บทที่ 728 จะจากไปก่อนหรือว่าอยู่ต่อ

บทที่ 728 จะจากไปก่อนหรือว่าอยู่ต่อ

“ทำไมเหรอ?”

หัวคิ้วของบุริศร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยทีหนึ่ง หรือว่าหญ้าดาวสีฟ้าไม่ได้เป็นเหมือนกับที่ป้าโอพูดเหรอ?

อุดมมองบุริศร์ทีหนึ่ง แล้วก็หันไปมองนรมนเล็กน้อย แล้วถามขึ้นว่า “พวกคุณสองคนใครจะต้องใช้หญ้าดาวสีฟ้าเหรอ?”

“ภรรยาของผม แล้วนี่มันมีอะไรแตกต่างกันเหรอ?”

บุริศร์มักจะรู้สึกว่าอุดมเหมือนมีคำพูดอะไรที่อยากจะพูด

นรมนเองก็มองไปที่อุดม สำหรับผู้ชายคนนี้ที่อยู่ ๆ ก็โผล่ออกมานั้น เธอยังคงรักษาความระแวดระวังเอาไว้

อุดมครุ่นคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “หญ้าดาวสีฟ้าเป็นของขึ้นชื่อของที่นี่เรา ถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือ เป็นของขึ้นชื่อของหมู่บ้านเรา เพราะว่าสุสานที่ค่อนข้างเยอะ และความชื้นที่มีมากเกินไป เพราะฉะนั้นส่วนใหญ่จะถึงอยู่ตามสุสาน แต่ว่าถ้าคนนอกอยากจะมาหาหญ้าดาวสีฟ้าให้เจอก็จะต้องเปลืองแรงพอสมควรเหมือนกัน หญ้าดาวสีฟ้ามีฤทธิ์เย็นเยอะมาก นอกจากคนที่ร่างกายมีพิษร้อนสูงถึงจะสามารถใช้มันได้ คุณผู้หญิงท่านนี้ คุณจะต้องคิดดูให้ดี ๆ นะ ถ้าหากคุณไม่ได้โดนพิษร้อนสูงมา ถ้ากินหญ้าดาวสีฟ้าเข้าไปแล้ว ก็อาจจะทำให้คุณไม่สามารถมีลูกได้อีกตลอดชีวิตเลยนะ”

พอได้ยินคำพูดของอุดมแล้ว บุริศร์ถึงได้โล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

“พวกเรามีลูกกันแล้ว”

“มีลูกกันแล้วเหรอ? นี่โอมีหลานแล้วเหรอ”

ในตอนที่อุดมพูดมาถึงตรงนี้นั้น ก็รู้สึกทุกข์ขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

นรมนดึงชายเสื้อของบุริศร์เล็กน้อย แล้วก็กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของเขาว่า “ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีปัญหานิดหน่อย”

“อย่าไปสนใจเขามากเลย ขอแค่เขาสามารถพาเราออกไปตามหาหญ้าดาวสีฟ้าได้ก็พอแล้ว คุณก็ปฏิบัติตัวไปตามสถานการณ์เลยนะ ไม่ต้องสนใจผม”

บุริศร์ตบมือของนรมนแล้วก็พูดเสียงอ่อนโยนขึ้น สำหรับเขาแล้ว ร่างกายของนรมนคือสิ่งสำคัญที่สุด

“ฉันจะไม่สนใจคุณได้ยังไงกันคะ?”

นรมนมองเขาตาขวางทีหนึ่ง แล้วก็ทำให้บุริศร์หัวเราะเบา ๆ ทีหนึ่ง

“พวกคุณสองคนนี่ดูรักกันมากเลยนะ เมื่อก่อนผมกับโอก็เป็นแบบนี้”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อุดมเริ่มสังเกตพวกเขาขึ้นมา พอเห็นท่าทางที่รักใครกลมเกลียวแบบนี้ของพวกเขาแล้ว ก็อดที่จะเปิดปากพูดขึ้นมาไม่ได้

บุริศร์พูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า “ปฏิกิริยาของคุณแบบนี้ ผมสามารถเข้าใจได้ว่าคุณจะพาพวกเราออกไปหาหญ้าดาวสีฟ้าใช่หรือเปล่า?”

“ดูจากฐานะที่พวกคุณคือลูกชายและลูกสะใภ้ของโอแล้ว ผมจะพาพวกคุณไป แต่ว่าพวกคุณจะต้องตามผมให้ติด ๆ เลยนะ สภาพอากาศของที่เรานี้ถือได้ว่าเป็นเขตร้อนชื้น ค่อนข้างที่จะร้อนและเปียกชื้น โดยเฉพาะตอนกลางคืนของสุสานแล้ว พื้นจะลื่นมาก ฉะนั้นจะต้องตามผมให้ติด ๆ เลยนะ”

อุดมพูดไปแบบนี้แล้ว ก็เดินออกไปก่อนเลย

บุริศร์รีบเดินตามไป

นรมนลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วก็เดินตามออกไป

ที่นี่มีกลลวงอยู่จริง ๆ ด้วย

นรมนเดินตามพวกอุดมออกมาจากถ้ำ ตอนที่เดินออกมาถึงข้างนอกนั้น แสงจันทร์ก็กำลังส่องแสงเต็มที่พอดี

เธอมองดูเวลาเล็กน้อย เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี

ไม่รู้ว่าพวกกานต์กับโสธรเขาจะเป็นยังไงกันบ้างแล้ว

นรมนเอาโทรศัพท์ออกมาดูทีหนึ่ง มีสัญญาณขึ้นมาแล้ว ก็รีบโทรศัพท์ให้กานต์สักสาย

“หม่ามี้ หม่ามี้กับคุณบุริศร์ไปไหนกันครับ? พวกเราค้นหาทั่วทั้งหมู่บ้านรอบหนึ่งแล้ว ก็ยังตามหาพวกคุณไม่เจออีก”

นรมนได้ยินเสียงที่ร้อนใจของกานต์แล้ว ก็พูดขึ้นอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษด้วยนะลูก หม่ามี้ไม่ทันระวังก็เลยตกลงไปในถ้ำแห่งหนึ่ง นี่ก็เพิ่งจะออกมาได้เมื่อกี้เอง หม่ามี้กับแด๊ดดี๊จะไปหายาสมุนไพรชนิดหนึ่ง หนูกับคุณอาโสธรรอพวกเราอยู่ที่บ้านพักของบ้านไร่กันดี ๆ นะ?”

“ยาอะไรครับจำเป็นจะต้องไปหากันดึกดื่นแบบนี้ด้วย? ไปหาตอนกลางวันไม่ได้เหรอครับ?”

กานต์รู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก

นรมนยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าลูกโง่ ของบางอย่างก็จำเป็นจะต้องหากันตอนกลางคืน เอาล่ะ ไม่พูดอะไรกับหนูเยอะแล้ว ถ้าหนูมีอะไรก็โทรศัพท์หาหม่ามี้นะ หม่ามี้จะวางสายแล้วนะ หึ?”

“ก็ได้ครับ หม่ามี้ต้องระวังตัวด้วยนะครับ”

“ได้จ้ะ”

หลังจากที่นรมนวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมา และยังจะมีเงาของบุริศร์และอุดมซะที่ไหน?

ทั่วทั้งพื้นที่เงียบสงบ รอบข้างล้วนเป็นหลุมฝังศพมากมาย ดูไปแล้วก็ทำให้คนกลัวจนอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมา

ฝีมือของบุริศร์นั้นเธอก็มั่นใจมากอยู่ เพียงแต่ว่าเธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ใครจะไปรู้ว่าอุดมคนนั้นจะใช้วิธีพิเศษอะไรหรือเปล่า?

นรมนร้อนรนขึ้นมาทันที

“บุริศร์! บุริศร์!”

นรมนร้องตะโกนขึ้นมา

เสียงของเธอดังอยู่ในสุสานที่กว้างขวางทำให้ฟังดูก้องกังวานมากขึ้น จนทำให้ประสาทของคนตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

นรมนรู้สึกกลัวนิดหน่อย แต่ว่าพอนึกขึ้นได้ว่าไม่รู้ว่าบุริศร์จะเป็นยังไงบ้างแล้ว เธอเองก็จะสนใจมากไม่ได้แล้ว จึงเริ่มต้นตามหาไปรอบ ๆ ขึ้นมา

พอหาไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ยังคงหาอะไรไม่เจอสักอย่าง

ลมเย็นพัดผ่านมา ใบไม้ค่อย ๆ เกิดเสียงดังขึ้น นรมนรู้สึกว่าขนทั่วทั้งตัวของตัวเองจะลุกซู่ขึ้นมาหมดแล้ว

เธอกลืนน้ำลายลงคอไปคำหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่พอเปิดโทรศัพท์ออกมาก็พบว่าแบตหมดแล้ว

จะทำยังไงดี?

จะจากไปหรือว่าอยู่ต่อดี?

นรมนเลือกไม่ถูก

การป้องกันตัวของบุริศร์นั้นไม่มีปัญหาแน่ เพียงแต่ว่าที่นี่เป็นแหล่งรวมยาสมุนไพร เธอกลัวว่าอุดมคนนั้นจะวางยาอะไรใส่ตัวบุริศร์

แต่ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ต่อก็เหมือนกับว่าเป็นเขาวงกตแห่งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะหาข่าวคราวและเบาะแสอะไรเจอได้สักนิด

นรมนครุ่นคิดอยู่นาน แล้วก็ตัดสินใจว่าไปขอความช่วยเหลือก่อนดีกว่า

เธอออกจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็ว แล้วเวลาประมาณตีสามก็มาถึงบ้านพักของบ้านไร่ได้

คนทั้งหมดยังคงพักผ่อนอยู่

นรมนไม่ได้กวนให้กานต์ตื่นขึ้นมา แต่ตัวเองกลับวิ่งไปเคาะประตูห้องของป้อง

การนอนหลับของป้องก็ตกใจตื่นได้ง่ายมาก ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตูนั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที