ตอนที่ 739
บทที่ 739 เซ้นส์ของทหารเก่า
October 31, 2026
บทที่ 739 เซ้นส์ของทหารเก่า
หลังจากที่เจตต์พานิตาออกไป จึงรีบดันนิตาขึ้นรถ รีบหยิบโทรศัพท์ ต่อสาย
“เก็บไฟล์ทั้งหมดเข้าไปในเซฟโซน”
นิตาได้ยินเจตต์พูดดังนั้น ก็อดที่จะมีปฏิกิริยาไม่ได้
“เจตต์คะ เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”
เจตต์เห็นฝ่ายตรงข้ามไม่ตอบอะไรกลับ จึงรีบพูดอีกครั้ง
“ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง”
บุริศร์หยิบมือถือ พูดอย่างอ่อนใจ“นี่คือท่าทีขอร้องให้คนช่วยงานเหรอ”
“บุริศร์ ไม่ต้องพล่าม！ถ้าไม่ใช่เพราะคุณรู้เรื่องคอม คิดว่าผมจะหาคุณเหรอ”
เจตต์ซังกะตาย
บุริศร์กลับหัวเราะแล้วพูด“นั่นสิ ไปหาคนอื่นทำก็ได้ มาหาผมทำไม”
“ได้ ผมไม่ใช้คุณแล้ว”
เจตต์พูดจบจึงวางหูโทรศัพท์
นิตาได้ยินเขาเรียกชื่อบุริศร์ อดถามไม่ได้“บุริศร์สามีของคุณนรมนนี่คะ เขาตื่นแล้วเหรอ”
“คุณคงอยากให้เขาไม่ต้องตื่นตลอดชีวิตสินะ ผู้ชายแบบนี้ปากเสีย อยู่กับใครไม่ได้หรอก นอนหลับตายไปน่ะดีแล้ว”
พูดจบ เจตต์ยกหูโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง แล้วโทรหากานต์
“กานต์ ช่วยอะไรหน่อยสิ”
กานต์งงเพราะเจตต์ไม่ได้หาตนเองนานแล้ว จู่ๆโทนมา น้ำเสียงยังอ่อนโยน ก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง
“คุณจะทำอะไร”
“เก็บไฟล์ทั้งหมดเข้าเซฟโซนให้หน่อย ได้มั้ย”
กานต์ได้ฟัง ชะงักเล็กน้อย
“แล้วผมได้อะไร”
“แล้วอยากได้อะไรล่ะ”
กานต์เอามือเชยคางพูด“ผมยังคิดไม่ออก แต่ผมอยากได้อะไรคุณให้ได้หมดใช่ไหม”
“ใช่ นอกจากเมียกับชีวิตฉัน นอกนั้นได้หมด”
“บิงโก！ผมอัดไว้แล้วนะ กลับคำไม่ได้นะ ไว้คิดออกแล้วผมจะบอก”
คำพูดของกานต์ทำให้เจตต์กระตุกมุมปาก
“พ่อเจ้าเล่ห์ยังไง ก็มีลูกปลิ้นปล้อนแบบนั้นแหละ”
“อาเจตต์พูดถึงผมเหรอ ผมได้ยีนส์แม่มามากหน่อยนะ คุณอาหมายความว่าแม่ผมเจ้าเล่ห์ใช่ม๊า เฮ้อ ถ้าผมบอกแม่นะ แม่จะได้ไม่ต้องไปตรัสรู้เองไง”
“ไอ้กานต์！”
เจตต์แทบอยากจะบีบคอเจ้าเด็กบ้า
“แหม หูหนวกแล้ว เล่นคอมไม่เป็นแล้ว”
เจตต์คอยบอกตัวเองให้ใจเย็น
บุริศร์กับกานต์เมื่อเทียบกันแล้ว กานต์เอาใจง่ายกว่า
เขาสูดลมหายใจลึกๆ ยิ้มแล้วพูด“กานต์เด็กดี อารู้ว่ากานต์ยอดเยี่ยมที่สุดเลย รีบช่วยอาหน่อยได้ ไหม”
“แหม อาไม่ต้องพูดแบบนี้หรอก ผมขนลุก”
กานต์ไม่รับน้ำใจใดๆ ทำให้เจตต์โมโหแทบคลั่ง
เขาไม่เข้าใจ ผู้หญิงอย่างนรมน ทำไมถึงได้มีลูกชายแบบนี้
เจตต์หายใจหอบ
กานต์เห็นพอสมควรแล้ว จึงรีบพูด“ช่างเถอะๆ ไม่คุยด้วยแล้ว เดี๋ยวหาว่าผมรังแกคนแก่”
“คนแก่เหรอ กานต์ แกคิดว่าฉันไม่กล้าตีแกงั้นสินะ”
“ผมจะฟ้องแม่！”
“แกเป็นผู้ชายหรือเปล่า ผู้ชายทะเลาะกันแล้วร้องหาแม่ ไอ้กานต์ ปอดไปหรือเปล่า”
กานต์พูดอย่างเข้มแข็ง“อาเจตต์ ผมเป็นเด็กผู้ชาย ยังไม่ใช่ผู้ชาย อาต่างหาก ผู้ชายอกสามศอกมาถือสาหาความกับเด็กผู้ชาย ยังโมโหขนาดนี้ มีความหมายเหรอ”
เจตต์แทบกระอักเลือดอีกครั้ง
เขารู้สึกว่าเจตนารมณ์ตอนโทรครั้งแรกโดนกานต์เบี่ยงเบนไปหมด แล้วไปไกลเสียด้วย
“ผมวางละนะ”
เจตต์รู้สึกว่าตัวเองหาเรื่องใส่ตัว โทรหาพ่อลูกคู่นี้ทำไมกัน
แต่ด้านเทคนิคคอมพิวเตอร์ เขาก็หาใครไม่ได้แล้วจริงๆ
ในตอนที่เจตต์จะวางหู กานต์หัวเราะพูดขึ้น“OKแล้ว จบแล้ว นอกจากฝ่ายตรงข้ามจะหาคนระดับโลกมา ไม่งั้น ข้อมูลอาก็ไม่มีทางเอาออกมาได้”
เจตต์ชะงัก ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ขอบใจเจ้าหนู”
“ไม่ต้องขอบคุณครับ อย่าลืมของที่สัญญาแล้วกัน”
กานต์พูดจบจึงวางหู
นิตาได้ยินเรื่องราวทั้งหมด จึงมองแล้วถามเจตต์อย่างประหลาดใจ“เด็กคนนี้ใครกันคะ！”
“ลูกชายของนรมน”
“คุณนรมนมีลูกชายแล้วเหรอ”
จู่ๆนิตาลากเสียงสูงจนเจตต์ตกใจ
“มีลูกชายแล้วแปลกตรงไหน หล่อนมีผัวแล้ว ไม่มีลูกสิแปลก คุณทำหน้าอะไรน่ะ”
“แต่คุณนรมนหน้าอ่อนมาก”
“จะสามสิบอยู่แล้ว อ่อนอะไร”
เจตต์ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ากำลังพูดปกป้องนรมน หรือว่า ตอนที่เขาคุยกับนิตา เขาได้กลายเป็นคนๆ เดียวกับนิตาไปแล้ว
นิตาตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าเจตต์จะตอบง่ายๆแบบนี้ โดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว
เขาชอบนรมนไม่ใช่เหรอ
ทำไมถึงพูดพล่อยๆเรื่องลูกชายนรมนแบบนี้ล่ะ พูดแบบไม่ถือสาด้วย ไม่อึดอัดเหรอ