ตอนที่ 740
บทที่ 740 มีอะไรมาลงที่ผม
October 31, 2026
บทที่ 740 มีอะไรมาลงที่ผม
เจตต์รู้ว่านิตาร้อนใจ จึงไม่พูดอะไร เปิดมือถือขึ้น
“อาเจตต์ ต้องเตรียมของขวัญให้ผมนะ”
กานต์หัวเราะคิกคักในวีดีโอ
“ว่ามา อยากได้อะไร อาซื้อให้หมดเลย”
“อาพูดเองนะ ผมได้ยินแม่บอกว่าหมู่นี้อยากไปดูมรกต อาหามรกตเม็ดงามให้ผมสักเม็ดได้มั้ย ผมจะให้แม่”
คำพูดของกานต์ทำให้เจตต์ชะงัก
“ของแบบนี้ก็ให้พ่อแกให้สิ แกให้ไม่เหมาะ”
“ทำไมล่ะ”
“เอาเป็นว่าให้พ่อแกเป็นคนให้”
เจตต์พูดจบอดมองนิตาไม่ได้
แววตาที่เขามองนิตาเป็นประกาย ราวกับไม่รู้จะมองอะไร
เจตต์ลนลาน
“งั้นเปลี่ยนอย่างอื่น”
“งั้นให้ผมเรื่องเครื่องมรกตสี่ชิ้น”
กานต์ติดมรกตเข้าแล้ว
“จะเอามรกตเยอะแยะทำไม ขายหรือไง”
“ให้น้องสาวผม ให้เรนนี่อันนึง ผมกับพี่กิจจาอีกคนละอัน สี่อันพอดี ว่าไงครับคุณอา เสียดายหรือครับ”
คำพูดของกานต์ทำให้เจตต์กระตุกมุมปาก
เด็กนี่สมแล้วที่เป็นลูกชายบุริศร์ ปลิ้นปล้อนชะมัด
ถ้าเป็นมรกต ของเจตต์เป็นของพรีเมี่ยมอยู่แล้ว แต่จู่ๆจะเอาของพรีเมี่ยมสี่ชิ้น มันไม่โลภมากไป หน่อยเหรอ
“ได้ๆๆ ให้นาย ให้แล้วกันล่ะตกลงมั้ย รีบบอกมา ข่าวอะไร”
“ขอบคุณครับคุณอาเจตต์ ผมจะส่งของไปให้ คุณอาไปดู ดูเสร็จแล้วลบทิ้งนะครับ ไม่อย่างนั้นผมเดือดร้อน”
กานต์พูดจบก็วางคลิป จากนั้นส่งไฟล์เอกสารไปให้เจตต์
นิตาพิงเข้ามา
นี่เป็นเอกสารลับสุดยอด คิดว่าคงมีแต่กานต์เท่านั้นแหละที่จะควักออกมาได้
พอเจตต์กับนิตาเปิดออก การเคลื่อนไหวครั้งนั้นนอกจกพ่อแม่ของนิตา คนที่นำร่องยังมีชาญอีกคน
นิตาตกตะลึง
เจตต์เดาไม่ผิดจริงๆ
ชาญเป็นคนนำร่องพ่อกับแม่ในคราวนั้น แต่เรื่องนี้ทำไมชาญไม่เคยพูดถึง
สีหน้าของนิตาบิดเบี้ยว
แต่เด็กยันโต เธอนับชาญเป็นเหมือนญาติสนิทที่สุด คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้
เจตต์เห็นสีหน้านิตาไม่สู้ดี จึงรีบปลอบ“คุณก็อย่าเศร้าไปเลย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีเหตุต้องเก็บเป็นความลับ ตอนนี้พวกเราไม่มีหลักฐานใดๆ ที่จะมายืนยันว่าชาญเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อกับแม่ บางทีเซ้นส์เราอาจจะผิดก็ได้”
“คุณไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก ฉันรู้ว่าคุณหวังดี”
นิตาพยายามแสดงออกมาว่าไม่เป็นอะไร แต่เธอทำไม่ได้
จู่ๆเจตต์ก็รู้สึกเสียใจ บางทีเขาไม่ควรให้นิตารู้เรื่องนี้
“เอาล่ะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว กินข้าวเสร็จพวกเราไปหาคุณอาชาญถามก็รู้เรื่องแล้ว”
เจตต์หรี่ตายิ้มแล้วพูด
นิตาจับมือเขา ถาม“ได้เหรอ เขาจะพูดเหรอ”
“น่าจะพูดอยู่ ลองดูสิ กินข้าวก่อน”
“ตกลง”
คำพูดเจตต์ราวมีเวทมนตร์ นิตาก้มหน้าเริ่มกินข้าว
เธอกินอะไรไม่รู้รส แต่ก็พยายามกิน
เห็นนิตาเป็นแบบนี้ เจตต์เองก็รู้สึกสงสาร
“กินไม่ลงก็ไม่ต้องกินแล้ว พวกเราลองไปถามดูก่อน ค่อยมากินก็ได้”
เจตต์คว้าข้อมือนิตา
นิตาสูดลมหายใจลึกพูด“เรื่องพ่อกับแม่เป็นบาดแผลในใจฉันตลอดมา ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดเรื่องแบบนี้กับพวกเขา เรื่องผ่านไปนานหลายปี ไม่มีข้อสรุปเสียที ฉันกลัวว่าถ้าตัวเองยังไม่พยายาม เรื่องของพ่อแม่จะกลายเป็นคดีน่าสงสัย ที่คดีไม่จบไปตลอดชาติ แล้วพวกเขาก็ต้องพกพาความอัปยศอดสูไปตลอด เรื่องนี้ฉันรับไม่ได้！”
“ผมเข้าใจ ผมก็รู้ว่าคุณรู้สึกยังไง สบายใจเถอะ ผมจะตรวจสอบให้ชัดเจน เราไปถามคุณชาญกันก่อน”
เจตต์จับมือนิตาแน่น
นิตาเงยหน้ามองเจตต์ รู้สึกซาบซึ้ง
“ตกลง”
พวกเขาลุกขึ้นยืนชำระเงิน จากนั้นจึงเดินออกไปข้างนอก
รถของเจตต์จอดอยู่ที่ร้านอาหาร เดิมทีเขาอยากให้นิตารออยู่หน้าประตู แล้วเขาไปขับมา คิดไม่ถึง ว่านิตาจะไปด้วย
เจตต์เกลี้ยกล่อมนิตาไม่ไหว ได้แต่ดึงมือเธอไปลานจอดรถ
ฉับพลันรถเก๋งสีดำพุ่งมาทางเจตต์
“ระวัง！”
ภายใต้สถานการณ์คับขัน เจตต์จึงรีบผลักนิตาล้มลง ตัวเองหลบรถเก๋ง
นิตาล้มลงพื้น หันหน้ากลับไปมองรถเก๋งก็ล้มลง เป้าหมายยังคงเป็นเจตต์
“เจตต์คะ ระวัง”
นิตาร้อนใจเจียนแย่ แต่ก็ไม่กล้าขึ้นหน้า กลัวจะเป็นภาระเจตต์
เป้าหมายฝ่ายตรงข้ามแจ่มชัด คือพุ่งเป้าไปทางเจตต์
ช่วงที่นิตาร้อนใจ ก็อดคิดไปต่างๆนานาไม่ได้
ชาญส่งคนมาใช่ไหม
ความคิดนี้แวบผ่านหัวไป เหลือไว้เพียงตราประทับเนิ่นนาน
เจตต์เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามต้องการจะชนตนเองให้ตาย จึงรีบกระโดดข้ามรถ วิ่งไปที่รถตนเอง
ในเวลานั้นเอง ผู้ชายสี่ห้าคนตีวงล้อมเข้ามา ปิดล้อมเจตต์เอาไว้
นิตาร้อนใจ
เธอรีบหยิบมือถือเตรียมจะแจ้งความ