บทที่ 730 ตัวบุริศร์ล่ะ

บทที่ 730 ตัวบุริศร์ล่ะ

“หม่ามี้ จะจับผีเหรอ? ผมมีอักษรรูนนะ”

กานต์ยื่นหัวเล็ก ๆ ออกมา แล้วเอากระดาษสีเหลืองออกมาจากกระเป๋าเล็ก ๆ ข้างบนนั้นเป็นตัวอักษรรูนที่เขียนด้วยสีแดงเต็มไปหมด

นรมนรู้สึกอดไม่ได้ที่จะขำขึ้นมา แล้วยื่นมือมาดีดหน้าผากของเขาทีหนึ่ง

“หนูดูทีวีจนธาตุไฟเข้าแทรกแล้วใช่ไหม? ของแบบนี้เอามาจากไหนกัน?”

“คุณย่าที่บ้านพักบ้านไร่เอาให้ เธอบอกว่าของสิ่งนี้กันสิ่งชั่วร้ายได้”

กานต์พูดขึ้นปากจู๋และกุมหัวเล็ก ๆ ของตัวเองไว้อย่างน้อยใจ

นรมนและป้องอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง

“เถ่าแก่เนี้ยของบ้านพักบ้านไร่เหรอ? ทำไมฉันถึงดูไม่ออกว่าเธอเป็นหมอผีคนหนึ่งด้วย?”

โสธรยิ้มแล้วก็พูดขึ้นว่า “คุณนายบุริศร์ เธอไม่ได้เป็นหมอผีหรอกครับ แต่ว่าใกล้ถึงวันสารทจีนแล้ว ที่นี่พวกเรามีกฎอยู่อย่างหนึ่ง ก็คือจะวาดยันต์ขึ้นมาบางส่วนเวลาเดินตามท้องถนนเราก็จะพกมันไว้ พูดกันว่าสามารถกันผีกันสิ่งชั่วร้ายได้ ถือได้ว่าเป็นการปลอบขวัญรูปแบบหนึ่งละมั้ง และก็ถือว่าเป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่ง”

“นายไม่พูดฉันก็ไม่ได้สังเกตเลย นี่ใกล้ถึงวันสารทจีนแล้วเหรอนี่”

นรมนรู้สึกทอดถอนใจ

ตั้งแต่กลับมาจากอเมริกาก็ตั้งครึ่งปีแล้ว ความสัมพันธ์กับบุริศร์ก็มั่นคงแล้ว เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะยังมีความทุกข์ยากมากมายขนาดนี้รอคอยพวกเขาอยู่

นรมนลูบหัวของกานต์เบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “แล้วได้พูดของคุณกับคุณย่าไปหรือยัง?”

“แน่นอนต้องพูดแล้ว ผมเป็นเด็กที่มีมารยาทและได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีครับ”

กานต์พูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

ระหว่างที่พูดคุยกันไปคนทั้งกลุ่มก็มาถึงข้างหลังของถ้ำแล้ว

ที่นี่เป็นที่แดดส่องไม่ถึง แล้วก็ดูอึมครึม และที่สำคัญหญ้ารกร้างรอบข้างก็ขึ้นสูงด้วย สูงจนเกือบจะมิดรอบเอวของนรมนแล้ว

เธออดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา

“ในหญ้ารกร้างที่สูงขนาดนี้ จะมีตัวอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไร พวกเรามีเม็ดยา”

คำพูดของกานต์ทำให้นรมนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่จะหัวเราะก็ไม่ใช่

อยู่ ๆ ป้องก็พบอะไรเข้า

“พวกคุณรีบมาดูตรงนี้เร็ว อันนี่เป็นร่องรอยที่เพิ่งเคยโดนขุดไปใช่หรือเปล่า?”

พอนรมนได้ยินคำพูดของป้อง ก็อุ้มกานต์ไว้แล้วรีบเดินไปดูพร้อมกับโสธร

ตรงนี้หญ้ารกโดนจัดการไปอย่างสะอาด แล้วก็มีกองดินเล็ก ๆ กองหนึ่ง ดูท่าแล้วน่าจะเพิ่งโดนขุดไปเมื่อไม่นานนี่เอง หรืออาจจะ……

“นี่อาจจะเป็นหลุมฝังศพของอุดมหรือเปล่า?”

นรมนคาดเดาขึ้นอย่างกล้าหาญ

โสธรครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้วพูดขึ้นว่า “น่าจะใช่ ผมแค่เคยได้ยินจากพ่อแม่ว่าเป็นที่อับแสงแดดทางด้านทิศตะวันออกของภูเขา เพราะว่าไม่ได้เป็นคนในหมู่บ้านแท้ ๆ เพราะฉะนั้นก็เลยทำได้แค่เอามาฝังไว้ทางด้านนี้ ส่วนคนในหมู่บ้านเราถ้าเสียชีวิตไปแล้ว ก็จะไปฝังไว้ในที่ที่แดดส่องถึง”

“ดินตรงนี้เพิ่งโดนขุดไป และยังใหม่มากด้วย”

ป้องงอตัวนั่งลงไป แล้วยื่นมือออกไปกำดินขึ้นมาหนึ่งกำแล้วก็ลองสำรวจดูในมือ

อยู่ ๆ หัวใจของนรมนก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทีหนึ่ง

“ข้างในนี้จะฝังบุริศร์ไว้หรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้มั้ง? คุณบุริศร์ฝีมือเก่งซะขนาดนั้น จะมาโดนคนอื่นฝังอยู่ในดินได้ยังไงกัน?”

พอคำพูดของกานต์เพิ่งจะจบลง ก็เห็นสายตาของนรมนสาดส่องมา สายตาแบบนั้นยังไงก็มีความไม่พอใจและความโกรธอยู่บ้าง

เขารีบอุดปากเอาไว้ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ขอโทษครับ หม่ามี้ ผมแค่รู้สึกว่าคุณบุริศร์ไม่มีทางโดนคนอื่นทำร้ายได้เท่านั้น”

“บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์ได้ทั้งหมดหรอก อย่าโดนความหลงตัวเองและความมั่นใจในตัวเองปิดตาเอาไว้”

นรมนเองก็ไม่ได้ติเตียนอะไรกานต์มาก เพียงแต่ว่าความรู้สึกหวั่นใจแบบนั้นช่างแข็งกร้าวมาก

“ไมได้ จะต้องขุดที่นี่ออก ฉันจะต้องดูสักหน่อยถึงจะวางใจได้”

คำพูดของนรมนเพิ่งพูดจบ ก็งอตัวนั่งลงไปแล้วก็ใช้มือเริ่มขุดขึ้นมา

“คุณนายบุริศร์ พวกเรามีพลั่วนะครับ กานต์เอามาด้วย”

โสธรเห็นนรมนมีท่าทางแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งตามไปด้วย

นรมนเพิ่งนึกออกมาว่าตอนที่กานต์ออกมานั้นได้เอาของมาเยอะแยะ ยังดีที่ตอนนั้นเธอไม่มีเวลาให้กานต์เอาไปเก็บกลับไป

“เอามาให้ฉัน”

“ให้ผมขุดดีกว่า ถ้าหากว่าฝังคนเป็น ๆ ไว้จริง มือของคุณกะแรงไม่ถูก จะขุดโดนตัวบุริศร์เข้าได้นะ”

คำพูดของป้องทำให้นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นถึงยอมรับเงียบ ๆ แล้วไปยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ว่าในใจกลับบิดกันจนแน่น

จะใช่บุริศร์หรือเปล่านะ?

ถ้าพูดตามหลักแล้ว ฝีมือของบุริศร์ดีซะขนาดนั้น น่าจะไม่โดนฝังถึงจะถูก แต่ว่าเมื่อมาอยู่ที่นี่ นรมนรู้สึกว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำมากนัก

การกระทำของป้องเป็นมืออาชีพกว่านรมนเยอะเลย

พอขุดไปไม่กี่ที นรมนก็เห็นชายเสื้อของเสื้อผ้าแล้ว ในตอนที่เห็นชายเสื้อนั้น ใจทั้งดวงของนรมนก็บิดตัวกันขึ้นมา

“บุริศร์!”

เธอโถมตัวลงไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจการขัดขวางของพวกกานต์และบุริศร์ แล้วเริ่มขุดดินอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา

ผ่านไปไม่นาน คนที่อยู่ข้างในก็โดนขุดออกมา แต่ว่ากลับไม่ใช่บุริศร์ แต่กลับเป็นอุดม

ทั้งแขนทั้งขาของอุดมโดนเสื้อเชิ้ตของบุริศร์มัดเอาไว้ และเกือบจะขาดอากาศตายอยู่ข้างในนั้นแล้ว