ตอนที่ 745
บทที่ 745 ให้ผมเป็นเจ้าชายของคุณดีไหม
October 31, 2026
บทที่ 745 ให้ผมเป็นเจ้าชายของคุณดีไหม
“คุณนิตา คุณอย่าพยายามปกปิดอีกเลย คุณนายบุริศร์บอกมาหมดแล้ว ว่าของขวัญล้ำค่าอยู่ที่คุณ”
“เธอพูดจาเหลวไหล เธอไม่ได้ให้ของมีค่าฉันไว้เลย”
นิตาขมวดคิ้วแน่น
“นี่คุณอาชาญไม่เชื่อฉันจริงๆงั้นเหรอ?”
“เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้หรอก ถ้าคุณนิตาจะไม่ให้ความร่วมมือก็ได้ งั้นไปกับผมหน่อยแล้วกัน คุณบอกประธานชาญด้วยตัวเอง ไม่งั้นผมก็จนปัญญาที่จะอธิบาย”
คำพูดของผู้ชายทำให้สีหน้าของนิตาแย่มาก
“คุณอาชาญดีกับฉันเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ถ้าพวกนายกล้าทำอะไรฉัน อย่ามาโทษที่ฉันบอกคุณอาชาญนะ แล้วก็ แฟนของฉันอยู่ที่นี่ยังไม่ฟื้น ฉันไปไม่ได้ นายกลับไปก่อนเถอะ กลับไปบอกคุณอาชาญ ว่านรมนไม่ได้ทิ้งของอะไรไว้ที่ฉันเลย”
นิตาพูดจบก็เดินมาที่หน้าเตียงของเจตต์
ผู้ชายส่งเสียงเย็นชาออกมา: “นิตา คุณยังคิดว่าตัวเองเป็นคนอยู่อีกจริงๆเหรอ? ประธานชาญมีอำนาจขนาดนั้น จะให้ความสำคัญกับผู้หญิงอย่างคุณเหรอ? ถ้าไม่เห็นแก่หน้าของพ่อแม่คุณ คุณคิดว่าประธานชาญจะสนใจคุณไหม? คนน่ะ ยังไงก็ต้องรู้จักประเมินตนเองนะ แต่ก่อนประธานชาญปฏิบัติต่อคุณยังไงคุณชัดเจนดีที่สุด ผมก็ไม่กลัวที่จะบอกให้คุณรู้ คุณนายบุริศร์เอาหยกล้ำค่าสองชิ้นนั้นไปจากประธานชาญแล้ว เธอบอกว่าเธอมีของล้ำค่าอยู่ที่คุณนั่นก็ต้องมี ผมแนะนำให้คุณเอาออกมาดีกว่า อย่ากลับไปยั่วโมโหประธานชาญเลย”
นิตาโกรธจนตัวสั่น
“ไว้หน้าพ่อแม่ฉัน? ถ้าไว้หน้าพ่อแม่ฉันจริงๆจะทำอย่างนี้กับฉันเหรอ? จะทำอย่างนี้กับแฟนของฉันเหรอ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ คนพวกนั้นที่ลานจอดรถชาญเป็นคนส่งมาใช่ไหมล่ะ? ทำไมพวกนายต้องทำกับแฟนฉันอย่างนี้?”
“เรื่องนี้ผมก็ไม่ค่อยชัดเจน นิตาคุณไปถามประธานชาญเองจะดีกว่า ผมจะพูดอีกครั้งนะ เอาของออกมา ไม่งั้นคุณก็ไปกับผม”
“ถ้าฉันไม่ไปกับนายล่ะ?”
นิตายืดคอตั้งตรง ถามขึ้นด้วยความโมโห
ฝ่ายชายจึงยิ้มเยาะพูดขึ้น: “ไม่ไปกับผมไม่เป็นไร ผมพาคุณนิตาไปก็ได้”
“นายจะทำอะไร? ฉันเตือนนายไว้เลยนะ นายอย่ามาทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า! แฟนฉันก็ต่อสู้ได้ นายรอเขาตื่นขึ้นมา ถ้าเขารู้ว่านายแตะต้องฉัน เขา......กรี๊ด!”
นิตากำลังถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็หลบไม่พ้นมือทั้งคู่ของผู้ชาย หลังจากดิ้นสุดแรงเกิดแต่ก็ยังโดนพาไปอยู่ดี
หลังจากที่นิตาโดนคนพาตัวไป นรมนด้านนี้ก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง
“คุณนายบุริศร์ คุณนิตาโดนผู้ชายคนหนึ่งแบกพาดไหล่ออกไป คุณจะ......”
“เจตต์ล่ะ?”
“ไม่มีคนดูแล”
สีหน้าของนรมนหม่นหมองลงเล็กน้อย
ชาญเห็นสีหน้าของนรมนไม่ค่อยดีนักหลังจากได้รับโทรศัพท์ ก็พอจะเดาได้ถึงอะไรบ้างแล้ว
นรมนมองชาญ แล้วพูดเบาๆ: “จ้างคนไปดูแล เอาที่ไว้ใจได้นะ อีกเดี๋ยวฉันจะกลับไป”
“อื้ม”
หลังจากวางโทรศัพท์ นรมนมองชาญอย่างแฝงไปด้วยความหมายพูดขึ้น: “ประธานชาญ คนของคุณไปหานิตาแล้ว?”
“ไม่นี่ครับ ผมจะหานิตาทำไม?”
ชาญปฏิเสธทันที
นรมนยิ้มเยาะพูดขึ้น: “ประธานชาญ นิตาเป็นคนของฉัน คุณต้องการของมีค่าก็ได้ แต่อย่าทำร้ายคน ไม่งั้น......”
“ดูคุณนายบุริศร์พูดเข้าสิ นิตาเป็นหลานสาวของผม ผมจะทำร้ายเธอได้ยังไงครับ?”
“อ้อ แล้วแฟนของเธอล่ะ?”
เมื่อนรมนพูดประโยคนี้ออกไป ชาญจึงชะงักงัน
“คุณนายบุริศร์ แฟนเธอก็เป็นเพื่อนของคุณ?”
“เป็นเพื่อนสนิทของผม”
บุริศร์เอ่ยปากขึ้นเรียบๆ
ชาญขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดขึ้น: “ผมไม่รู้ ผมแค่อยากให้เขาอยู่ในที่ของตนเองก็เท่านั้น อยู่ห่างจากนิตาให้ไกลหน่อย ที่จริงแล้วนิตาใสซื่อมาก”
“นิตาใสซื่อหรือเปล่าไม่รู้หรอกค่ะ ฉันรู้แค่ว่าเจตต์ใสซื่อมาก ประธานชาญ ในอาณาเขตนี้ถ้าเจตต์เกิดเรื่องขึ้นอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยไปง่ายๆแล้วนะ”
นรมนพูดติดตลก แต่ทว่าชาญเห็นสีหน้าท่าทางของเธอไม่เหมือนพูดเล่นเลยแม้แต่นิดเดียว
“ในเมื่อคุณนายบุริศร์เอ่ยปากแล้ว ผมก็จะไม่แตะต้องเขาอีกครับ”
“ขอบคุณค่ะประธานชาญ เสี่ยงโชคหินหยกที่เหลือฉันเอาทั้งหมด ไม่ว่าจะตัดออกมาเป็นอะไรก็ยกให้ประธานชาญไปเลย”
นรมนพูดอย่างนี้ออกไป ชาญตกตะลึงขึ้นมาทันที
เขาเคยเจอคนกล้าได้กล้าเสียมาก่อน แต่ไม่เคยเจอคนที่กล้าได้กล้าเสียขนาดนรมนมาก่อนเลย
“คุณนายบุริศร์ พูดจริงใช่ไหมครับ?”
“แค่เจตต์อยู่อย่างปลอดภัย แน่นอนว่าจริงค่ะ”
“ครับๆๆ ผมจะไม่แตะต้องเขาอีกแน่นอน”
ชาญไปตัดหินหยกดิบด้วยความกระตือรืนร้น
บุริศร์ส่ายๆหน้าพูดขึ้น: “ให้เงินเขาเยอะแยะขนาดนั้นทำไม? คิดว่าเงินของผมปลิวมาตามสายลมจริงๆเหรอ?”
“ไม่มีของดีอะไรเลย”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์งุนงง
“คุณดูเสี่ยงโชคหินหยกเป็นแล้ว?”
“เข้าใจนิดหน่อย วัสดุพวกนี้ดูแล้วเหมือนหยกที่มีรอยเก่าๆ แต่ถ้าดูอย่างละเอียดๆ สีสันความแวววาวกับรอยแตก ไม่ได้มีค่ามาก เต็มที่ก็ตัดออกมาเป็นสีเขียวมรกต สบายใจได้ ฉันคำนวณไว้แล้ว เสี่ยงโชคหินหยกพวกนี้จ่ายไม่ถึงแสนหรอก เพราะน้ำใจจากพวกเราเดี๋ยวกลับไป เจตต์ต้องแลกเปลี่ยนกับพวกเรามากกว่าสิบล้านแน่ๆ”
บุริศร์ยิ้มขึ้นมาทันที
“ตอนนี้คุณทำธุรกิจเก่งขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ!”
“ก็ไม่ได้เรียนมาจากคุณเหรอ?”
นรมนยิ้มบางๆ แต่ทว่าหน้าผากยังแสดงความกังวลอยู่เล็กน้อย