ตอนที่ 747
บทที่ 747 เราต่างคนต่างดูแลตัวเองให้ดี
October 31, 2026
บทที่ 747 เราต่างคนต่างดูแลตัวเองให้ดี
“คุณเนี่ยน้า กลัวแต่จะทำร้ายเจตต์ ผมก็เสียใจนะ”
นรมนเอียงหัวมองบุริศร์ ยิ้มแล้วพูดขึ้น: “เสียใจเหรอ? ให้ฉันดูใจของคุณหน่อยว่าปวดไหม?”
ระหว่างที่พูดมือของเธอก็ลูบๆอยู่บนอกของบุริศร์ แล้วก็หยิกอย่างแรงหนึ่งที
“โอ๊ย!”
บุริศร์เจ็บจนร้องออกมา แล้วก็พิงไปบนเบาะทันที: “ไม่ไหวแล้ว ผมบาดเจ็บ ขับรถไม่ได้”
“อย่ากวนสิ บุริศร์ เร็วๆ มดลูกเธอได้รับบาดเจ็บ ชักช้าจะเป็นอันตรายได้นะ ต่อให้ไม่ทำเพื่อเจตต์ ก็นึกถึงโสธรหน่อย”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์นั่งตัวตรง
“คุณน่ะ ปากร้ายใจอ่อนจริงๆเลย”
“ฉันทำเพื่อทดแทนบุญคุณของเจตต์ ชีวิตนี้เขาต้องเดินต่อไปให้ได้”
บุริศร์ส่ายๆหน้า แต่ทว่าก็เลี้ยวรถกลับมา
นิตาปวดจนร่างกายสั่นเทิ้ม แต่เห็นรถเลี้ยวกลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
นรมนลงมาจากรถ พูดอย่างเย็นชา: “ขึ้นรถ ฉันจะส่งเธอไปโรงพยาบาล”
“ฉันไม่ต้องการความเสแสร้งทำดีของเธอ”
นิตาปวดจนหน้าถอดสี แต่ยังคงมองนรมนอย่างดื้อรั้น ปฏิเสธความช่วยเหลือ
นรมนเองก็สีหน้าไม่ดีนัก
“ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ ฉันทำเพื่อเจตต์ ถ้าเขาฟื้นขึ้นมา แล้วเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะอธิบายไม่ได้ อีกอย่างเธอเป็นแฟนเจตต์ไม่ใช่เหรอ? ไม่ควรคอยอยู่ดูแลเขาหรือไง? ถ้าสุขภาพเธอพังแล้วใครจะคอยดูแลเขา? รอให้เจตต์ฟื้นก่อน พวกฉันก็จะไป ดังนั้นในเมื่อเธอแน่ใจว่าตัวเองเป็นแฟนของเขา ก็รีบๆขึ้นรถ อย่ายืดยาด ฉันไม่มีเวลามากมายมาต่อปากต่อคำกับเธอ”
คำพูดของนรมนทำให้นิตางงงัน
“เธอจะไปแล้ว? เธอไม่สนใจเจตต์แล้วงั้นเหรอ?”
“เขามีเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันจะอยู่ทำอะไรล่ะ?”
นรมนพูดอย่างเมินเฉย
นิตาโดนตอกกลับมาในทันที
“ฉัน ฉันไม่มีอำนาจอย่างเธอ แล้วฉันก็ต่อต้านชาญไม่ไหวด้วย ถ้าหากชาญทำอะไรเจตต์อีกจะทำยังไง?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของเธอ ชาญก็ไม่หาเรื่องเจตต์อยู่แล้ว ดังนั้นแค่เธอไม่ทำเรื่องแย่ๆ เจตต์ก็จะไม่มีปัญหา อีกอย่างเจตต์เป็นคนยังไง? เรื่องนี้เขาจัดการเองได้อยู่แล้ว ไม่ต้องให้พวกฉันช่วยเหลือหรอก เธอประเมินเขาต่ำเกินไป รีบๆขึ้นรถเถอะ”
นรมนพูดจบก็ขึ้นรถ
นิตากำลังเปิดประตูด้านหลัง ก็ลังเลขึ้นมา
แต่ความเจ็บปวดทำให้เธอตาสว่างอย่างฉับพลัน
ไม่ว่านรมนจะช่วยเธอเพราะอะไร เธอก็ต้องมีชีวิตต่อไปให้ได้ เธอยังมีเรื่องอีกมากมายที่ยังไม่ได้ทำ
นึกถึงตรงนี้ นิตาจึงรีบขึ้นรถ แล้วปิดประตู
“เธออย่าคิดว่าฉันจะขอบคุณเธอนะ”
“ฉันก็ไม่กล้าเพ้อฝันขนาดนั้นหรอก”
นรมนพูดอย่างเมินเฉย แล้วจึงพิงเบาะพักสายตา
บุริศร์ไม่ได้พูดอะไร เพียงขับรถไปโรงพยาบาล
นิตาโดนส่งเข้าไปในโรงพยาบาล โดยที่นรมนไม่ได้ตามไปด้วย แต่ไปหาเจตต์ที่ห้องคนไข้กับ บุริศร์เป็นอย่างแรก
“โย่ว ตื่นแล้วเหรอ? เอาตัวรอดเก่งพอตัวเลยนะ”
นรมนเห็นเจตต์ตื่นแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปใกล้ๆ ใช้มือจิ้มๆตามบาดแผลบนร่างกายของเจตต์
“โอ๊ย เจ็บ! นรมน เธอจงใจใช่ไหมเนี่ย?”
เจตต์เจ็บจนหน้าเหยเก เห็นบุริศร์ที่ด้านหลังของนรมน จึงพูดขึ้น: “บุริศร์ นายดูแลผู้หญิงของนายหน่อยได้ไหม?”
“ผู้หญิงของฉันแตะนายถือเป็นเกียรติของนายนะ อย่าคร่ำครวญ”
คำพูดนิ่งๆของบุริศร์เกือบจะทำให้เจตต์ควันออกหูแล้ว
“ให้ตายเถอะ ตอนนี้เธอสองคนเป็นพวกเดียวกัน รวมหัวกันรังแกฉันที่หัวเดียวกระเทียมลีบสินะ?”
“นายหัวเดียวกระเทียบลีบที่ไหนล่ะ? ยังมีนิตาแฟนของนายอยู่เป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดของนรมนทำให้เจตต์กังวลขึ้นมาทันที
“ใช่สิ พวกเธอเห็นนิตาไหม? เธอเป็นไรหรือเปล่า? คนพวกนั้นทำร้ายเธอไหม?”
ระหว่างที่พูดเจตต์ก็จะลุกขึ้น แต่โดนนรมนกดเอาไว้ทันที
“นายยังมีใจจะห่วงคนอื่นอีก? ตัวเองเป็นอย่างนี้แล้ว คิดจะย้ายมาอยู่ที่นี่จริงๆเหรอ? นิตามีปัญหา ฉันเคยเตือนนายแล้วใช่ไหม? ทำไมนายถึงโง่ทำเพื่อเธอจนแทบจะไม่เอาแม้แต่ชีวิตตัวเองแล้ว? เจตต์ นาย......”
“เธอช่วยฉัน ก็แทบจะไม่เอาชีวิตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดของเจตต์ทำให้นรมนชะงัก
“เธอจงใจเข้าใกล้นาย นายไม่ชัดเจนเหรอ?”
“ต่อให้จงใจ มอบโอกาสให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่จะได้เป็นแม่คนในชีวิตนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วไหม?”
เจตต์ฝืนยิ้มพูดขึ้น