้าใจไหม? ฉันไม่ได้ทำเพื่อนเธอ แต่ฉันทำเพื่อนรมน ฉันตกลงไปแล้ว ว่าจะช่วยตรวจสอบตลาดให้หล่อน ถ้าเธอไปช้าขนาดนี้ ตลาดคงวายหมดแล้ว”

สิ่งที่เจตต์พูดทำเอานิตาอึ้งไปชั่วขณะ

“ไม่น่าจะร้ายแรงขนาดนั้นมั้ง?”

“เธอเป็นคนสอนหรือฉันเป็นคนสอน? นรมนส่งเธอมาเรียนงานไม่ใช่เหรอ? ถ้าใช่ เธอก็ต้องฟังฉัน รีบขึ้นรถ! ไม่มีเวลามาทะเลาะกับเธอหรอกนะ!”

นิตาเห็นว่าเจตต์เริ่มหมดความอดทน เธอไม่อยากจะขึ้นรถ เธอก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง

แต่ตอนนี้ถ้าหากไม่ขึ้นรถ ถ้าหากเป็นอย่างที่เจตต์พูด เสียโอกาสไปจะทำยังไง?

นรมนดีต่อเธอขนาดนั้น เธอไม่อยากจะทำลายเส้นทางการเงินของนรมน

“ฉันจะขึ้นรถก็ได้ แต่ตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าไม่จำเป็นนายไม่ต้องมาพูดกับฉัน”

“เธอคิดว่าฉันอยากจะคุยกับเธอมากเหรอ”

เจตต์รู้สึกว่านิตาหลงตัวเองมากไปหน่อย มีตรงไหนเหรอที่เขาแสดงว่าอยากจะพูดคุยกับเธอ?

นิตากัดปาก แล้วเดินขึ้นรถแต่โดยดี

ครั้งนี้ นิตานั่งด้านหลัง

“เธอมานั่งตรงข้างคนขับ”

เจตต์เริ่มหงุดหงิด

“ฉันนั่งข้างหลังก็สบายดีนี่”

นิตารู้สึกว่าทางออกที่ดีที่สุดที่จะไม่ทะเลาะกับเจตต์คือนั่งด้านหลัง

แต่เจตต์กลับโมโหมาก

“ฉันไม่อยากจะเป็นคนขับรถให้ใครนะ”

“แต่นายก็ไม่ยอมให้ฉันขับรถนี่”

คำพูดของนิตา ทำให้เจตต์อยากจะบ้าตายอีกครั้ง

เธอไม่รู้หรือเธอแกล้งไม่รู้?

“นิตา อย่าให้ฉันต้องพูดอีกรอบ ทำตามที่ฉันบอก”

เขาที่เป็นถึงประธานกรรมการของบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุล ต้องมาเป็นคนขับรถให้สาวบ้านนอกคนหนึ่ง พูดออกไปก็น่าอาย

นิตาก็เริ่มหงุดหงิด เธออดทนมานาน แล้วตอนนี้เจตต์ยังมาหาเรื่องเธออีหลายต่อหลายครั้ง เธอเริ่มจะทนไม่ไหว

“เจตต์นายอย่ามากเกินไปนะ! นายจะเอายังไงกันแน่?”

นิตาโมโหจนเอามือฟาดลงที่คอนโซนกลางรถ

“ป้าบ” เสียงดังลั่น จนคอนโซนรถหลุดออกมา

เจตต์เริ่มสีหน้าไม่ดี

นิตาอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นพูดขึ้นด้วยความรู้สึกไม่ดีนัก “ทำไมอันนี้ไม่แข็งแรงล่ะ? กลับไปเดี๋ยวฉันใช้เงินนาย”

“ใช้เงินฉัน? เธอรู้ว่าอะไหล่มันกี่บาทไหม? เงินเดือนเธอทั้งปีจะพอไหม”

“อย่ามาขู่ฉันหน่อยเลย แค่อะไหล่เองไม่ใช่เหรอ? ของแค่ราคาไม่กี่สิบ ให้ช่างที่หมู่บ้านฉันซ่อมให้ก็ได้แล้ว”

เมื่อได้ยินนิตาพูดเช่นนั้น เจตต์ยิ่งไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงด้วย

รถยนต์นำเข้าของเขา แล้วยังเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น นิตาพูดเสียอย่างกับไม่ต่างจากรถสามล้อขอบ้านเธอ สิ่งที่เธอพูดออกมายิ่งทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจ

“แล้วแต่เธอเลย”

เขาไม่บังคับให้นิตามานั่งด้านหน้าข้างคนขับอีก

ในชีวิตนี้เป็นคนขับรถให้คนอื่นซักครั้ง แล้วยังเป็นสาวบ้านนอกอีก ความรู้สึกนี้ช่างยากที่จะบรรยายจริงๆ

นิตาเมื่อเห็นว่าเจตต์ไม่โต้ตอบ ก็คิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก

“นายนี่ก็จริงๆเลย ทั้งที่เป็นของราคาไม่เท่าไหร่แท้ๆ จะต้องมาทำให้ฉันตกใจ งั้นเดี๋ยวฉันเอาเงินให้นาย เดี๋ยวนายไปซื้อเองล่ะกัน”

ขณะพูด นิตาก็ล้วงหยิบเงินออกมา 20บาท

“หึ”

เจตต์ไม่อยากจะพูดอะไรอีกทั้งนั้น

เขามองไปทางนิตาทีหนึ่ง แล้วเหยียบคันเร่งออกรถทันที

ระหว่างทาง เจตต์ไม่คุยกับนิตาเลยซักคำ

นิตาก็เก่งกาจ ไม่พูดกับเขาเลยซักคำ อ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์คนเดียวเงียบๆ เดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องไห้

เจตต์ก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังอ่านอะไร แค่ไม่คุยกับเธอ ก็รู้ว่าตัวเองมีอายุยาวขึ้นครึ่งหนึ่ง

เมื่อทั้งสองมาถึงสิบสองปันนา นิตาก็ปิดโทรศัพท์ แล้วโทรหาประธานชนก

“ประธานชนก ฉันคือนิตา พวกเรามาถึงแล้วนะคะ คุณอยู่ที่ไหนคะ? พวกเราจะได้ไปดู”

นิตาพูดพลางหัวเราะ

ประธานชนกไม่คิดว่านิตาจะมาเร็วขนาดนี้ จึงหัวเราะแล้วพูดขึ้น “ได้สิ พวกเราอยู่ที่โรงแรมเฮติ ถ้าพวกเธอสะดวกก็มาได้เลยนะ”

“ค่ะๆๆ เดี๋ยวพวกเราไปเลยค่ะ”