ตอนที่ 744
บทที่ 744 ขี้หึงจริงๆ
October 31, 2026
บทที่ 744 ขี้หึงจริงๆ
“คุณนายบุริศร์ ของดีอะไรเหรอครับ?”
“ชู่ว พูดออกไปก็ไม่น่าสนใจสิคะ คุณไปถามนิตาเองได้เลย”
นรมนหัวเราะอย่างเบิกบานใจเก็บหยกสองชิ้นขึ้นมา ชื่นชอบจนวางไม่ลง
“ประธานชาญ ฉันเอาไปแล้วนะคะ”
“คุณนายบุริศร์รีบรับไปเถอะครับ ถือว่าผมให้คุณ”
“อย่าค่ะๆๆ ตกลงกันแล้ว ว่าแลกเปลี่ยนนะคะ”
นรมนยิ้มดีใจ
บุริศร์เห็นนรมนแสดงออกมาอย่างนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม สายตาที่หลงใหลคอยติดตามนรมนอยู่ตลอด
ชาญมองออก ว่าตนเองเลียแข้งเลียขาถูกคนแล้ว
บุริศร์คลั่งไคล้หลงใหลนรมนเช่นนี้ หยกสองชิ้นนั้นที่เขาให้ไป ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกันแล้วใช่ไหม?
ชาญเบิกบานใจ เขากำลังจดจำว่าที่นิตามีของดีๆที่นรมนฝากเอาไว้ ไม่แน่อาจจะมีมูลค่ามากกว่าหยกสองชิ้นนี้อีก อันที่จริงภรรยาของบุริศร์คงไม่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับของแพงๆของคนอื่นหรอกไม่ใช่เหรอ?
ตอนที่ชาญกำลังนึกถึงสิ่งของที่นรมนเก็บไว้ที่นิตาอยู่ ก็ได้ยินบุริศร์ถามขึ้น: “ประธานชาญ ได้ยินว่าคุณก็เป็นกองกำลังทหารที่เกษียณแล้วเหรอครับ?”
“ห๊ะ? ใช่ครับ! ผมทำได้แค่เรื่องเล็กๆเท่านั้น เทียบกับประธานบุริศร์ไม่ได้หรอก ผมสร้างมาจากที่ไม่มีอะไรเลย ส่วนประธานบุริศร์เป็นถึงลูกผู้ดี”
คำพูดของชาญทำให้บุริศร์ยิ้มบางๆ
“ลูกผู้ดีอะไรกันครับ เหมือนๆกันนั่นแหละ ประธานชาญ ภรรยาของผม ก็ชอบหินแร่พวกนี้ วันหลังคุณว่าเราพอจะร่วมงานกันสักครั้งสองครั้งได้ไหม? ผมได้ยินมาว่าฝั่งนี้มีการเสี่ยงโชคหินหยก ไหนๆก็ยังมีเวลาไปลองเล่นดูหน่อยดีไหม?”
บุริศร์พูดได้ตรงกับใจของชาญพอดี
“ได้แน่นอนครับ แต่ทว่าประธานบุริศร์ เรื่องการเสี่ยงโชคหินหยกนี่ต้องดูโชคชะตานะครับ โดยเฉพาะตอนนี้หินหยกดิบของหยกมีไม่เยอะแล้ว ของที่จะออกมาไม่ออกมา ไม่ใช่เงินที่จะซื้อได้ ในจุดนี้ประธานบุริศร์ต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะครับ”
ชาญพูดคำที่อยู่ในหัวออกไปก่อน กลัวว่าถ้าบุริศร์ไม่ได้ของที่ต้องการแล้วจะเดือดดาลขึ้นมา
แต่นรมนกลับยิ้ม: “ประธานชาญ ตอนนี้ตระกูลโตเล็กของพวกเราใช้ไปหมดจนเหลือแค่เงินแล้ว คุณก็รู้ น้ำมันปิโตรเลียมที่ยุโรปตะวันออกด้านนั้นก็เพียงพอที่ให้ตระกูลโตเล็กของพวกเรากินไปอีกหลายชาติ คุณบอกว่าแค่การเสี่ยงโชคหินหยกไม่กี่ที ถึงเปิดออกมาไม่ได้อะไรแล้วจะยังไงล่ะคะ? เล่นเพื่อความสนุกสนานก็พอแล้ว”
เธอยิ่งแสดงออกเหมือนกับเหล่าภรรยาที่ผลาญเงินสามีเล่น
ชาญได้ยินเธอพูดอย่างนี้ จึงรีบหันไปมองบุริศร์ ก็ได้เห็นบุริศร์ยังคงหลงใหลกับความเอะอะของนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะอิจฉา
อย่างที่คิดคนรวยพูดเสียงดังกว่าคนอื่นเสมอ!
“คุณนายบุริศร์ตรงไปตรงมาจริงๆเลยนะครับ”
“แน่สิคะ เงินพวกนั้นที่ใช้เสี่ยงโชคหินหยก จะเทียบกับของดีที่ฉันเก็บไว้ที่นิตาได้ยังไงกัน? ใช่ไหมคะสามี?”
บุริศร์โดนนรมนเรียกว่าสามีอย่างนี้ก็ทำให้กระดูกอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว
“อืม”
สายตาที่เป็นประกายของเขากำลังมองนรมน อยากจะเก็บเธอเอาไว้ในสายตาของตนเองเหลือเกิน
นรมนรีบหลบสายตาของเขา ยิ้มแล้วพูดกับชาญ: “ไหนๆก็มาแล้วนะคะ ประธานชาญ เราไปเสี่ยงโชคกันหน่อยดีกว่า?”
“ประธานบุริศร์ คุณว่า......”
ชาญมองไปที่บุริศร์ด้วยสัญชาตญาณ
บุริศร์ยิ้มแล้วพูดขึ้น: “ครอบครัวผมเธอเป็นคนดูแลเรื่องเงิน เธอจะทำอะไรก็ตามนั้นแหละครับ ผมเป็นแค่คนทำงานกับขับรถเท่านั้น”
“ประธานบุริศร์ล้อเล่นแล้วครับ ได้ยินมานานว่าประธานบุริศร์กับภรรยารักกันมาก วันนี้ได้เห็นก็ไม่ผิดเพี้ยนเลย งั้นตอนนี้เราไปกันเถอะ เวลานี้การเสี่ยงโชคหินหยกเริ่มแล้ว ผมจะให้ป้ายที่มีลักษณะเฉพาะเพื่อประธานบุริศร์กับคุณนายบุริศร์เลยครับ”
คำพูดของชาญทำให้นรมนดีใจขึ้นมาทันที
เขาเดินออกจากบ้านไปก่อน
นรมนเดินตามออกไปติดๆ แต่กลับโดนบุริศร์ดึงเข้ามาในอ้อมอก พูดเบาๆ: “เล่นสนุกมากไหม?”
“ก็พอได้ ฉากสนุกๆยังไม่เริ่มเลยนะ”
ดวงตาของนรมนกลอกไปกลอกมา
บุริศร์ยิ้มๆแล้วจิ้มไปที่จมูกของเธอพูดขึ้น: “คุณไม่กลัวนิตาขายตัวเองไปแล้วยังได้เงินมาไม่เท่ากับหยกสองชิ้นนี้เหรอ?”
“เกี่ยวกับฉันด้วยเหรอ? ตอนที่เธอยั่วโมโหฉันทำไมถึงไม่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธินั้นพอล่ะ?”
นรมนเอียงหัวไปมองบุริศร์อย่างกวนๆ
บุริศร์หลงรักท่าทางตลกๆของเธอตอนนี้จะแย่แล้ว
“ทำไมผมถึงไม่รู้ว่าคุณเก็บของอะไรที่มีค่ามากกว่าหยกสองชิ้นนี้ไว้ที่นิตา? คุณรู้ไหมว่าหยกสีแดงสองชิ้นนี้เป็นหยกชั้นสูงสุดแล้วนะ? ตามราคาตลาด แค่หินหยกดิบก็เกือบจะมากกว่าสิบล้านแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานแฮนด์เมดแกะสลักที่ละเอียดลออประณีตขนาดนี้เลย”
นรมนได้ยินบุริศร์ถามอย่างนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา: “เจตต์น่ะ! เจตต์สามารถทำเงินที่มีมูลค่ามากกว่าหยกสองชิ้นนี้ได้”
“อ้อ ที่แท้เจตต์เป็นสิ่งของสินะ!”
“เจตต์ไม่ใช่สิ่งของ”
“ใช่ เขาไม่ใช่สิ่งของแน่นอน!”
บุริศร์พูดจบก็เคร่งขรึมเอาไว้ไม่ได้หัวเราะออกมาก่อน
นรมนรู้สึกว่าคำพูดนี้มีอะไรแปลกๆ เห็นท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นพิเศษของบุริศร์แล้ว จึงถามขึ้นอย่างเย็นชา: “ตลกมากสินะ?”
“ก็พอได้!”
“งั้นฉันจะทำให้คุณขำเอง!”
นรมนยื่นมือทั้งคู่ของตนเองออกไป ยื่นไปที่ใต้รักแร้ของบุริศร์
“อย่าๆๆ!”
บุริศร์รีบหลบ แต่นรมนกลับไม่ยอมปล่อย การกระทำของทั้งสองคนทำให้ชาญที่ได้เห็น อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ลูกน้องของเขาเห็นฉากนี้ จึงถามขึ้นเบาๆ: “พี่ชาญ ประธานบุริศร์นี่เอาใจภรรยาของเขาเกินไปเลยนะครับ ท่าทางไม่เหมือนทายาทของตระกูลใหญ่เลย”
“แกจะเข้าใจอะไร? ระหว่างบุริศร์กับนรมนผ่านความทุกข์ทรมานมามากมาย ตอนนี้บุริศร์คงอยากจะมอบโลกทั้งใบให้นรมนอยู่แล้ว เพียงแค่ควบคุมนรมนได้ ตระกูลโตเล็กก็เป็นของเราแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาที่ผลาญเงินของสามี อีกเดี๋ยวพยายามให้เธอใช้เงินเยอะๆหน่อยนะ”
“ครับ”
ชาญด้านนี้ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว นรมนกับบุริศร์ก็ไม่หยอกล้อกันแล้ว ทั้งสองคนรีบเดินออกมา