บทที่ 741 ใครกันที่โหดเหี้ยมเช่นนี้

บทที่ 741 ใครกันที่โหดเหี้ยมเช่นนี้

“ไม่นะ! เจตต์ ไม่นะ!”

นิตาไม่เคยเกลียดตนเองที่ไร้ความสามารถอย่างในวินาทีนี้มาก่อนเลย

ถ้าตนเองมีความสามารถมากกว่านี้ ไม่อ่อนแออย่างนี้ ก็จะไม่กลายเป็นจุดอ่อนของเจตต์แล้วใช่ไหม?

ถ้าไม่มีตนเอง เจตต์ก็จะรับมือกับคนพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องเจอกับความเลวร้ายอย่างนี้

แต่ตอนนี้ เจตต์ต้องอดทนต่อการทรมานของพวกเขา ไม่โต้ตอบเลยสักนิด แล้วยังมองตนเองด้วยสายตาที่อ่อนโยน อ่อนโยนซะจนทำให้นิตาน้ำตาร่วง

“อย่าร้อง นิตา อย่าร้อง”

เจตต์ยังคงมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน

นิตาร้องไห้จนหายใจไม่ทัน มองเจตต์ที่ล้มลงไปในกองเลือด นอนขดตัวอยู่บนพื้น

“พอแล้ว! พอได้แล้ว! ถ้าไม่หยุดเขาต้องตายแน่ๆ! หยุด! พวกนายหยุดให้หมด!”

นิตากำลังดิ้นรน ถึงกับกัดข้อมือของผู้ชายไปอย่างแรง ไม่สนใจมีดที่กรีดใบหน้าของตนเองเลยสักนิด ความรู้สึกแสบร้อนผ่าวๆตามมาด้วยของเหลวอุ่นๆที่ซ่านกระเซ็นออกมา

เธอโขกหัวเข้าไปที่ผู้ชายทันที

ฝ่ายชายรู้สึกเพียงแค่ด้านหน้าเปล่งประกายแสงสีทองออกมา ทั้งร่างยืนได้ไม่ค่อยมั่นคง

เขาไม่เข้าใจเลยว่า หัวของผู้หญิงคนหนึ่งทำไมถึงได้แข็งขนาดนี้?

นิตาหลุดพ้นจากการจับตัวของผู้ชายคนนั้น ก้มตัวลงไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นอย่างแรก รีบโทรไปแจ้งตำรวจ

“รีบมานะคะ พวกเราอยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินถนนห้วยแก มีคนโดนทำร้ายค่ะ”

นิตาร่ำไห้ตะโกนออกมา เสียงดังก้องไปทั่วทั้งลานจอดรถชั้นใต้ดิน

คนพวกนั้นกำลังลงมือด้วยความฮึกเหิม เมื่อได้ยินนิตาแจ้งตำรวจ ก็รีบหยุดมือทันที มองนิตา ราวกับอยากจะจับเธอกิน

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจับตัวนิตาไว้แล้วคำรามออกมาอย่างดุดัน

“มองอะไรกัน? ยังไม่รีบหนีอีก!”

“แต่นังนี่......”

“คนข้างบนสั่งไว้แล้ว อยากได้แค่ชีวิตของผู้ชายเท่านั้น อย่าแตะต้องผู้หญิงคนนี้ รีบไป” ผู้ชายคนนั้นพูดจบก็ออกตัววิ่งไปก่อน

นิตาวิ่งไปที่ข้างกายของเจตต์ราวกับเสียสติ กำลังมองเจตต์ที่เลือดท่วม ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง

“เจตต์ คุณเป็นยังไงบ้าง? คุณอย่าทำให้ฉันตกใจสิ เจตต์!”

เธอเพิ่งรู้สึกตัว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจตต์เข้ามาอยู่ในหัวใจของเธอแล้ว

บางทีอาจจะเป็นในครั้งแรกที่เจตต์ขวางคนของชนกเอาไว้ หรือบางทีอาจจะเป็นก่อนหน้านั้น

นิตาไม่เคยครุ่นคิดมาก่อนเลย เพียงแค่รู้สึกว่าตอนนี้ปวดใจจนจะหายใจไม่ได้อยู่แล้ว

เจตต์รู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งร่าง

ตัวเขาเองรู้สึกได้ว่า ซี่โครงของเขาหักแล้ว แต่หักไปกี่ท่อนนั้นไม่ชัดเจน ส่วนปอดของเขาก็อาการสาหัส

คนพวกนี้ลงมือได้โหดเหี้ยมจริงๆ เตะเข้ามาที่ตำแหน่งสำคัญของเขา ถ้าไม่ใช่ว่าตนเองเคยได้รับการฝึกมาก่อน ตอนนี้กลัวว่าคงจะเป็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วจริงๆ

แต่เขาก็มองออก ว่าคนพวกนั้นอยากให้เขาตายจริงๆ

เจตต์กำลังมองนิตาที่น้ำตาไหลพราก ยังมีท่าทางเฉลียวฉลาดเฉียบขาดตามปกติอีกที่ไหน?

เขาจึงรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที

ที่แท้การโดนคนๆหนึ่งเป็นห่วง ความรู้สึกที่โดนคนๆหนึ่งให้ความสำคัญมันดีเช่นนี้เอง แม้ว่าแค่หายใจก็จะทรมานไปทั้งร่างกายแล้ว แต่กลับยังสุขใจมาก

เขาจับมือของนิตาเอาไว้ พูดอย่างอ่อนแรง: “เรียกรถพยาบาล นิตา อย่าร้องนะ ผมไม่เป็นไร”

นิตายิ่งร้องไห้เสียใจ แต่ทว่ายังหยิบมือถือขึ้นมา โทรไปหา 120 ในทันที

เพียงครู่เดียวรถพยาบาลก็มาแล้ว

นิตากำลังมองหมอกับพยาบาลยกเจตต์ขึ้นรถ แล้วรีบตามไปโรงพยาบาล

เจตต์โดนส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

นิตาตัวคนเดียวก็เหมือนกับไม่มีที่พึ่ง ไม่รู้ว่าตนเองควรทำอย่างไรต่อไป

เธอไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อน เธอควรทำอย่างไรดีล่ะ?

ท่ามกลางความกระวนกระวายของนิตา จู่ๆก็นึกถึงนรมนขึ้นมา

เธอจึงรีบหยิบมือถือ ส่งข้อความไปหานรมน

“ประธานนรมนคะ เกิดเรื่องกับเจตต์แล้ว รบกวนคุณ ให้ฉันเบิกเงินล่วงหน้าหน่อยได้ไหมคะ? ”

นรมนกับบุริศร์ทางด้านนี้เพิ่งจะเรียบร้อยจากการทำพิธีฝังป้าโอ แม้อารมณ์ของบุริศร์จะยังคงหม่นหมองมาก แต่ทว่าเขาก็ปล่อยวางได้แล้ว

สิ่งที่ทำเพื่อป้าโอได้ เขาได้ทำทั้งหมดแล้ว ก็ถือเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอย่างเต็มที่

ป้องกำลังพากานต์ออกไปเดินเล่น

ตอนที่ได้รับวีแชทของนิตา นรมนชะงักงัน ตอนที่เธอได้อ่านข้อความในวีแชททั้งหมดแล้ว ก็เครียดขึ้นมาทันที

“เป็นอะไรไป?”

บุริศร์เห็นสีหน้าของนรมนเปลี่ยนไป จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

นรมนรีบพูดขึ้น: “เกิดเรื่องกับเจตต์แล้ว นิตาขอเบิกเงินล่วงหน้ากับฉัน ปกติแล้วนิตาไม่เคยขอเบิกเงินล่วงหน้าเลย”

“ความหมายของคุณคือเราต้องไปหาใช่ไหม?”

“อื้ม เจตต์เป็นเพื่อนของเรา แล้วก็เพราะเรื่องของฉันเขาถึงได้ข้ามน้ำข้ามทะเลมา ตอนนี้เกิดเรื่องแล้ว ฉันไม่สนใจไม่ได้ บุริศร์”

“ผมไม่ได้บอกว่าไม่สนใจ คุณเห็นผมเป็นคนอย่างนี้เหรอ?”

บุริศร์ลูบๆหัวของนรมน กำลังพูดติดตลกมองเธอ

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนี้ ฉันแค่จะบอก โธ่ คุณก็รู้อยู่แล้ว”

นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ตั้งใจแน่ๆ

บุริศร์หัวเราะเบาๆพูดขึ้น: “โอนเงินไปให้เธอก่อน ตอนนี้น่าจะต้องการใช้เงินจริงๆ เรานั่งเครื่องบินไปก็หนึ่งชั่วโมงแล้วกว่าจะถึง ถ้าไม่ทันขึ้นมาล่ะ?”

“อื้ม ฉันจะโอนเงินไปให้เธอก่อน”

นรมนรีบส่งข้อความกลับไปหานิตา